Przekonywujące teksty

Przekonywujące teksty

http://copywriting-w-praktyce.zlotemysli.pl/justynatalen,1/

Podstawy pisania przekonujących tekstów – Jakub Sosnowski

Co znajdziesz w książce?

Oto główne korzyści z przeczytania tej książki według autora:

·         zgłębisz tajemnice świata "skutecznego copywritingu";

·         z łatwością stworzysz treść: aukcji i strony internetowej, oferty sprzedażowej, firmowego bloga, katalogu prezentującego przedsiębiorstwo, ulotki reklamowej oraz politycznej;

·         nauczysz się umiejętnie wykorzystywać słowa do przekonywania czytelnika o swoich racjach; szybko odkryjesz, jak bardzo przydają się one w życiu osobistym i zawodowym;

·         zyskasz gwarancję własnego rozwoju i satysfakcję z wykonywanej pracy, zdobędziesz wiedzę, którą będziesz mógł błyskawicznie wykorzystać do zarabiania pieniędzy... dużych pieniędzy.

Jerzy Andrzejewski

Jerzy Andrzejewski

Jerzy Andrzejewski urodził się 19 VIII 1909 r. w Warszawie, tam też zmarł 19 IV 1983 r. Wybitny polski prozaik i publicysta. Studiował filologię polską na UW. W 1932 r. miał miejsce jego debiut literacki na łamach dziennika „ABC”, z którym nawiązał współpracę. W latach 30-tych prowadził dział literacki w piśmie „Prosto z mostu”. Podczas wojny i okupacji aktywny uczestnik konspiracyjnego życia kulturalnego. Po wojnie zajmował wysokie stanowiska w Związku Literatów Polskich. W latach 50-tych zasiadał w redakcji wielu opiniotwórczych czasopism, jak „Przegląd kulturalny”, „Twórczość”. W latach 1950-57 członek PZPR. W 1968 wystosował list otwarty, w którym zaprotestował przeciw udziałowi Polski w agresji na Czechosłowację. Skutkowało to zakazem publikowania jego dzieł. Laureat licznych nagród i odznaczeń, nie tylko literackich. Jeden z najwybitniejszych polskich moralistów XX wieku.

Do jego najważniejszych dzieł należą:

Ład serca – powieść, której akcja skupia się wokół rozterek moralnych proboszcza parafii na Białorusi. Opowieść o poszukiwaniu drogi do „ładu serca” przez nieugiętą wiarę, czynienie dobra w dwuznacznej moralnie rzeczywistości. Próba stworzenia polskiego modelu powieści katolickiej w powiązaniu z zagadnieniami etycznymi.

http://selkar.pl/aff/dolfijn/lad_serca_jerzy_andrzejewski_p_152631.html

Popiół i diament – najważniejsze dzieło Andrzejewskiego. Powieść ukazująca dylematy moralne młodego pokolenia po 1945 r. Bohater utworu Maciek Chełmicki związany konspiracyjną przysięgą otrzymuje rozkaz zabicia dygnitarza partyjnego. Pragnie zerwać z podziemiem i konspiracyjnym życiem (głównie za sprawą miłości do nowo poznanej dziewczyny), ale wykonuje rozkaz. W czasie ucieczki ginie zastrzelony przez przypadkowy patrol. Jego postać obrazuje niechęć pokolenia powojennego do nowego porządku w Polsce, a zarazem chęć odcięcia się od konspiracyjnych zobowiązań. Popularność dzieła ugruntowała wspaniała ekranizacja w reż. A. Wajdy z niezapomnianą kreacją Zbigniewa Cybulskiego w roli głównej.

http://selkar.pl/aff/dolfijn/popiol_i_diament_andrzejewski_jerzy_p_26400.html

Bramy raju – powieść historyczna z wyraźnym przesłaniem moralnym. Tematem dzieła jest krucjata dziecięca udająca się do Ziemi Świętej. Pisarz ukazuje motywacje bohaterów do uczestnictwa w tej wyprawie. Mają one różny, zwykle pozareligijny charakter. Bardzo oryginalna konstrukcja formalna i narracyjna – powieść składa się w zasadzie z jednego długiego zdania. Posępna i mroczna atmosfera. Paraboliczna wizja skutków postępującego fanatyzmu (politycznego i religijnego).

http://selkar.pl/aff/dolfijn/bramy_raju_andrzejewski_jerzy_p_26268.html

Ciemności kryją ziemię – paraboliczna powieść historyczna. Ukazanie targanego wątpliwościami moralnymi młodego mnicha i jego relacji z najsłynniejszym inkwizytorem Torquemadą. Analiza systemu totalitarnego oraz psychiki ludzi, którzy go tworzą. Pod przykryciem XV-wiecznej Hiszpanii wyłania się paraboliczny obraz Polski zniewolonej przez stalinizm.

http://selkar.pl/aff/dolfijn/ciemnosci_kryja_ziemie_andrzejewski_jerzy_p_26267.html

Idzie skacząc po górach – tytuł dzieła nawiązuje do biblijnej Księgi Psalmów. Opowieść o starym artyście, zaduma nad sztuką i jej wpływie na życie człowieka. Interesujący obraz paryskiej bohemy, interesujący portret głównego bohatera (wzorowany na osobie Picassa), przekonanego, że artysty nie krępują żadne konwencje – estetyczne czy moralne. Ukazanie wysokich ambicji i chęci przewodzenia innym oraz wytyczania nowych prądów artystycznych oraz ich związku z życiem twórcy.

Szpiedzy umysłów

Szpiedzy umysłów

http://szpiedzy-umyslow.zlotemysli.pl/justynatalen,1/

O czym jest ta książka?

Książka podzielona jest na dwie części ("Mowa ciała" i "Jak osiągnąć sukces w XXI wieku"), z których dowiesz się, że nie tylko warto czytać książki, ale również warto zaopatrzyć się w ołówek i zapałki.

Poza tym publikacja "Szpiedzy umysłów" jest sama w sobie instrukcją, jak napisać książkę, o której mówią tysiące internautów jeszcze przed jej wydaniem.

Proszę Cię, Drogi Czytelniku, o jedno: nie czytaj "darmowego fragmentu", ponieważ dany fragment nie przekaże całej informacji o książce.

Okładka, tytuł, wielkość książki, tekst... od pierwszych stron jest dopracowany w najdrobniejszych detalach i dopiero mając książkę w dłoni, można dostrzec jej wszystkie walory.

Czego nauczysz się z tej publikacji?

·         Jak korzystać z wiedzy mądrych ludzi.

·         Jak trzymać ręce, aby inni uznali Cię za pewnego siebie.

·         Jak z siódemki zrobić jedynkę.

·         Jak wykorzystać swoją porażkę do osiągnięcia sukcesu.

·         Jak być asertywnym.

·         Jak rozpocząć rozmowę z obcą osobą.

·         Jak podpisać lukratywny kontrakt za pomocą zapałek.

Jarosław Iwaszkiewicz

Jarosław Iwaszkiewicz

Jarosław Iwaszkiewicz (pseudonim: Eleuter) urodził się 20 lutego 1980 r. (tradycja rodzinna podaje inną datę narodzin pisarza: 3 marca 1980 r.) w Kalniku na Ukrainie. Zmarł 2 marca 1980 r. w Warszawie. Poeta, prozaik, dramaturg, eseista i tłumacz. Wywodził się z rodziny o żywotnych tradycjach niepodległościowych i powstańczych. Represje, jakie dotknęły jego ojca, zaciążyły na całym życiu pisarza. Odbył studia prawnicze w Kijowie (w latach 1912-1918), pobierał także nauki w konserwatorium. Jego debiut literacki miał miejsce późno – w 1915 opublikował on w kijowskim czasopiśmie „Pióro” swój pierwszy wiersz. Od końca 1918 r. przebywał w Warszawie. Tutaj związał się z grupą stawiających swoje pierwsze kroki w studenckich gazetkach poetów – później założyli oni formalną grupę poetycką Skamander, do której Iwaszkiewicz należał.  Od roku 1955 był redaktorem wpływowego miesięcznika literackiego „Twórczość”.

Do najważniejszych jego dzieł zalicza się:

v      Chopin – Chopin

VIII wydanie popularnej monografii poświęconej osobie i twórczości F. Chopina Monografia ujęta w niezwykle interesującej szacie literackiej. Iwaszkiewicz podaje fakty i domysły, stara się wyjaśnić nieporozumienia i legendy, którymi obrosła biografia kompozytora. Opiera się przede wszystkim na korespondencji od i do Chopina oraz na wszelkich słowach współczesnych Fryderykowi i piszących o nim. W wyborze i ocenie przedstawianych osób, sytuacji Iwaszkiewicz kieruje się subiektywizmem, jednak mając przed sobą bardzo wyraźnie wytyczony cel: stworzyć prawdziwy obraz życia i wewnętrznego rozwoju Chopina. Jego sylwetka jest mocno osadzana w środowisku, w którym w danym momencie życia przebywał, czy to warszawskie czy paryskie także podlega indywidualnej ocenie Iwaszkiewicza. Pomaga to Autorowi pokazać, w jaki sposób określone warunki bytowe i towarzyskie wpływały na pracę twórczą kompozytora. Nie ma tu trudnych analiz muzykologicznych, są anegdoty, ciekawe, czasem bardzo cięte charakterystyki osób, zdarzeń. Uderza miłość do muzyki i niesamowity szacunek dla Chopina i jego twórczości. (redakcja)

v      Listy do córek  - Listy do córek

W listach Jarosława Iwaszkiewicza do córek znajdziemy kilka epok: historycznych, życia jednej rodziny, życia nadawcy i adresatek. Jest to korespondencja z okresu międzywojennego, lat okupacji i PRL-u, ale wewnętrzne cezury znaczą w niej również wydarzenia rodzinne, rytm dzieciństwa, młodości, dojrzałości i starości. Iwaszkiewicz potrafił docenić i starał się pielęgnować relacje łączące go z najbliższymi. Pisał do córek z Rabki i Kopenhagi, Sandomierza i Santiago de Chile, Gorzekałów i Rzymu. Dzięki tym listom na moment lektury stajemy się również domownikami na Stawisku. Wchodzimy do domu, którego atmosferę, daleką nieraz od sielanki, kształtowały indywidualności wszystkich jego mieszkańców: Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów, ich córek, wnuków, bliższych i dalszych krewnych, przyjaciół-artystów. Listy do córek Jarosława Iwaszkiewicza są jak ten dom i ta rodzina. Zwyczajne i jedyne w swoim rodzaju.

v      Opowiadania – Opowiadania

Uderzającą cechą pisarstwa Jarosława Iwaszkiewicza (1894-1980) jest różnorodność uprawianych równolegle form gatunkowych. Był mistrzem krótkiej formy prozatorskiej, której pozostawał wierny przez całą niemal twórczość. Równocześnie pozostawał wybitnym poetą ? od debiutanckiego zbioru Oktostychy (1919), po wydany pośmiertnie, lecz ułożony jeszcze za życia poety zbiór Muzyka wieczorem (1980). Jego bogaty dorobek obejmuje ponadto: powieści, dramaty, eseistykę, wspomnienia, prace krytyczne, szkice o pisarzach, liczne przekłady.

 Prozę Iwaszkiewicza trudno przypisać do któregoś z XX-wiecznych kierunków. Operując ogromną gamą stylów i konwencji literackich, mistrzowsko dobierał strukturę narracji do materii literackiej, jaką miała ona pomieścić.

 Obecny wybór obejmuje dziewięć opowiadań: Panny z Wilka i Brzezina z tomu Panny z Wilka (wyd. 1932), Stara cegielnia z tomu Stara cegielnia. Młyn nad Lutynią (wyd. 1946), Matka Joanna od Aniołów i Bitwa na równinie Sedgemoor z tomu Nowa miłość i inne opowiadania (wyd. 1946), Ikar z tomu Opowiadania 1918?1953 (wyd. 1954), Kochankowie z Marony (wyd. 1961), Opowiadanie z psem i Kościół w Skaryszewie z tomu O psach, kotach i diabłach (wyd. 1968).

 Zostały one dobrane tak, by w przynajmniej w pewnym stopniu obrazowały różnorodność prozy Iwaszkiewicza.

v      Sprawy osobiste i inne wiersze rozproszone – Sprawy osobiste

Sprawy osobiste i inne wiersze rozproszone Książka zawiera wiersze niepublikowane dotąd w żadnej edycji dzieł zebranych poety. Są to utwory odnalezione w czasopismach, wydobyte z rękopisów. Znajdują się tu również teksty usunięte przez cenzurę oraz kilka cykli wierszy, rozproszonych później w różnych tomach poezji Iwaszkiewicza. Książka, jak o tym świadczy tytuł, zbiera przede wszystkim wiersze liryczne, o charakterze osobistym.

v      Rozmowy o książkach – Rozmowy o książkach

Obszerny wybór recenzji i felietonów, które Jarosław Iwaszkiewicz w swojej rubryce zatytułowanej "Rozmowy o książkach", publikował w latach 1954-1979 na łamach dziennika "Życie Warszawy". W tych lapidarnych tekstach pisarz jednocześnie opowiada o swoich bieżących lekturach, ale także o swoim życiu codziennym, o ludziach, z którymi się przyjaźnił lub choćby tylko spotkał, wielokrotnie wracał pamięcią do czasów międzywojennych, do dzieciństwa spędzonego na Ukrainie.

 W książce, poprzedzonej wstępem Katarzyny Gędas z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, czytelnik znajdzie również pełną bibliografię felietonów Iwaszkiewicza z tego cyklu, których w ciągu ćwierćwiecza ogłosił blisko tysiąc.

v      Pogoda czasu – Pogoda czasu

Wybór wierszy, który jest dowodem na to, że na działalność literacką Iwaszkiewicza można spojrzeć na nowo - przez pryzmat słowa "pogoda", które staje się kluczem do interpretacji jego dzieł.Pogoda czasu to zbiór znanych oraz niepublikowanych dotąd w formie książkowej utworów poetyckich, dzięki którym przed czytelnikiem odkrywa się nie tylko aura Iwaszkiewiczowskiej rzeczywistości, lecz przede wszystkim - pogoda jego ducha.

v      Oktostychy (1919) – debiutancki tomik poezji Iwaszkiewicza. Poezja wytworna, elegancka, klasyczna. Mimo to przynosząca subtelne refleksje na temat życia, sztuki, piękna, przyrody.

v      Brzezina (1933) – opowiadanie o niespełnieniu, miłości i śmierci. Także historia o nieuchronności ludzkich losów, tragizmie ich poczynań i niemożliwości odnalezienia własnego miejsca w świecie.

v      Panny z Wilka (1933) – arcydzieło krótkiej prozy. Opowiadanie, w którym pisarz snuje refleksje nad czasem, przemijaniem, niewłaściwymi życiowymi wyborami, niemożliwością odwrócenia biegu wypadków.  Powrót po latach głównego bohatera Wiktora Rubena do Wilka – miejscowości, w której kiedyś przeżył wielką miłość, skłania go do przemyśleń nad własnym nieuporządkowanym życiem, śmiercią, rolą przypadku w losach ludzi.

v      Czerwone tarcze (1934) – powieść historyczna dotykająca jednak aktualnych problemów.  Barwny obraz polskiego i europejskiego średniowiecza z precyzyjnym odwzorowaniem realiów tych czasów. Powieść pisana stylem i językiem współczesnym, pozbawionym zabiegów archaizacyjnych. Wiele wątków i różnorodne tematy (np. kwestia sprawowania rządów, wolności i odpowiedzialności jednostki, stosunków Polski z innymi krajami itp.). Obraz głównego bohatera, pełnego sprzeczności, o niejasnym życiorysie, pełnego obaw i wahań, wrażliwego i skłonnego do przemyśleń i zadumy, typowa dla prozy Iwaszkiewicza.  

v      Lato w Nohant (1936) – dramat przedstawiająca wycinek z życia Chopina. Analiza relacji w rodzinie George Sand oraz wpływu wielkiego twórcy i jego muzyki na innych ludzi.

v      Matka Joanna od Aniołów (1946) – interesująca akcja umiejscowiona w prowincjonalnym miasteczku w XVII dotykająca historii rzekomego opętania jednej z mniszek w klasztorze i księdza, który stara się sprawę wyjaśnić. Opowieść o lęku przed szatanem, mistycyzmie, niezdrowej miłości. Także wnikliwa analiza psychiki głównych bohaterów – przeoryszy Joanny i księdza Suryna. 

v Sława i chwała (1956-1962) – obszerna epicka opowieść – wnikliwy zarys dziejów polskiej inteligencji w XX wieku. Zdecydowanie najszerzej zakrojone dzieło Iwaszkiewicza – wydawane w trzech tomach. Przedstawia ono uwikłanie Polaków w historię – w przededniu wybuchu pierwszej i drugiej wojny światowej, niemożność uniknięcia tragicznego losu. Jedno z największych dokonań prozatorskich Iwaszkiewicza

Rozmowa kwalifikacyjna

Rozmowa kwalifikacyjna

http://rozmowa-kwalifikacyjna.zlotemysli.pl/justynatalen,1/

Podchwytliwe odpowiedzi na pytania stawiane na rozmowie kwalifikacyjnej, dzięki którym szybciej dostaniesz lepszą pracę

TWOJA ROZMOWA KWALIFIKACYJNA. Rozmawiacie o pracy. Standardowe pytania, konkretne odpowiedzi. Powoli się rozluźniasz, czujesz się coraz pewniej. I nagle BUM - jedno z tych podchwytliwych pytań, które mają Cię rozszyfrować w oczach rekrutera:

Rekruter: Czy nie lepiej byłoby Ci poszukać pracy w innej firmie? (No to teraz sprawdzimy jego pewność siebie i czy faktycznie widzi się w naszej firmie. Może tylko na ślepo próbuje, licząc, że może jakoś się uda? Takiego pracownika nie chcemy).

Ty: Co konkretnie ma pan na myśli? (Spokojnie, gdyby tak uważał, nie zaprosiłby mnie na tę rozmowę. Sprawdźmy, o co konkretnie mu chodzi?).

Rekruter: Pańskie dotychczasowe doświadczenie nie do końca odpowiada naszym wymaganiom. Może Pan sobie nie poradzić na nowym stanowisku. (Uhm, całkiem dobrze reaguje na stres. No, ciekawe, co na to odpowie).

Ty: A, o to chodzi! Jest wręcz przeciwnie, bo oferowane stanowisko wymaga umiejętności, które są moją mocną stroną. Proszę zobaczyć: (lista przykładów, które pokazują, że jesteś idealnym kandydatem na to stanowsko). I dlatego uważam, że praca w takim miejscu zachęci mnie do jeszcze większego wysiłku

i pozwoli mi bardzo szybko się rozwinąć - będę bardzo przydatnym pracownikiem. A tak w ogóle, to jakie konkretnie zadania zostałyby mi powierzone na początek? (Czy on nie chce przypadkiem sprawdzić, czy dokładnie przestudiowałem ich ofertę? Doskonale wiem, czego oczekują na tym stanowsku, więc nie mydl mi, gościu, oczu. Obaj wiemy, że jestem wymarzonym kandydatem, ale rozumiem, że musi kontynuować te swoje gierki, bo chce mieć pewność, że dobrze wybrał).

Rekruter: Rozumiem. Pytam o to, bo od samego początku musiałby Pan zajmować się...

Ty: (Czy ja dobrze słyszę? Mówi o moich obowiązkach? Hura! Chyba zbliżamy się do finału tej rozmowy!).

Chwila prawdy

“Rozmowa kwalifikacyjna często niestety nie jest szczerą rozmową między dwojgiem

zainteresowanych sobą ludzi, a jedynie rozmową o określonych założeniach i konkretnym celu.

Rekrutujący zakłada, że druga strona będzie robić wszystko, żeby wypaść jak najlepiej, może lekko idealizować swój wizerunek. Natomiast osoba rekrutowana zakłada, że jej rozmówca mocno filtruje podawane informacje i stara się przebić przez autoprezentacje, jakie stosują kandydaci. Niestety często zdarza się, że wiele informacji, jakie się podaje, uważa się za przekoloryzowane lub kłamliwe, a pytania osoby rekrutującej wydają się nie na temat lub dziwne.

W dalszych częściach wyjaśnię, jaki ma to cel i jak rozbroić trudne i dziwne pytania. Dodatkowo dowiesz się, jak opisywać swoje doświadczenie, żeby nie było wątpliwości, że mówisz prawdę i jesteś osobą, jakiej szukają na to stanowisko. Najpierw postaram się uchylić trochę rąbka tajemnicy osób rekrutujących i technik przygotowywania się do rozmów kwalifikacyjnych.„

Marcin Wiśniowski, autor książki "Rozmowa kwalifikacyjna. Przekonujące odpowiedzi na trudne pytania"

Jan Twardowski

Jan Twardowski – urodzony 1 czerwca 1915 roku w Warszawie, zmarł 18 stycznia 2006 roku również w Warszawie. Był księdzem, prałatem honorowym Jego Świątobliwości i poetą. Maturę zdał w 1935 roku, a dwa lata później ukazał się pierwszy tomik wierszy Powrót Andersena. W tym samym roku zaczął studiować polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, którą ukończył dopiero w 1947 roku. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i uczestniczył w powstaniu warszawskim. W marcu 1945 r. zaczął naukę w tajnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Naukę kontynuował z przerwami do 1948 roku i 4 lipca przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku został magistrem filologii polskiej. Po studiach w seminarium został na trzy lata wikarym w parafii w Żbikowie k. Pruszkowa. Zajmował się nauczaniem religii w szkole specjalnej. Potem był również wikarym w Warszawie (kościół św. Stanisława Kostki, Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Wszystkich Świętych), a także prefektem w liceum Sowińskiego i szkole specjalnej w Pruszkowie. Od 1960 r. do emerytury był rektorem kościoła sióstr Wizytek w Warszawie. Głosił tam kazania dla dzieci, którym później zadedykował m.in. zbiory Zeszyt w kratkę oraz Patyki i patyczki. Jego wiersze drukowane były na łamach wielu czasopism. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych miał miejsce coroczny druk jego poezji w „Tygodniku Powszechnym”. Publikował również w: „Akcencie”, „Kulturze”, „Liście”, „Literaturze”, „Nowych Książkach”, a także w piśmie „Poezja”, „Polonistyka”, „Przegląd Katolicki”, Twórczość”, „W Drodze”, „Więź” i w dzienniku „Rzeczpospolita”. Ksiądz Twardowski pochowany został w krypcie dla zasłużonych Świątyni Opatrzności Bożej.

Nagrody i odznaczenia:

v      w 1978 roku otrzymał Nagrodę im. Brata Alberta za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki sakralnej

v      w 1980 roku uhonorowano Twardowskiego nagrodą Pen Clubu im. Roberta Gravesa za całokształt twórczości

v      w 1996 roku otrzymał Order Uśmiechu

v      w 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski przyznał mu tytuł doktora honoris causa

v      w 2000 roku nagrodą IKAR i Dziecięcą Nagrodą SERCA

v      w 2001 TOTUS, która nazywana jest również „katolickim Noblem”

Ważniejsze tomiki: Wiersze (1959) Znaki ufności (1970) Zeszyt w kratkę (1973) Poezje wybrane (1979) Niebieskie okulary (1980) Rachunek dla dorosłego (1982) Który stwarzasz jagody (1984, 1988) Na osiołku (1986) Nie przyszedłem pana nawracać (1986) Sumienie ruszyło (1989, 1990) Tak ludzka (1990) Stukam do nieba (1990) Nie bój się kochać (1991) Niecodziennik (1991) Nie martw się (1992) Tyle jeszcze nadziei (1993) Krzyżyk na drogę (1993) Elementarz księdza Twardowskiego dla najmłodszego, średniaka i starszego (2000) Pogodne spojrzenie (2003) Mimo Wszystko (2003)  

Cechy poezji Jana Twardowskiego:

v      najczęściej mówi się, że jest to poezja franciszkańska, głosząca, iż miłość do świata objawia się miłością do wszystkich stworzeń boskich, każdego należy traktować z miłością i szacunkiem;

v      jest to także poezja prosta, nieoperująca głęboką metaforyką, niesięgająca po skomplikowane środki poetyckie; prostota jest tu sposobem opisywania świata;

v      świat jawi się, zgodnie z Biblią, jako twór Boga, ale nie jest on idealny, bo człowiek nie żyje zgodnie z przykazaniami boskimi;

v      często porusza Twardowski tematy związane z miłością, przyjaźnią, bliskością, radością życia, pogodą ducha, koniecznością pogodzenia się z nieuchronnością śmierci;

v      często również korzysta z modlitw i zwraca się do określonych świętych.

Literatura:

v      Autobiografia. Myśli nie tylko o sobie. Tom 1. Smak dzieciństwa 1915-1959 - Autobiografia Tom 1

Opowieść o życiu, spotkaniach i zdarzeniach znakomitego autora wierszy, dobrego człowieka i wspaniałego księdza.

 Autor - z perspektywy lat - opowiada o wydarzeniach, które od dzieciństwa kształtowały jego osobowość, ożywiały wiarę, rozbudzały wrażliwość. Wspomina chwile radosne i trudniejsze. Stara się dostrzec w nich ukryty, głębszy sens. Mówi o ludziach, którzy w jego życiu odegrali znaczącą rolę. Daje wspaniałą lekcję miłości, wdzięczności i radości. Uczy jak czytać książkę swojego życia, ,,którą pisze sam Pan Bóg".

 Wrodzone pogodne spojrzenie, poczucie humoru i głęboka ufność księdza Jana Twardowskiego czynią z Autobiografii prawdziwe źródło radości życia, spokoju wiary i niegasnącej nadziei. Nie publikowane dotąd fotografie podnoszą ją do rangi prawdziwego wydarzenia na rynku wydawniczym.

v      Autobiografia Myśli nie tylko o sobie tom 2 1959-2006 - Autobiografia tom 2

Jan Twardowski dyktował wspomnienia do ostatnich chwil życia. Z tych zapisków - wzbogaconych o fragmenty wywiadów, drukowanych w czasopismach i książkach oraz nagrywanych dla radia i filmów dokumentalnych, o korespondencję, wspomnienia osób, które się z nim spotkały, wreszcie o fragmenty twórczości Księdza ? powstała Autobiografia.

 Atrakcyjnym uzupełnieniem wspomnień Księdza są zdjęcia prywatne i oficjalne, dokumenty (podania i listy, rękopisy wierszy i homilii, legitymacja studencka) oraz reprodukcje jego zbiorów: kartek pocztowych z początku XX wieku, zielnika. Opracowanie tekstu, zestawienie bibliografii i wybór ilustracji Aleksandra Iwanowska.

 Jan Twardowski (1915 - 2006) ? ksiądz, kaznodzieja, poeta; autor m.in. zbiorów poezji: Niebieskie okulary, Znaki ufności, Nie bój się kochać, Bóg prosi o miłość, nauk: Ważne jak katechizm..., Elementarz..., kazań dla dzieci: Zeszyt w kratkę, Patyki i patyczki, oraz kazań żałobnych Stale być blisko.

v      Biedroneczko leć do nieba - Biedroneczko leć do nieba

Nowy wybór wierszy księdza Twardowskiego zawiera najważniejsze liryki poety-kapłana z ostatnich lat oraz kilkanaście utworów przeznaczonych specjalnie dla tej edycji. Wybór poprzedza kompetentny wstęp pt. Trzcina czująca badaczki literatury i cenionej eseistki, ukazujący zalety i zadziwiające właściwości tej niezwykle popularnej w Polsce liryki.

v      Bliscy i obcy – Bliscy i obcy

Cztery jednocześnie wydane tomiki zawierające wybór wierszy i prozy ks. Jan Twardowskiego. Obok tekstów znanych, znalazły się w nich również rozważania publikowane po raz pierwszy - myśli wcześniej wypowiedziane z ambony, teraz przypomniane, a w swej wymowie zawsze aktualne.

 Wspólnym mianownikiem wszystkich tomików jest człowiek i jego problemy: natura człowieka (Stale w kratkę); relacje międzyludzkie (Bliscy i obcy); człowiek a Bóg - odejścia i powroty(Urodzony dezerter); droga do Boga (Stuknąć w kamień serca). Choć nie są serią wydawnicza, dopełniają  się wzajemnie.

v      Budzić nadzieję. Abecadło dziewięćdziesięciolatka –  Budzić nadzieje

Niezwykły tom poetycko - prozatorski przygotowany na 90. rocznicę urodzin księdza Jana Twardowskiego, przypadającą 1 czerwca 2005 r. Zawiera 90 motywów - haseł ułożonych alfabetycznie, od "A" jak "Anioł" do "Ż" jak "Życie", prezentujących wiodące w twórczości Autora tematy, które przez lata podejmował. Pokazuje tym samym głębię osobowości wychowawcy wielu pokoleń czytelników. Budzić nadzieję. Abecadło dziewięćdziesięciolatka zawiera nie tylko znane, cenione i lubiane wiersze, ale także wybrane refleksje ewangeliczne, fragmenty felietonów, wywiadów i opowiadań dla dzieci. Tym samym uzmysławia bogactwo warsztatowe Jana Twardowskiego i pokazuje go jako poetę, myśliciela, kaznodzieję, felietonistę, wnikliwego i dowcipnego obserwatora życia.

v      Anioł i Stróż - Anioł i Stróż

 Ks. Jan Twardowski (1915-2006), ulubiony autor i dorosłych, i dzieci. O trudnych sprawach mówił i pisał prostym, zrozumiałym językiem. Pisał tak, jakby rozmawiał z przyjacielem, któremu chce opowiedzieć o Panu Bogu, o wierze, o tym, co słychać w niebie i jak zrozumieć życie na ziemi. Często rozmawiał o aniołach. Uczył szukać ich na ziemi, wkoło siebie. Tłumaczył, co to znaczy być jednocześnie i aniołem, i stróżem.

 Teksty pochodzą z publikacji Autora wydanych w latach 2000-2011 (w wyborze i opracowaniu Aleksandry Iwanowskiej): Ile słońca w słoneczniku, powiedz, drogi mój chłopczyku? Wiersze i proza dla dzieci 1973-1998, Warszawa 2000; Kubek z jednym uchem, wyd. 2 zm., Poznań 2011; Nie tylko o jeżach. Myśli i opowieści o przyrodzie, Warszawa 2000; Nie tylko wrona chodzi zdziwiona, Warszawa 2000; Nowe patyki i patyczki, Poznań 2008; Z Matką Bożą za rękę. Myśli różańcowe dla dzieci, Częstochowa 2009. Opowiadania Generał aniołów, Kto jest podobny do anioła?, O modlitwie do Anioła Stróża, Pochwała, Podobne do anioła - nie były dotąd nigdzie publikowane. Ich podstawą są homilie dla dzieci wygłoszone w Warszawie w kościele Sióstr Wizytek w latach 1964, 1968, 1995, 1996.

v      Dlaczego krzyż? Audiobook – Dlaczego krzyż

Wybór rozważań ks. Jana Twardowskiego (1915-2006) o ofierze Chrystusa, sensie cierpienia człowieka, krzyżu, jako cenie miłości. Pomaga patrzeć na cierpienie nie jak na nieszczęście, ale jak na doświadczenie - próbę wierności Bogu. I. Krzyż Jezusa / II. Krzyż Człowieka – Czyta Tadeusz Malak

Własne zdanie.

Własne zdanie. Nie tylko w pracy

Miłosz Karbowski

Własne zdanie. Nie tylko w pracy

Jak zadbać o swoje interesy w pracy, unikać wykorzystywania przez przełożonych i  współpracowników, bez konfliktów, bez poczucia winy i ostatecznie, bez narażania się na zwolnienie.

Asertywne postępowanie być może pozwoli Ci zarabiać lepsze pieniądze. Umiejętne mówienie NIE sprawi, że będziesz pracował tyle, na ile jesteś wynagradzany.

Pozwoli Ci poradzić sobie z manipulacją, chamstwem czy nieuczciwością współpracowników lub szefa. Radykalnie obniżysz poziom stresu, dużo lepiej będziesz sobie radził z kłopotami lub przykrościami, jakich każdy z nas czasem doświadcza.

Zdecydowanie poprawisz swoje stosunki z ludźmi, a co za tym idzie, pozycję w firmie. Dbając o siebie, lepiej zrozumiesz także innych, łatwiej zdobędziesz ich szacunek i sympatię

·  Będziesz zdolny do bronienia własnych racji.

·         Zwiększysz poczucie własnej wartości i pewność siebie.

·         Zredukujesz stres związany z kontaktami z innymi ludźmi.

·         Nauczysz się kontrolować swoje zachowania.

·         Będziesz potrafił jasno, klarownie i pewnie wyrażać własne zdanie oraz uczucia.

·         Będziesz działał w sytuacjach problemowych, zamiast od nich uciekać.

·         Przyjmiesz odpowiedzialność za swoje postępowanie i za swoją sytuację.

·         Będziesz szczery wobec samego siebie, co do swoich możliwości, a także ograniczeń, dzięki czemu w pełni wykorzystasz swój potencjał.

·         Nie pozwolisz nikomu „wejść sobie na głowę”, nauczysz się odmawiać.

·         Nie przegapisz żadnej szansy, by poprawić warunki, na jakich lub w jakich pracujesz.

·         Staniesz się swoim najlepszym, wyrozumiałym przyjacielem.

Własne zdanie. Nie tylko w pracy