PISMAK

Rozmowa kwalifikacyjna

2012-02-10T23:14:00.000-08:00

Rozmowa kwalifikacyjna

http://rozmowa-kwalifikacyjna.zlotemysli.pl/justynatalen,1/

Podchwytliwe odpowiedzi na pytania stawiane na rozmowie kwalifikacyjnej, dzięki którym szybciej dostaniesz lepszą pracę

TWOJA ROZMOWA KWALIFIKACYJNA. Rozmawiacie o pracy. Standardowe pytania, konkretne odpowiedzi. Powoli się rozluźniasz, czujesz się coraz pewniej. I nagle BUM - jedno z tych podchwytliwych pytań, które mają Cię rozszyfrować w oczach rekrutera:

Rekruter: Czy nie lepiej byłoby Ci poszukać pracy w innej firmie? (No to teraz sprawdzimy jego pewność siebie i czy faktycznie widzi się w naszej firmie. Może tylko na ślepo próbuje, licząc, że może jakoś się uda? Takiego pracownika nie chcemy).

Ty: Co konkretnie ma pan na myśli? (Spokojnie, gdyby tak uważał, nie zaprosiłby mnie na tę rozmowę. Sprawdźmy, o co konkretnie mu chodzi?).

Rekruter: Pańskie dotychczasowe doświadczenie nie do końca odpowiada naszym wymaganiom. Może Pan sobie nie poradzić na nowym stanowisku. (Uhm, całkiem dobrze reaguje na stres. No, ciekawe, co na to odpowie).

Ty: A, o to chodzi! Jest wręcz przeciwnie, bo oferowane stanowisko wymaga umiejętności, które są moją mocną stroną. Proszę zobaczyć: (lista przykładów, które pokazują, że jesteś idealnym kandydatem na to stanowsko). I dlatego uważam, że praca w takim miejscu zachęci mnie do jeszcze większego wysiłku

i pozwoli mi bardzo szybko się rozwinąć - będę bardzo przydatnym pracownikiem. A tak w ogóle, to jakie konkretnie zadania zostałyby mi powierzone na początek? (Czy on nie chce przypadkiem sprawdzić, czy dokładnie przestudiowałem ich ofertę? Doskonale wiem, czego oczekują na tym stanowsku, więc nie mydl mi, gościu, oczu. Obaj wiemy, że jestem wymarzonym kandydatem, ale rozumiem, że musi kontynuować te swoje gierki, bo chce mieć pewność, że dobrze wybrał).

Rekruter: Rozumiem. Pytam o to, bo od samego początku musiałby Pan zajmować się...

Ty: (Czy ja dobrze słyszę? Mówi o moich obowiązkach? Hura! Chyba zbliżamy się do finału tej rozmowy!).

Chwila prawdy

“Rozmowa kwalifikacyjna często niestety nie jest szczerą rozmową między dwojgiem

zainteresowanych sobą ludzi, a jedynie rozmową o określonych założeniach i konkretnym celu.

Rekrutujący zakłada, że druga strona będzie robić wszystko, żeby wypaść jak najlepiej, może lekko idealizować swój wizerunek. Natomiast osoba rekrutowana zakłada, że jej rozmówca mocno filtruje podawane informacje i stara się przebić przez autoprezentacje, jakie stosują kandydaci. Niestety często zdarza się, że wiele informacji, jakie się podaje, uważa się za przekoloryzowane lub kłamliwe, a pytania osoby rekrutującej wydają się nie na temat lub dziwne.

W dalszych częściach wyjaśnię, jaki ma to cel i jak rozbroić trudne i dziwne pytania. Dodatkowo dowiesz się, jak opisywać swoje doświadczenie, żeby nie było wątpliwości, że mówisz prawdę i jesteś osobą, jakiej szukają na to stanowisko. Najpierw postaram się uchylić trochę rąbka tajemnicy osób rekrutujących i technik przygotowywania się do rozmów kwalifikacyjnych.„

Marcin Wiśniowski, autor książki "Rozmowa kwalifikacyjna. Przekonujące odpowiedzi na trudne pytania"

2012-02-08T23:38:00.000-08:00

Jan Twardowski

Jan Twardowski – urodzony 1 czerwca 1915 roku w Warszawie, zmarł 18 stycznia 2006 roku również w Warszawie. Był księdzem, prałatem honorowym Jego Świątobliwości i poetą. Maturę zdał w 1935 roku, a dwa lata później ukazał się pierwszy tomik wierszy Powrót Andersena. W tym samym roku zaczął studiować polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, którą ukończył dopiero w 1947 roku. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i uczestniczył w powstaniu warszawskim. W marcu 1945 r. zaczął naukę w tajnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Naukę kontynuował z przerwami do 1948 roku i 4 lipca przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku został magistrem filologii polskiej. Po studiach w seminarium został na trzy lata wikarym w parafii w Żbikowie k. Pruszkowa. Zajmował się nauczaniem religii w szkole specjalnej. Potem był również wikarym w Warszawie (kościół św. Stanisława Kostki, Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Wszystkich Świętych), a także prefektem w liceum Sowińskiego i szkole specjalnej w Pruszkowie. Od 1960 r. do emerytury był rektorem kościoła sióstr Wizytek w Warszawie. Głosił tam kazania dla dzieci, którym później zadedykował m.in. zbiory Zeszyt w kratkę oraz Patyki i patyczki. Jego wiersze drukowane były na łamach wielu czasopism. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych miał miejsce coroczny druk jego poezji w „Tygodniku Powszechnym”. Publikował również w: „Akcencie”, „Kulturze”, „Liście”, „Literaturze”, „Nowych Książkach”, a także w piśmie „Poezja”, „Polonistyka”, „Przegląd Katolicki”, Twórczość”, „W Drodze”, „Więź” i w dzienniku „Rzeczpospolita”. Ksiądz Twardowski pochowany został w krypcie dla zasłużonych Świątyni Opatrzności Bożej.

Nagrody i odznaczenia:

v w 1978 roku otrzymał Nagrodę im. Brata Alberta za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki sakralnej

v w 1980 roku uhonorowano Twardowskiego nagrodą Pen Clubu im. Roberta Gravesa za całokształt twórczości

v w 1996 roku otrzymał Order Uśmiechu

v w 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski przyznał mu tytuł doktora honoris causa

v w 2000 roku nagrodą IKAR i Dziecięcą Nagrodą SERCA

v w 2001 TOTUS, która nazywana jest również „katolickim Noblem”

Ważniejsze tomiki: Wiersze (1959) Znaki ufności (1970) Zeszyt w kratkę (1973) Poezje wybrane (1979) Niebieskie okulary (1980) Rachunek dla dorosłego (1982) Który stwarzasz jagody (1984, 1988) Na osiołku (1986) Nie przyszedłem pana nawracać (1986) Sumienie ruszyło (1989, 1990) Tak ludzka (1990) Stukam do nieba (1990) Nie bój się kochać (1991) Niecodziennik (1991) Nie martw się (1992) Tyle jeszcze nadziei (1993) Krzyżyk na drogę (1993) Elementarz księdza Twardowskiego dla najmłodszego, średniaka i starszego (2000) Pogodne spojrzenie (2003) Mimo Wszystko (2003)

Cechy poezji Jana Twardowskiego:

v najczęściej mówi się, że jest to poezja franciszkańska, głosząca, iż miłość do świata objawia się miłością do wszystkich stworzeń boskich, każdego należy traktować z miłością i szacunkiem;

v jest to także poezja prosta, nieoperująca głęboką metaforyką, niesięgająca po skomplikowane środki poetyckie; prostota jest tu sposobem opisywania świata;

v świat jawi się, zgodnie z Biblią, jako twór Boga, ale nie jest on idealny, bo człowiek nie żyje zgodnie z przykazaniami boskimi;

v często porusza Twardowski tematy związane z miłością, przyjaźnią, bliskością, radością życia, pogodą ducha, koniecznością pogodzenia się z nieuchronnością śmierci;

v często również korzysta z modlitw i zwraca się do określonych świętych.

Literatura:

v Autobiografia. Myśli nie tylko o sobie. Tom 1. Smak dzieciństwa 1915-1959 - Autobiografia Tom 1

Opowieść o życiu, spotkaniach i zdarzeniach znakomitego autora wierszy, dobrego człowieka i wspaniałego księdza.

Autor - z perspektywy lat - opowiada o wydarzeniach, które od dzieciństwa kształtowały jego osobowość, ożywiały wiarę, rozbudzały wrażliwość. Wspomina chwile radosne i trudniejsze. Stara się dostrzec w nich ukryty, głębszy sens. Mówi o ludziach, którzy w jego życiu odegrali znaczącą rolę. Daje wspaniałą lekcję miłości, wdzięczności i radości. Uczy jak czytać książkę swojego życia, ,,którą pisze sam Pan Bóg".

Wrodzone pogodne spojrzenie, poczucie humoru i głęboka ufność księdza Jana Twardowskiego czynią z Autobiografii prawdziwe źródło radości życia, spokoju wiary i niegasnącej nadziei. Nie publikowane dotąd fotografie podnoszą ją do rangi prawdziwego wydarzenia na rynku wydawniczym.

v Autobiografia Myśli nie tylko o sobie tom 2 1959-2006 - Autobiografia tom 2

Jan Twardowski dyktował wspomnienia do ostatnich chwil życia. Z tych zapisków - wzbogaconych o fragmenty wywiadów, drukowanych w czasopismach i książkach oraz nagrywanych dla radia i filmów dokumentalnych, o korespondencję, wspomnienia osób, które się z nim spotkały, wreszcie o fragmenty twórczości Księdza ? powstała Autobiografia.

Atrakcyjnym uzupełnieniem wspomnień Księdza są zdjęcia prywatne i oficjalne, dokumenty (podania i listy, rękopisy wierszy i homilii, legitymacja studencka) oraz reprodukcje jego zbiorów: kartek pocztowych z początku XX wieku, zielnika. Opracowanie tekstu, zestawienie bibliografii i wybór ilustracji Aleksandra Iwanowska.

Jan Twardowski (1915 - 2006) ? ksiądz, kaznodzieja, poeta; autor m.in. zbiorów poezji: Niebieskie okulary, Znaki ufności, Nie bój się kochać, Bóg prosi o miłość, nauk: Ważne jak katechizm..., Elementarz..., kazań dla dzieci: Zeszyt w kratkę, Patyki i patyczki, oraz kazań żałobnych Stale być blisko.

v Biedroneczko leć do nieba - Biedroneczko leć do nieba

Nowy wybór wierszy księdza Twardowskiego zawiera najważniejsze liryki poety-kapłana z ostatnich lat oraz kilkanaście utworów przeznaczonych specjalnie dla tej edycji. Wybór poprzedza kompetentny wstęp pt. Trzcina czująca badaczki literatury i cenionej eseistki, ukazujący zalety i zadziwiające właściwości tej niezwykle popularnej w Polsce liryki.

v Bliscy i obcy – Bliscy i obcy

Cztery jednocześnie wydane tomiki zawierające wybór wierszy i prozy ks. Jan Twardowskiego. Obok tekstów znanych, znalazły się w nich również rozważania publikowane po raz pierwszy - myśli wcześniej wypowiedziane z ambony, teraz przypomniane, a w swej wymowie zawsze aktualne.

Wspólnym mianownikiem wszystkich tomików jest człowiek i jego problemy: natura człowieka (Stale w kratkę); relacje międzyludzkie (Bliscy i obcy); człowiek a Bóg - odejścia i powroty(Urodzony dezerter); droga do Boga (Stuknąć w kamień serca). Choć nie są serią wydawnicza, dopełniają się wzajemnie.

v Budzić nadzieję. Abecadło dziewięćdziesięciolatka – Budzić nadzieje

Niezwykły tom poetycko - prozatorski przygotowany na 90. rocznicę urodzin księdza Jana Twardowskiego, przypadającą 1 czerwca 2005 r. Zawiera 90 motywów - haseł ułożonych alfabetycznie, od "A" jak "Anioł" do "Ż" jak "Życie", prezentujących wiodące w twórczości Autora tematy, które przez lata podejmował. Pokazuje tym samym głębię osobowości wychowawcy wielu pokoleń czytelników. Budzić nadzieję. Abecadło dziewięćdziesięciolatka zawiera nie tylko znane, cenione i lubiane wiersze, ale także wybrane refleksje ewangeliczne, fragmenty felietonów, wywiadów i opowiadań dla dzieci. Tym samym uzmysławia bogactwo warsztatowe Jana Twardowskiego i pokazuje go jako poetę, myśliciela, kaznodzieję, felietonistę, wnikliwego i dowcipnego obserwatora życia.

v Anioł i Stróż - Anioł i Stróż

Ks. Jan Twardowski (1915-2006), ulubiony autor i dorosłych, i dzieci. O trudnych sprawach mówił i pisał prostym, zrozumiałym językiem. Pisał tak, jakby rozmawiał z przyjacielem, któremu chce opowiedzieć o Panu Bogu, o wierze, o tym, co słychać w niebie i jak zrozumieć życie na ziemi. Często rozmawiał o aniołach. Uczył szukać ich na ziemi, wkoło siebie. Tłumaczył, co to znaczy być jednocześnie i aniołem, i stróżem.

Teksty pochodzą z publikacji Autora wydanych w latach 2000-2011 (w wyborze i opracowaniu Aleksandry Iwanowskiej): Ile słońca w słoneczniku, powiedz, drogi mój chłopczyku? Wiersze i proza dla dzieci 1973-1998, Warszawa 2000; Kubek z jednym uchem, wyd. 2 zm., Poznań 2011; Nie tylko o jeżach. Myśli i opowieści o przyrodzie, Warszawa 2000; Nie tylko wrona chodzi zdziwiona, Warszawa 2000; Nowe patyki i patyczki, Poznań 2008; Z Matką Bożą za rękę. Myśli różańcowe dla dzieci, Częstochowa 2009. Opowiadania Generał aniołów, Kto jest podobny do anioła?, O modlitwie do Anioła Stróża, Pochwała, Podobne do anioła - nie były dotąd nigdzie publikowane. Ich podstawą są homilie dla dzieci wygłoszone w Warszawie w kościele Sióstr Wizytek w latach 1964, 1968, 1995, 1996.

v Dlaczego krzyż? Audiobook – Dlaczego krzyż

Wybór rozważań ks. Jana Twardowskiego (1915-2006) o ofierze Chrystusa, sensie cierpienia człowieka, krzyżu, jako cenie miłości. Pomaga patrzeć na cierpienie nie jak na nieszczęście, ale jak na doświadczenie - próbę wierności Bogu. I. Krzyż Jezusa / II. Krzyż Człowieka – Czyta Tadeusz Malak

Własne zdanie.

2012-02-07T23:23:00.000-08:00

Własne zdanie. Nie tylko w pracy

Miłosz Karbowski

Własne zdanie. Nie tylko w pracy

Jak zadbać o swoje interesy w pracy, unikać wykorzystywania przez przełożonych i współpracowników, bez konfliktów, bez poczucia winy i ostatecznie, bez narażania się na zwolnienie.

Asertywne postępowanie być może pozwoli Ci zarabiać lepsze pieniądze. Umiejętne mówienie NIE sprawi, że będziesz pracował tyle, na ile jesteś wynagradzany.

Pozwoli Ci poradzić sobie z manipulacją, chamstwem czy nieuczciwością współpracowników lub szefa. Radykalnie obniżysz poziom stresu, dużo lepiej będziesz sobie radził z kłopotami lub przykrościami, jakich każdy z nas czasem doświadcza.

Zdecydowanie poprawisz swoje stosunki z ludźmi, a co za tym idzie, pozycję w firmie. Dbając o siebie, lepiej zrozumiesz także innych, łatwiej zdobędziesz ich szacunek i sympatię

· Będziesz zdolny do bronienia własnych racji.

· Zwiększysz poczucie własnej wartości i pewność siebie.

· Zredukujesz stres związany z kontaktami z innymi ludźmi.

· Nauczysz się kontrolować swoje zachowania.

· Będziesz potrafił jasno, klarownie i pewnie wyrażać własne zdanie oraz uczucia.

· Będziesz działał w sytuacjach problemowych, zamiast od nich uciekać.

· Przyjmiesz odpowiedzialność za swoje postępowanie i za swoją sytuację.

· Będziesz szczery wobec samego siebie, co do swoich możliwości, a także ograniczeń, dzięki czemu w pełni wykorzystasz swój potencjał.

· Nie pozwolisz nikomu „wejść sobie na głowę”, nauczysz się odmawiać.

· Nie przegapisz żadnej szansy, by poprawić warunki, na jakich lub w jakich pracujesz.

· Staniesz się swoim najlepszym, wyrozumiałym przyjacielem.

Własne zdanie. Nie tylko w pracy

Coaching kariery

2012-02-07T06:30:00.001-08:00

"Zacznij TO czytać, a... skończysz w ciekawej i dobrze płatnej pracy"

Coaching Kariery

Angelika Śniegocka - Coaching kariery

Oto co znajdziesz w tej książce:

Odkryjesz dwa elementarne składniki sukcesu osoby, która zawsze znajdzie pracę. Bez tego nie ma co zaczynać poszukiwań i tylko przypadkiem możesz znaleźć jakieś zajęcie.
Nauczysz się zupełnie nowego sposobu patrzenia na siebie i swoje możliwości, dzięki czemu na rynku pracy staniesz się gorącym i pożądanym “towarem”. Nie, nie jest to pewność siebie.
Autorka zdemaskuje 3 najbardziej zabójcze mity na temat poszukiwania pracy! Tylko po to, by pomóc Ci wreszcie przejrzeć na oczy i dostrzec proste fakty, dzięki czemu przestaniesz marnować swój czas i energię na złudne nadzieje i bezskuteczne działania.
Odkryjesz swój sposób na zrobienie kariery! Bez tego zostanie Ci tylko naśladowanie innych, co ostatecznie prowadzi do depresji.
Dowiesz się, co zrobić ze swoimi ograniczeniami, które do tej pory przeszkadzały Ci w zdobyciu wymarzonej pracy.
Zrobisz Pierwszy Krok ku lepszej pracy. Tak, ZROBISZ, bo ta książka jest przewodnikiem, prowadzącym do skutecznych działań, a nie przyjemną lekturą do poduszki. Dzięki temu natychmiast zaczniesz zbliżać się do nowej, ciekawej i satysfakcjonującej pracy.
Nauczysz się korzystać z dwóch kanałów rekrutacji. Jeden z nich jest ukryty i tylko niewiele osób zdaje sobie sprawę z jego istnienia. TO DA CI OGROMNĄ PRZEWAGĘ nad konkurencją, która jest na rynku pracy.
Dowiesz się, co zrobić, by to pracodawca Cię szukał i... odnalazł w morzu konkurencji.
Poznasz nietypowy sposób czytania ogłoszeń typu “dam pracę”, dzięki któremu rozszyfrujesz pracodawcę, dowiesz się, kogo naprawdę szuka i co faktycznie może Ci zaoferować. To pozwoli Ci uniknąć wielu rozczarowań.
Odkryjesz dobre sposoby na dbanie o wizerunek w sieci (i jego naprawę, gdy nie jest najlepszy), dzięki czemu nic nie powstrzyma pracodawcy przed zaproszeniem Cię na rozmowę kwalifikacyjną.
Dowiesz się WSZYSTKIEGO na temat pisania skutecznego CV. Takich porad może Ci udzielić tylko osoba “z drugiej strony” procesu rekrutacji. Mnóstwo szczegółów, które decydują o tym, czy rekruter zaprosi Cię na upragnioną rozmowę kwalifikacyjną.
Jak wysyłać CV i list motywacyjny, by dotarły do właściwej osoby, zostały przeczytane i wzbudziły zainteresowanie (zamiast trafić do kosza).
Poznasz 4 najważniejsze pytania, na jakie rekruter MUSI uzyskać odpowiedź, by zacząć myśleć o zatrudnieniu Cię. Nie domyślasz się, czego naprawdę chce się o Tobie dowiedzieć.
O co Ty musisz zapytać na rozmowie kwalifikacyjnej, by zrobić baaardzo pozytywne wrażenie. Zdziwisz się, ale prawie nikt tego nie robi, a potem jest płacz i zgrzytanie zębów.
Fakty i mity na temat rozmowy kwalifikacyjnej. To są rzeczy, z których w ogóle nie zdajesz sobie sprawy, a to właśnie one decydują o Twoim zatrudnieniu.
Co zrobić PO rozmowie kwalifikacyjnej, by zwiększyć swoje szanse na zdobycie pracy?
Dowiesz się w końcu, dlaczego rekruterzy odrzucają świetnych kandydatów, co pozwoli Ci uniknąć ich błędów.

I wiele, wiele szczegółowo opracowanych, przydatnych informacji!

Coaching kariery

Tworzenie siebie

2012-01-09T00:19:00.000-08:00

Tworzenie siebie

Autorem artykułu jest Katarzyna Chudzik

Pozytywny egoista

Czy zastanawiałeś się kiedyś co wspólnego mogą mieć ze sobą takie osoby jak Adam Małysz, Christian Dior i Albert Einstain. Oczywiscie wszyscy oni zdobyli sławę i są ludźmi sukcesu. Jest to oczywiście prawda, ale tylko częściowa.

Oni umieją i mieli odwagę zacząć robić coś, czego nie robi większość ludzi i zaraz dowiesz się o co chodzi.

Otóż, wspólny mianownik tych trzech osób to: UWAGA! - robienie tego, co sie kocha - to jest determinant ich sukcesów- również finansowych. Natomiast skutkiem tego jest wolność, oczywiście.

Czy osoby te, zajęły się swoimi dziedzinami dlatego że nie było dla nich żadnej innej alternatywy? Nie, oni dokładnie wiedzieli co chcą robić, wybrali jedną dziedzinę z wielu innych mżliwości, bo byli w stanie określić to, czego nie umie zrobić większość z nas z różnych względów. Mianowicie, potrafili opkreślić sami siebie i odpowiedzieć na pytanie: KIM JESTEM.

Zauważmy, że ludzie ci tak bardzo oddali sie swojej pasji, że cala reszta społeczeństwa określa pewne rzeczy i czynnosci używajac ich nazwisk, np. mowimy, że "ubieramy sie w Diora". Gdy ktoś błyśnie inteligencją, wtedy nazywamy go Einstainem. Niektórzy potocznie mowią: "skoczyć Małyszem". Co wiecej, o Adamie Małyszu mowi sie już nawet że nie skacze, a wręcz lata. I mimo tego, że nie odnosi tak spektakularnych sukcesów jak w poprzednich sezonach - to zawsze będzie sie już kojarzył wszystkim z perfekcyjnymi skokami i długimi lotami. Wniosek z tego taki, że jesteśmy tym, co robimy. A gdy robimy to, co nas uszczęśliwia i daje spełnienie - to właśnie jest wolność.

A dlaczego właściwie mamy być opłacani za to czego nie znosimy robić? Myślę, że najwyższy czas skończyć z takim podejściem do zarabiania i utrzymywania się. Dlaczegoby nie być opłacanym za bycie szczęśliwym? Życie jest po to, aby je przeżywać - zamiast próbować przetrwać, jakbyśmy byli w wiecznej niewoli.

Zatem, w czym problem? Myślę, że wśród nas nie brakuje osób odważnych i wytrwałych aby podjąć to wyzwanie. Problem leży zupełnie gdzie indziej. Większość z nas po prostu nie umie się określić, bo nigdy nie zastanawialiśmy się and tym. Wychowywano nas w wierze, że praca jest tylko środkiem do zdobywania pieniędzy i nie może być niczym przyjemnym. Przy tym, pracujemy tyle, że nie zostaje nam prawie w ogóle czasu na zastanowienie się co sprawia nam przyjemność, kim chcemy być i co tak na prawdę chcemy robić w życiu. W ten właśnie sposób zostaliśmy uzależnieni od pracy za pieniądze i wyścigu szczurów.

A czy ty, drogi czytelniku, wiesz kim jesteś i co chcesz robić w życiu? To naprawde warte jest zastanowienia, bo determinuje twoją wolność.

---

Uwierz w siebie

2012-01-06T00:20:00.000-08:00

Uwierz w siebie

Pozytywny egoista

Powodzenie przedsięwzięcie nie zależy od jego rodzaju, ale od Twojego własnego przekonania o jego powodzeniu. Gdy będziesz mieć niezbitą pewność, że czegoś dokonasz, tak się stanie.
Ufaj, działaj, miej odwagę podejmować wyzwania, wszystko czego pragniesz jest w zasięgu Twojej ręki. Bądź uważny, zauważaj okazje, chwytaj możliwości. Jeżeli mocno pragniesz realizacji zamierzeń wszystkie przeszkody same usuną się z pod Twoich nóg.
Bądź otwarty na działanie. Nie ma złych ani dobrych decyzji, są tylko decyzje, które mają czegoś Cię nauczyć. Odwagi!

Za myśl przewodnią proponuję cytat: "Omnia sunt possibla credenti" - wystarczy uwierzyć, a rzeczy dzieją się same!

Zarabianie pieniędzy

2012-01-05T00:13:00.000-08:00

Czy w Polsce „zwykły człowiek” może uczciwie dorobić się fortuny od zera, bez kapitału i znajomości?

Zarabianie pieniędzy

PUK, PUK, PUK…

- Kto tam?
- To My, PIENIĄDZE, szukamy kogoś, kto nas przygarnie.
- SUPER, mam jeszcze trochę miejsca w portfelu, zapraszam!
- Ale nas jest DUUUŻOOOO, zmieścimy się?

Wiele osób marzy o tym, by pieniądze same do nich przyszły. Najlepiej duuużooo pieniędzy. Ale tu potrzeba czegoś więcej niż same marzenia.

Jeśli tylko zdecydujesz się na kilka prostych zmian w swoim podejściu do pieniędzy oraz podejmiesz pewne NIETYPOWE działania, to wyjdziesz wreszcie z obozu bezproduktywnych marzycieli i pieniądze same zaczną Cię znajdować.

Prawda jest taka, że każdego dnia ogromna ilość pieniędzy krąży po całym świecie i szuka nowego właściciela. A spora część bezwstydnie rozmnaża się na oczach ich oraz ich znajomych, którzy z zazdrością patrzą, jak ZWYKLI LUDZIE zarabiają niezwykłe pieniądze.

Jeżeli wszystko jest takie proste i piękne, to:

dlaczego tak mało osób naprawdę się bogaci?

Dobre pytanie!

Wszystkie księgarnie (tradycyjne i internetowe) pełne są książek o łatwym i szybkim zdobywaniu pieniędzy. Tylko że jakimś dziwnym trafem ta ogromna liczba publikacji nie przekłada się na wzrost bogaczy w Polsce, a raczej jest wręcz przeciwnie.

Zarabianie pieniędzy

Pozytywny egoista

2011-12-22T22:34:00.000-08:00

Pozytywny egoista - Ewelina Golba

Zrób szybki test, który już po 15 sekundach pokaże:
czy w najbliższym czasie grożą Ci wypalenie, zniechęcenie, brak motywacji do działania i poważny kryzys emocjonalny?

Ten problem dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn, osób młodszych i starszych, zagraża mieszkającym na wsi i w miastach, pracującym w każdym możliwym zawodzie… Osoba dotknięta tym problemem ma poczucie, że nie żyje tak, jak by chciała. I nie bardzo wie, jak to się stało, że jej życie nie jest zgodne z jej pragnieniami.

Najczęściej na pozór wszystko jest w porządku, jednak wewnętrzne konflikty i kolejne kryzysy emocjonalne mogą doprowadzić do przygnębiającego zatracenia siebie, a nawet głębokiej depresji.

Zaraz wszystko wyjaśnię. Najpierw wykonajmy krótki test, który odpowie na jedno ważne pytanie:
Czy i Twoje życie domaga się zmiany?

Oto test. Odpowiedz tylko na pytanie:
Czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się zrezygnować z czegoś, pod wpływem opinii znajomych, bliskich czy rodziców?

Nie spiesz się. To bardzo ważne pytanie (zaraz wszystko wyjaśnię), a odpowiedź jest jeszcze ważniejsza. Zapytam jeszcze inaczej:
Czy kiedykolwiek przestałeś (lub przestałaś) robić coś pod wpływem krytyki?

Mogło to być hobby, zwykła gra w piłkę, pisanie, śpiew, sposób ubierania się, spotykanie się z pewną grupą znajomych, praca, nietypowe zajęcia itp.… Pomyśl i odpowiedz sobie TERAZ na to pytanie.

Jeśli Twoja odpowiedź brzmi „tak”, to wiedz, że… to znak!

Jan Paweł II

2011-12-22T00:09:00.000-08:00

Jan Paweł II (właśc. Karol Wojtyła) – ur. 18 maja 1920 r. w Wadowicach. Drugi syn Karola Wojtyły i Emilii z Kaczorowskich. Pochodził z rodziny biednej, ich jedynym źródłem utrzymania była pensja ojca – wojskowego urzędnika pracującego w Powiatowej Komendzie Uzupełnień. Matka dorywczo pracowała jako szwaczka. Brat Karola, Edmund, po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia medyczne w Krakowie i został lekarzem. Lolek, tak powszechnie zwracano się do Karola Wojtyły, w dzieciństwie i młodości uznawany był za chłopca bardzo zdolnego i wysportowanego. W roku 1930 rozpoczął naukę w wadowickim gimnazjum. Był to dla niego trudny okres, gdyż został wówczas osierocony przez ukochaną matkę. Trzy lata później umarł jego brat Edward, który zaraził się szkarlatyną od swojej pacjentki. Gimnazjum stanowiło istotny etap na drodze edukacyjnej młodego Karola, gdyż tam właśnie nawiązał współpracę z Kółkiem Teatralnym stworzonym przez polonistów z wadowickich gimnazjów. Ze świadectwem maturalnym uwieńczonym oceną celującą, która umożliwiała podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych, Karol Wojtyła rozpoczął w październiku 1938 roku studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Brał tam udział w spotkaniach grupy literackiej, a także tworzył własną poezję. Wybuch II wojny światowej pokrywa się niemal ze śmiercią ojca. Wtedy też Wojtyła decyduje się na przerwanie studiów i podjęcie pracy fizycznej. 16 listopada 1946 roku wstępuje do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie. Szybko dostrzeżono tam jego umiejętności. Był kolejno duszpasterzem akademickim, biskupem, kardynałem, a 16 października 1978 r. został wybrany na papieża. W okresie swojego pontyfikatu Jan Paweł II odbył wiele podróży zagranicznych, starał się łagodzić nastroje polityczne, szerzyć idee ekumenizmu oraz zbliżenia narodów, kultur i religii. Odegrał też niemałą rolę w obaleniu komunizmu w Europie. W 1981 r. Jan Paweł został ciężko ranny w wyniku zamachu z ręki Turka, Ali Agcy. Papież szczęśliwie zdołał wyleczyć rany i wybaczył niedoszłemu skrytobójcy jego czyn. Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 r. w Watykanie.

Dorobek literacki papieża Polaka jest bardzo bogaty. Oprócz wielu tekstów apostolskich, listów i encyklik Jan Paweł II napisał również:

1. Pamięć i tożsamość. Rozmowy na przełomie tysiącleci – opublikowany w 2005 r. zbiór filozoficznych i historycznych refleksji, a także wspomnień papieża na takie tematy, jak demokracja, wolność i prawa człowieka.

2. Karol Wojtyła - Gabriel Turowski

Jan Paweł II

3. Tryptyk Rzymski – poemat opublikowany w 2003 r. Poemat składa się z trzech części I – Strumień, II – Medytacje nad Księgą Rodzaju na progu kaplicy Sykstyńskiej, III – Wzgórze w krainie Moria.

4. Filozof i papież Wybór tekstów - Karol Wojtyła

Filozof i papież

5. Brat naszego Boga – dramat powstały w latach 1944-1950; po raz pierwszy wydany w „Tygodniku Powszechnym”. Jego bohaterem jest brat Albert Chmielowski – późniejszy święty, którego kanonizował właśnie Jan Paweł II.

6. Droga krzyżowa - Karol Wojtyła

Droga krzyżowa

7. Hiob – dramat z 1940 r. będący wiernym odwzorowaniem wydarzeń opisanych w starotestamentowej Księdze Hioba. Jest to też próba analizy zagadnienia cierpienia, które doprowadza ludzi do Boga. Autor wprowadził do dzieła nowe elementy w tym: chóry, a także postać Michała Archanioła. Zaskakująca jest tu również wielopłaszczyznowość dzieła, gdyż czas starożytności przeplata się z ewangelicznym oraz wojennym.

8. Aby Chrystus się nami posługiwał - Karol Wojtyła

Aby Chrystus się nami posługiwał

9. Miłość i odpowiedzialność – studium etyczne wydane w 1960 r.; dotyczy wybranych zagadnień etyki seksualnej.

10. Przed sklepem jubilera – najbardziej chyba znane dzieło literackie papieża, wielokrotnie wystawiane na deskach teatru, powstałe w 1960 r. Do stworzenia dramatu Karol Wojtyła wykorzystał własne doświadczenia z pracy kapłańskiej. Sztuka podejmuje problematykę miłości małżeńskiej i trudności, jakim małżonkowie muszą stawić czoło.

Gotowa na sukces

2011-12-20T22:33:00.000-08:00

Gotowa na sukces

Elizabeth Gnocco - Gotowa na sukces

Prosty plan działania dla kobiet, które wreszcie chcą dokonać zmiany w swoim życiu

Jeżeli jesteś kobietą, która potrafi odpowiedzieć na jedno proste pytanie, to jesteś gotowa do podjęcia działań, które w ciągu krótkiego czasu doprowadzą Cię do niezależności zawodowej, osobistej i finansowej.

Chcę Cię teraz zachęcić do zmiany stylu życia na taki, gdzie Twoja pasja w sposób naturalny stanie się dla Ciebie źródłem dochodów, satysfakcji i rozwoju

Dzięki temu będziesz wreszcie robiła to, co Cię autentycznie interesuje i pasjonuje i jednocześnie zapewnisz sobie (i swoim bliskim) niezależność i stabilność finansową na nowym poziomie, o którym do tej pory ledwo odważałaś się marzyć.

Są dwa ważne powody, które pozwalają mi na stwierdzenie, że jeśli potrafisz odpowiedzieć na powyższe proste pytanie, to jesteś gotowa do podjęcia działań, które doprowadzą Cię do niezależności zawodowej, osobistej i finansowej.

Znajdziesz je w książce... Gotowa na sukces

Jan Kochanowski

2011-12-19T23:30:00.000-08:00

Jan Kochanowski urodził się w Sycynie w 1530 roku. Jego ojciec, Piotr, gospodarzył na kilku wioskach. Autor Trenów rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej w 1544 roku. Następnie kształcił się w Królewcu oraz w Padwie, gdzie otrzymał gruntowną wiedzę humanistyczną. Zwiedził liczne miasta (Rzym, Paryż, Neapol). Na stałe do kraju powrócił w 1559 roku. Pierwsze teksty pisał po łacinie. Przez pewien czas był związany z dworem królewskim. Po ślubie z Dorotą Podlodowską zamieszkał na stałe w Czarnolesie. W tym też okresie powstają największe dzieła poety: Odprawa posłów greckich, przekład biblijnych Psalmów, Treny, a także liczne pieśni i fraszki.

Najsłynniejsze pieśni Kochanowskiego to m.in.:

Pieśń XXIV (Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony) – utwór stanowi nawiązanie do Horacjańskiej myśli, zgodnie z którą poeta, dzięki swej twórczości, nie umrze. Sława i poczucie dumy, wynikające z bycia poetą, będą stanowiły częste źródło późniejszych odwołań w literaturze. - Dzieła wybrane

Pieśń świętojańska o Sobótce
(pieśń XII Wsi spokojna, wsi wesoła) – w utworze zawarta jest pochwała życia wiejskiego. W tekście wyidealizowane zostały także inne związane ze wsią zagadnienia (tj. praca na roli oraz świat przyrody, który obficie obdarza człowieka swoimi dobrami). - Fraszki, pieśni, treny

Hymn (Czego chcesz od nas , Panie…) – tekst ten jest swoistego rodzaju manifestem humanisty, który chwali Boga poprzez wyrażanie zachwytu nad dziełem wielkiego Stwórcy, tj. światem realnym. Autor postrzega Boga przede wszystkim jako wielkiego artystę, malarza i architekta, którego cudowność przejawia się w każdym elemencie rzeczywistości. Zgodnie z wymogami gatunkowymi, w tekście zawarte są liczne zwroty do Boga.

Serce roście… – wiersz podzielić można na dwie części. W pierwszej czytamy o następujących po sobie porach roku (odwieczny porządek świata). W drugiej o naturze człowieka. W tekście zawarta jest wskazówka dotycząca tego, jak należy żyć. Jedynie przestrzeganie zasad moralnych pozwoli człowiekowi w pełni zaznać szczęścia. Cnota, stanowiąca gwarancję szczęścia, i głoszenie zachowania spokoju niezależnie od sytuacji stanowią nawiązanie do stoickiej filozofii. W tekście pojawia się także myśl epikurejska, zgodnie z którą człowiek powinien dążyć do osiągnięcia przyjemności. - Fraszki i pieśni - lektura z opracowaniem i audiobookiem

Treny – stanowią cykl samodzielnych utworów literackich, które jednak tworzą spójną całość. Utwory te zostały napisane po śmierci ukochanej córki Kochanowskiego – Urszulki. Ich znaczenie jest o tyle doniosłe, że bohaterką cyklu jest mała dziewczynka. Tekst, przepełniony ojcowskim uczuciem żalu i niepohamowanego bólu, obrazuje kolejne etapy zmian światopoglądu poety. Wcześniejsze teksty Kochanowskiego przepełniała wiara w ład i harmonię życia. Treny odzwierciedlają zmianę postrzegania świata. Frustracja podmiotu doprowadza go do wysnucia twierdzenia, że lata spędzone na studiowaniu mądrych i uczonych ksiąg były stracone. Ani bowiem filozofia, ani wiedza nie są w stanie pomóc zrozpaczonemu ojcu. Osobista tragedia obnażyła brak użyteczności kultywowanych do tej pory wartości. Po apogeum rozpaczy (Treny IX – XI) następuje powolne poddawanie się woli Boga i godzenie się z niesprawiedliwością losu ludzkiego. - Treny

Odprawa posłów greckich – to tragedia, która nawiązuje do motywu z Iliady Homera. Utwór realizuje klasyczne reguły (np. jedność miejsca, czasu i akcji). Mimo odwołań do tradycji, w tragedii Kochanowskiego to nie wina związana z błędami przodków (jak to miało miejsce w przypadku antycznych dzieł), lecz egoizm sprawujących władzę sprowadza nieszczęście na Troję. Główny konflikt dzieła opiera się na zestawieniu racji Antenora i Parysa. Do Troi przybywają posłowie greccy, którzy zapowiadają, że jeżeli Helena nie zostanie im wydana, to zostanie wypowiedziana wojna. Mężczyźni powołują się na boskie i ludzkie prawa. Antenor, który nie chce dopuścić do wybuchu wojny, opowiada się za uwolnieniem kobiety. Innego zdania jest Parys. Mężczyzna lekkomyślnie naraża kraj na krwawy konflikt. Tragedia zatem podejmuje problem odpowiedzialności rządzących za los ojczyzny. Parys przedstawiony jest jako pewny siebie awanturnik. Inną ciekawą kreacją jest postać Kasandry – wieszczki. Pozostałym bohaterom możemy przyporządkować po jednej cesze, która jest dla nich najbardziej charakterystyczna (np. Menelaus jest mściwy; Antenor mądry). Sztuka została wystawiona w 1578 roku z okazji ślubu poważanego wówczas polityka – Jana Zamoyskiego. Ponieważ tragedia obfituje w różne aluzje dotyczące sytuacji, w jakiej znajdowała się Polska, toteż wypowiedź Antenora wieńcząca dzieło („Radźmy, jako kogo bić; lepiej, niż go czekać”) została przez ówczesnych interpretowana jako agitacja na rzecz podjęcia działań wojennych. - Odprawa posłów greckich

Psałterz Dawidów – to parafraza tekstu biblijnego. Dzieło miało nie tylko charakter religijny, ale także filozoficzny i osobisty. Utwór powstał w czasach burzliwych konfliktów religijnych, lecz pomimo tego jego charakter jest bardzo uniwersalny, co potwierdza fakt, że wszystkie kościoły zaaprobowały tekst. Kochanowski stworzył dzieło o znaczących walorach artystycznych i ponadwyznaniowym wymiarze. W tekście dystans między Bogiem a człowiekiem został znacznie zmniejszony, a sam Stwórca nie budzi już takiego lęku, jak to miało miejsce w dziełach średniowiecznych.

Fraszki – ponieważ utwory te pisał Kochanowski przez całe życie, dlatego w dorobku poety teksty te zajmują sporo miejsca. - Wybór fraszek i pieśni z opracowaniem

Jan Kochanowski zmarł 22 sierpnia 1584 roku w Lublinie.

Czy może być lepiej niż teraz?

2011-12-18T23:51:00.000-08:00

7. JAK MOŻE BYĆ JESZCZE LEPIEJ NIŻ TERAZ?

Powiedz tak, kiedy dzieje się cokolwiek, co ci się podoba. Jeżeli znajdziesz jakieś pieniądze „Jak może być jeszcze lepiej niż teraz?” Jeżeli kelner przyniesie ci przepyszny deser za darmo, ”Jak może być jeszcze lepiej niż teraz?”.
Kobieta znalazła grosz na ziemi. Spytała, „Jak może być jeszcze lepiej niż teraz?” Wkrótce potem znalazła 10zł na tylny siedzeniu taksówki i spytała, „Jak może być jeszcze lepiej niż teraz?”. Lśniący przedmiot w studzience ulicznej przykuł jej uwagę. Była to diamentowa bransoletka. Niestety kobieta wówczas powiedziała. “Lepiej być nie może”! I nie było.

Powiedz “Jak może być jeszcze lepiej niż teraz?”, kiedy dzieje się cokolwiek, czego nie lubisz, co ci się nie podoba. Jeżeli złapiesz gumę w kole samochodu, ”Jak może być jeszcze lepiej niż teraz?” Jeżeli twoje dziecko ma kłopoty w szkole… „Jak może być jeszcze lepiej niż teraz?” Jest to zaproszenie wszechświata, by ci pokazał, jak może być lepiej.

Jeżeli nie wiesz, jakie zadać pytanie… spróbuj tego:
O CO BYM SIĘ ZAPYTAŁ, GDYBYM WIEDZIAŁ, O CO PYTAĆ?
To może brzmieć niemądrze, ale prawdopodobnie jest to najlepsze pytanie ze wszystkich!

Systematyczne zadawanie tych pytań zmieni twoją rzeczywistość. Oto wielka tajemnica. „Sami to wszystko tworzymy!”. My stworzyliśmy tę grę życia na Ziemi. My kontynuujemy tę kreację codziennie. Dlaczego więc nie zrobić tego w sposób, jaki nam odpowiada? Dlaczego nie mamy mieć z tego radości i bawić się tym?
Jak by to było, gdybyś mógł stworzyć wszystko, cokolwiek sobie wymarzysz?

Gdyby nie chodziło o ból?

2011-12-16T00:57:00.000-08:00

6. CO TO MIAŁOBY ZNACZYĆ, GDYBY NIE CHODZIŁO O BÓL?

Zastosuj to pytanie po tym, jak zapytasz „Czy to jest moje?”, kiedy twoje samopoczucie nie uległo zmianie. Doświadczenie bólu polega na interpretacji czucia nadchodzących informacji. To pytanie daje ci więc możliwość odmiennej interpretacji. Ból może się pojawić wówczas, jeżeli jest coś, co twoja istota próbuje ci zakomunikować a ty jej nie słuchasz. Emocje również mogą być tłumaczone jako ból.

Jan Kasprowicz

2011-12-14T22:59:00.000-08:00

Jan Kasprowicz

Wybór poezji

Jan Kasprowicz urodził się 12 grudnia 1860 roku w Szymborzu k/Inowrocławia, w rodzinie chłopskiej. Ukończył gimnazjum w Poznaniu, po czym rozpoczął w 1884 roku studia na uniwersytecie w Lipsku, ale w tym samym roku przerwał je i zaczął studiować we Wrocławiu. W roku 1886 ożenił się z Teodozją Szymańską, ale po siedmiu latach małżeństwo to rozpadło się, a Kasprowicz wstąpił w związek małżeński z Jadwigą Gąsowską. Jednak i ten związek przetrwał zaledwie pięć lat. Kolejną partnerką życiową poety była Rosjanka, Maria Bunin. Od roku 1888 Kasprowicz mieszkał we Lwowie, gdzie od 1909 roku pełnił funkcję rektora tamtejszego uniwersytetu. W roku 1923 kupił dom w Poroninie (Harenda) i tam spędził ostatnie lata życia.

Twórczość poety dzieli się na trzy okresy. W pierwszym dominuje tematyka wiejska. Drugi etap to okres buntu przeciwko samemu Stwórcy, czemu najdobitniej dał wyraz w Hymnach zawartych w cyklu pierwszym. Okres trzeci, nazywany franciszkańskim, to pogodzenie się z wyrokami losu, afirmowanie życia w każdym jego przejawie. Pełny obraz tej postawy odnajdujemy w zbiorze Przeprosiny Boga i w hymnach zawartych w cyklu drugim. Pierwszy tom Poezji wydał w 1889 roku we Lwowie, a później dość szybko ukazywały się kolejne zbiory poezji, m. in. Z chłopskiego zagonu, Opowiadania wierszem, Anima lachrymans, Krzak dzikiej róży, Księga ubogich, Mój świat, Malowanki na szkle, Obrazki natury, Obrazy i obrazki chłopskie.

Najbardziej znane utwory liryczne Jana Kasprowicza:

Z chałupy: cykl sonetów obrazujących nędzę życia na wsi kujawskiej; cykl stanowiący nie tylko dowód ubóstwa chłopów, ale też apel do bogatych o zainteresowanie się problemami wsi i jej mieszkańców;

W chałupie: techniką kamery filmowej zarejestrował wygląd wnętrza ubogiej chłopskiej chaty i jej mieszkanek; obrazy szokują swoją brzydotą, świadczą o skrajnej nędzy zamieszkałych tam kobiet;
Szły zbierać kłosy: realistyczny obrazek z życia wiejskich komorników; ukazał też poniżanie chłopów i bezduszność oraz egoizm bogaczy (niepotrzebnych już nikomu kłosów leżących po żniwach na polu nie pozwolono pozbierać ubogim kobietom);

Krzak dzikiej róży: impresjonistyczny obraz tatrzańskiego krajobrazu ukazany o różnych porach dnia i wieczorem; oprócz techniki impresjonistycznej zastosował poeta symbolizm: spróchniała limba to symbol przemijania i śmierci, a czerwona róża – symbol życia i buntu przeciwko nieubłaganemu prawu przemijania;
Rzadko na moich wargach: patriotyczny manifest poety przeciwko tym wszystkim, którzy nadużywają słowa „ojczyzna”, ale za słowami nie idą czyny.

Sławę przyniosły Kasprowiczowi Hymny, które ujęte są w dwa cykle. Pierwszy zatytułowany Ginącemu światu zawiera następujące hymny: Dies irae (dzień gniewu); Salome; Święty Boże, Święty Mocny; Moja pieśń wieczorna. Cykl ten ma charakter buntowniczy. W drugim cyklu znalazły się utwory: Hymn św. Franciszka z Asyżu; Hymn Marii Egipcjanki. Cykl II stanowi jakby odwołanie stanowiska zajętego w I cyklu.

Inne utwory poety:
Chrystus: poemat nawiązujący do wielkopiątkowego wydarzenia, do Męki Pańskiej od drogi na Golgotę po ukrzyżowanie Chrystusa. Ukazał tu również zachowanie się tłumu drwiącego z cierpienia ukrzyżowanego Jezusa;
Świat się kończy: dramat naturalistyczny ukazujący rozkład więzi społecznych i moralnych na wsi, jej rozwarstwienie i najistotniejsze problemy dnia codziennego mieszkańców wsi leżącej na terenie dawnych Prus;
O bohaterskim koniu i walącym się domu: satyryczny, wręcz groteskowy utwór prozatorski ukazujący mentalność mieszczan, ich moralne zepsucie, brak zasad etycznych wśród drobnomieszczaństwa.

Jan Kasprowicz zmarł 1 sierpnia 1926 w swojej Harendzie, w Poroninie.

Jeśli czegoś nie otrzymuję ...

2011-12-13T23:07:00.000-08:00

4. CO JEST DOBREGO W TYM, ŻE CZEGOŚ NIE OTRZYMUJĘ?

Tak często koncentrujemy się na tym, co jest złe lub co złego jest w danej sytuacji. Potem zaczynamy osądzać siebie lub innych za to, że się pomyliliśmy lub że do tego dopuściliśmy. To, na czym skupiasz uwagę, staje się większe. A więc pytanie „Co dobrego jest w tym, że czegoś nie otrzymuję” koncentruje cię na tym, co dobre i nie wywołuje osądu. Pomyśl, ile razy coś osądzałeś jako złe, np. utratę pracy. Kiedy spojrzysz na to z perspektywy czasu (być może po tym, kiedy zdobędziesz lepszą pracę) zdasz sobie sprawę, że utrata pracy była właściwie pozytywna. Zadanie tego pytania przesuwa twoją uwagę, a to zmienia twoje doświadczenie.

Jan Chryzostom Pasek

2011-12-12T22:31:00.000-08:00

Jan Chryzostom Pasek urodził się około roku 1636 w okolicach Rawy Mazowieckiej, w rodzinie drobnoszlacheckiej. Jest najwybitniejszym pamiętnikarzem doby baroku. Reprezentuje w polskiej literaturze tzw. nurt sarmacki. Uczył się w kolegium jezuickim w Rawie Mazowieckiej. W szkole, oprócz obowiązujących wtedy przedmiotów, uczył się też łaciny i retoryki, czego wpływy wyraźnie widać w jego Pamiętnikach, które zajmują jedno z głównych miejsc w dorobku piśmiennictwa wieku XVII. W latach 1656-1667 uczestniczył w wojnie przeciw Rakoczemu, Szwedom i Moskwie. Jego dowódcą był Stefan Czarniecki. W czasie rebelii Jerzego Lubomirskiego opowiedział się jako zwolennik króla Jana Kazimierza. Uczestniczył poza tym w bitwie pod Mątwami w 1666 roku. W roku 1667 ożenił się i osiadł na wsi koło Krakowa, gdzie zajmował się prowadzeniem majątku, ale też uczestniczył w życiu politycznym, pełniąc funkcję ziemskiego komornika. Z natury był awanturnikiem, zawadiaką, paliwodą i pieniaczem, typowym warchołem szlacheckim, stąd jego liczne procesy z sąsiadami. Był pięciokrotnie skazywany na banicję (wygnanie), a nawet w 1700 roku został skazany na infamię (utratę czci i niesławę; pozbawiono go też ochrony prawnej).

Swoje wojenne przygody i karierę szlachcica-ziemianina opisał pod koniec życia w Pamiętnikach, ale ponieważ brakuje pierwszej części rękopisu, trudno określić dokładny rok powstania dzieła. Przyjmuje się umownie, że Pamiętniki powstały w latach 1690-1695. Są one dziełem niejednolitym, ponieważ odnajdujemy w utworze cechy diariusza historycznego, pamiętnika, gawędy, raptularza (raptularz-dziennik wydarzeń, brulion, notatnik). Rękopis po raz pierwszy został wydany drukiem w 1836 roku w Poznaniu i utwór ten od razu zyskał popularność i rozgłos. Pamiętniki dzielą się na dwie części. Pierwsza obejmuje lata 1656-1666 i opisuje wojenne przygody autora. Druga stanowi zapis wydarzeń, które miały miejsce w latach 1667-1688, kiedy Pasek był zwykłym obywatelem, ziemianinem. I tu zapisy urywają się. Dzieło Paska jest jednym z wielu tego typu utworów, ponieważ w okresie baroku panowała swoista moda na pisanie pamiętników. Pamiętniki w ogóle są cennym źródłem informacji, aby poznać obyczajowość i mentalność właściwą ówczesnemu społeczeństwu, bez względu na to, czy spisywali je wodzowie, politycy (Stanisław Żółkiewski, Jakub Sobieski)), czy też zwykli szlachcice, do których zaliczał się Pasek. Takie utwory, jakim są Pamiętniki J. Ch. Paska, dały początek kronikom rodowym. Jan Tomkowski, współczesny literaturoznawca, którego przedmiotem badań jest literatura XIX i XX wieku, napisał o dziele Paska:

„Ślady recepcji Pamiętników odnaleźć można m. in. u Słowackiego, Mickiewicza, Krasińskiego, Kraszewskiego i – przede wszystkim – Sienkiewicza w Trylogii. Do Pamiętników nawiązuje niejednokrotnie Gombrowicz”, co świadczy, że nadal stanowią one ważne źródło informacji i przykład sztuki pamiętnikarskiej.

Jan Chryzostom Pasek zmarł w 1701 roku w Niedzieliskach.

1. Jan Chryzostom Pasek - Pamiętniki: Pamietniki

Co potrzebuję, żeby osiągnąć cel bez wysiłku?

2011-12-12T00:02:00.000-08:00

3.CO JEST POTRZEBNE, ABY…… ZAISTNIAŁO BEZ WYSIŁKU?

W Nowej Energii kreujemy rzeczywistość bez wysiłku. Kiedy chcesz, by coś się wydarzyło, ale nie jesteś pewien, jak to zrobić, zadaj sobie to pytanie. Nie pytaj “Co powinienem zrobić” lub “Jaki jest następny krok?” Czy czujesz różnicę w energii tych dwóch pytań? Kiedy pytasz się co robić, nastawiasz się na tworzenie z wysiłkiem, w sposób linearny. „Co jest potrzebne?” jest zaproszeniem do pojawienia się skutku bez wysiłku i bez pracy, a także zezwala przyjść tym możliwościom, o których nawet nie myślałeś. To pytanie zaprasza wszechświat do udzielenia ci wsparcia w twojej kreacji.

Co by było, gdyby ?

2011-12-09T00:31:00.000-08:00

2. CO BY BYŁO GDYBY ( )?

Wszystko, co zostało kiedykolwiek stworzone, najpierw powstało w wyobraźni. Kiedy zadasz pytanie „ Co by było gdyby…?” wyobraź sobie, jak byś się z tym czuł. Kiedy używasz zmysłu czucia, by odebrać potencjalną rzeczywistość, uruchamiasz część w tobie, która tworzy tę rzeczywistość. Skup swoją wyobraźnię na tym, by wywołać inne, nowe wrażenie. To otworzy drogę fali energii, by zamanifestować się w upragnionym skutku. Skupiając się na fizycznej manifestacji, ograniczasz się tylko do tej opcji. TY chcesz mieć wszystkie opcje otwarte, nawet te, których nie jesteś sobie teraz wyobrazić.

Oto kilka przykładów:
Co by było gdyby…..
• Gdybym zawsze miał mnóstwo pieniędzy?
• Gdyby moje ciało zawsze wyglądało tak, jak tego pragnę?
• (to jest nawet lepsze) Gdybym kochał ciało takie, jakie jest?
• Gdybym odniósł wspaniały sukces?
• Gdybym wiedział, jak się zachować w każdej sytuacji?
• Gdybym nie musiał się martwić o mojego syna (córkę, matkę, itd.)?
Jeżeli masz trudności wyobrażeniu uczucia, nie poddawaj się i kontynuuj zadawanie sobie stale tego pytania. Możesz zapytać, „ Co by było gdybym mógł sobie wyobrazić….?” Im więcej czasu spędzisz czując oczekiwany efekt, tym lepiej.

Ignacy Krasicki

2011-12-07T23:18:00.000-08:00

Ignacy Krasicki urodził się w 1735 r. w Dubiecku. Najwybitniejszy literat polskiego oświecenia. Wychowanek kolegium jezuickiego we Lwowie i warszawskiego seminarium duchownego. Przez dwa lata przebywał w Rzymie, tam kontynuując studia. Po elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego bardzo związany z osobą króla i jego otoczeniem – wkrótce mianowany królewskim kapelanem. Od 1766 pełnił godność Księcia Biskupa Warmińskiego (XBW). Po pierwszym rozbiorze Polski stał się poddanym króla pruskiego Fryderyka II. Również z tym monarchą łączyły go bliskie więzi. W czasie obrad Sejmu Czteroletniego solidaryzował się ze stronnictwem patriotycznym. W 1795 obrany arcybiskupem gnieźnieńskim. Nieoceniona jest działalność kulturalna Krasickiego. Był on jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie, a także twórcą oraz jednym z redaktorów „Monitora” – wpływowego i opiniotwórczego czasopisma tego okresu. Publikował też w „Zabawach przyjemnych i pożytecznych”. Twórczość Krasickiego jest obszerna i różnorodna.

Do najważniejszych jego dzieł należą:

Hymn do miłości ojczyzny – opublikowany na łamach „Zabaw przyjemnych i pożytecznych” jeden z najwybitniejszych utworów lirycznych Krasickiego. Z uwagi na silny ładunek emocjonalny i podjętą tematykę patriotyczną przez pewien czas wiersz ten funkcjonował jako nieoficjalny hymn narodowy. Głosi miłość do ojczyzny jako największą wartość człowieka i apeluje o poświęcenie wszystkiego (także życia) w jej obronie.

Bajki – opublikowane przez poetę dwie serie Bajek i przypowieści przyniosły mu niemałą popularność. Wskrzesił on antyczny gatunek literacki, nadał mu swojską postać i wyniósł do niebywałego artyzmu. Tematyka utworów różnorodna, propagująca jednak z reguły pewne pozytywne wzorce lub ganiąca niewłaściwe postawy. Dominują bajki zwierzęce, ale należy je czytać alegorycznie jako zakamuflowane ludzkie wady, przywary. Bajki Krasickiego odsłaniają pesymistyczny obraz świata, w którym słabsi giną w konfrontacji z silniejszymi, w którym fałszywa przebiegłość, obłuda, nieudolność ludzkich poczynań są na porządku dziennym. Bardzo często postaci dobierane są na zasadzie kontrastu (głupi-mądry, stary-młody, strachliwy-buńczuczny).

1. Najpiękniejsze bajki dla dzieci - Najpiękniejsze bajki

Satyry – cykl satyr naznacza tendencja demaskatorska i krytyczna. Poeta bierze za cel konkretne zjawiska obyczajowe współczesnej mu Polski (pijaństwo, zafascynowanie francuszczyzną, rozrzutność, okrucieństwo i niesprawiedliwość). Efektownie prowadzona narracja, operowanie ironią, groteską, jaskrawym przerysowaniem – to świadectwo artyzmu poety. Najwybitniejsze utwory z cyklu to Żona modna, Pijaństwo, Świat zepsuty oraz Do króla. Ta ostatnia jest najbardziej oryginalna, bo pozornie atakuje króla, w istocie ośmiesza jednak jego przejawiających konserwatywne poglądy i ignorancję przeciwników.
1. Wybór bajek i satyr - Wybór bajek i satyr

Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki
– pierwsza nowożytna powieść polska, opublikowana w 1776 roku. To dzieło o tematyce fantastyczno-obyczajowej, jednak z naczelną tendencją dydaktyczną. Utwór nowoczesny i nowatorski w porównaniu do modnych w epoce powieści o charakterze romansowo-awanturniczym. Przedstawiając koleje życia przeciętnego szlachcica Mikołaja Doświadczyńskiego, Krasicki zarysował też najważniejsze problemy społeczne epoki. Najlepsza literacko i najbardziej znana jest druga część powieści, która przedstawia pobyt bohatera na fikcyjnej wyspie Nipu. Jest to jedna z nielicznych w polskiej literaturze utopii, a więc zaproponowania struktury wzorowego państwa. Idealistyczny opis wyspy skonfrontowany jest z nieprawidłowościami w stosunkach politycznych, społecznych czy obyczajowych epoki. Po powrocie do kraju bohater próbuje wcielić w życie nipuańskie rozwiązania, a wobec braku sukcesów w skali ogólnej ogranicza się do swojej rodziny. W powieści widoczne są echa oświeceniowej filozofii, zwłaszcza Woltera i J. J. Rousseau. Kontynuacją ideową dzieła była kolejna powieść Pan Podstoli (1778-1784).

Myszeida – wczesne dzieło Krasickiego z 1775 roku. Wprowadza on do literatury polskiej nieznany w niej, uprawiany w antyku gatunek literacki – poemat heroikomiczny. Nawiązuje w Myszeidzie do legendy o królu Popielu zjedzonym przez myszy. Bohaterowie dzieła – koty i myszy, zostali osadzeni w perspektywie eposu. Ich rażące banałem i potocznością działania są opisywane patetycznie, rozwlekle, z przesadną emfazą i pietyzmem. Tym samym powstaje efekt komizmu i parodii, umiejętnie przez poetę poprowadzony.

Monachomachia – najsłynniejszy poemat heroikomiczny Krasickiego. Budowa utworu przypomina epos rycerski, zaś tematem jest spowodowany przez błahostki spór duchownych, który doprowadził ostatecznie do regularnej wojny. Liczne akcenty humorystyczne i komiczne, powodowane przede wszystkim zderzeniem patetycznego stylu wypowiedzi i lekkich, trywialnych wydarzeń. Na przykładzie dwóch konkurujących ze sobą zakonów Krasicki ukazuje zakłamanie, zepsucie, pijaństwo, próżniactwo, zapalczywość oraz inne przywary duchowieństwa.

Antymonachomachia – ostra krytyka Monachomachii spowodowała, że Krasicki wydał kolejne dzieło, w którym pozornie odwołał swoje zarzuty. Pozornie, bowiem w istocie nawet je zaostrzył i uwypuklił. Ciekawie skupił pisarz akcję utworu wobec jego poprzednika – mnisi czytają Monachomachię i dyskutują nad przedstawionymi w niej tezami.

Ignacy Krasicki zmarł w Berlinie w 1801 roku.

Czy ta energia należy do mnie?

2011-12-06T22:53:00.000-08:00

1 CZY TA ENERGIA NALEŻY DO MNIE?

Podczas przesunięcia w Nową Energię częstotliwości zmieniają się radykalnie i gwałtownie. Kiedy planetarna wibracja jest wyższa, czujesz się rozszerzony i błogi. Czujesz się wówczas jakbyś naprawdę już rozumiał, o co w tym wszystkim chodzi. Jesteś spokojny i zadowolony wiedząc, że wszystko obraca się na dobre. Kiedy jednak planeta osiąga niższą częstotliwość, zaczynają się problemy. Stare, ograniczone wzorce, o których myślałeś, że już się od nich uwolniłeś, wróciły. Może to mieć miejsce na niwie mentalnej, emocjonalnej lub fizycznej. Wówczas czujesz się, jakbyś już niczego nie rozumiał. Możesz czuć napięcie lub zmęczenie, albo jedno i drugie. Wygląda bowiem, że rzeczy nie mają się wcale dobrze. Możesz też wrócić z powrotem do starych nawyków. Możesz powiedzieć, „Och, nie, myślałem, że to już skończone, ale chyba nie miałem racji….znowu” Czy nie brzmi to znajomo?

Jesteś bardziej wrażliwą osobą niż myślisz. Nie tylko wyczuwasz częstotliwość przesunięć planety, ale także przechwytujesz myśli, emocje i fizyczne dolegliwości innych ludzi. Jest to wspaniała umiejętność będąca częścią natury istnienia w Nowej Energii. Problem jednak stanowi to, że podświadomie zdajesz sobie sprawę z istnienia tej energii i dopasowujesz ją do wzorca, który sam wyrażałeś w przeszłości oraz do tego, co odpowiadało jego częstotliwości! Stare wzorce mogą być negatywnymi emocjami, ograniczającymi myślami, bólem lub chorobą albo po prostu starymi nawykami, które już ci nie służą. Czujesz tę energię i myślisz, że jest ona twoją.

W ten sposób proces ten zachodził u mnie, kiedy cierpiałam na bóle w plecach. To był stary wzorzec, we mnie. Przez większość mego życia byłam ograniczona z powodu tego bólu, konkretnie rwy kulszowej. Ostatnio ten problem zniknął. No dobrze, nie zniknął. Pracowałam bardzo ciężko oczyszczając programy i ucząc się bycia w harmonii z ciałem. Kiedy ból znowu powrócił, najpierw zaczęłam osądzać siebie „Och, nie, dlaczego znowu to tworzę?” Wstrzymałam się jednak i zamiast tego zdecydowałam się spojrzeć na to z miejsca mojej rozszerzonej istoty. I wówczas zdałam sobie sprawę, że energie, które wyczuwałam, przekładałam na stare wzorce. Patrząc wewnątrz siebie zobaczyłam coś na kształt powiewu wiatru, który przenikał przeze mnie. Tylko że ja zezwoliłam na coś więcej niż przenikanie. Miałam w ciele zaczepy, które łapały ten wiatr i w moim ciele go zakotwiczały. Zaistniało podobieństwo energii, a ponieważ była ona podobna, uznałam ją za swoją.

Inny przykład dotyczy sytuacji, kiedy wpadłam w obsesję wspominania wszystkich strasznych (tak myślałam) rzeczy, które mój eks-małżonek zrobił przed i w czasie naszego rozwodu. Zanim zdałam sobie z tego sprawę, utknęłam w labiryncie dręczących mnie myśli. „Tę sprawę mam już dawno za sobą. Jak to się stało, że znowu w tym ugrzęzłam?” Wówczas zrozumiałam jedno. To, co odczuwałam, nie należało do mnie. Wzorzec energii dopasował się do tego, czego kiedyś doświadczałam w trakcie dramatycznych wydarzeń i rozwodu. Ta energia była mi znajoma, więc wywołała podobną reakcję we mnie. Mój umysł wytworzył myśli odpowiadające tej energii.

Nie musisz odbierać tych wszystkich zewnętrznych energii. Będąc świadomym tego, co się dzieje będziesz w stanie odciąć się od reakcji na nią i tym samym mógł powstrzymać jej symptomy. Bądź uważny i kwestionuj wszystko, co czujesz i o czym myślisz. Zapytaj siebie, „Czy to jest moje?” Twoja wewnętrzna mądrość da ci odpowiedź. Możesz uzyskać odpowiedź wprost, przeprowadzić test lub skorzystać z kart. Jeżeli energia nie należy do ciebie zostanie ona zdemaskowana przez zadanie tego pytania. Powiedz te słowa ” Dziękuję za jej uświadomienie, ale ona nie należy do mnie. Niech przejdzie dalej” Użyj własnej wyobraźni, zniszcz swoje zaczepy, oddychaj i pozwól jej odejść. Ulga, jaką odczujesz może nie będzie natychmiastowa, ale daj sobie trochę czasu. Kontynuuj oddychanie i uwalnianie.

Oto ćwiczenie, które jest doskonałą praktyką w tym procesie.

Przejdź się na spacer w sąsiedztwie, tam gdzie żyją ludzie. W czasie spaceru zwróć uwagę na każdą myśl, emocję lub fizyczne odczucie i spytaj „Czy to jest moje?” Byłam zdumiona, kiedy sama tak zrobiłam. W pewnym momencie poczułam się smutna, natychmiast mój umysł odnalazł coś w moim życiu, z powodu czego mogłam poczuć się smutna. Uchwyciłam to jednak i spytałam, „Czy to jest moje?”. Odpowiedź brzmiała, „NIE”. „Pozwól temu odejść”, powiedziałam i smutek się ulotnił, tak po prostu. Później poczułam ból bioder, również nie mój, który też minął w ciągu kilku minut. Sytuacje tego rodzaju, w których właściwie nie było nic mojego, często miały miejsce!

Utrzymując logiczną świadomość tego procesu sądzę, że będziesz naprawdę zaskoczony, jak mało twoich myśli, emocji i fizycznych reakcji naprawdę jest twoje!

Jan Andrzej Morsztyn

2011-12-06T00:40:00.000-08:00

Jan Andrzej Morsztyn – urodził się 24 czerwca 1621 roku w okolicach Krakowa (najprawdopodobniej w Wiśliczu, gdzie jego ojciec był oficjalistą na zamku). Pochodził z niemieckiej rodziny mieszczańskiej, która w XIV wieku zamieszkała w Polsce i z czasem uzyskała status szlachecki. Pieczętował się herbem Leliwa. Był wyznania kalwińskiego, a później przeszedł na katolicyzm. W młodości studiował na wydziale filozofii i nauk wyzwolonych na uniwersytecie w Holandii (w Lejdzie) oraz podróżował po Europie Zachodniej (Francja, Włochy). Po powrocie z młodzieńczych wojaży do kraju związany był z dworem Lubomirskich. Następnie, dzięki nim, dostał się na dwór królewski. Początkowo został sekretarzem królewskim, później referendarzem królewskim, a po ośmiu latach od chwili rozpoczęcia kariery mianowano go podskarbim wielkim koronnym. W czasie służby na dworze królewskim ożenił się z dwórką Marii Ludwiki szkockiego pochodzenia, Katarzyną Gordon. Miał czwórkę dzieci (jedna z córek, Izabella została wydana za Kazimierza Czartoryskiego i była później babką Polski, Stanisława Augusta Poniatowskiego). Morsztyn przez cały czas był zwolennikiem polityki profrancuskiej. Po koronacji Jana III Sobieskiego i zbliżeniu się przez niego w polityce zagranicznej do Austrii, Morsztyn zawarł porozumienie z ówczesnym królem Francji, Ludwikiem XIV, które miało prowadzić do zmiany osoby na tronie polskim. Spisek wykryto, a Morsztyna oskarżono o zdradę. Uciekł on do Francji i tam osiadł na swoich, zakupionych wcześniej, rozległych włościach. Przybrał miano hrabiego de Châteauvillain, oddał się służbie na dworze Ludwika XIV i resztę życia spędził we Francji. Morsztyn był przede wszystkim politykiem. Pisarstwo nie stanowiło jego głównego zajęcia, traktował je marginalnie, jako rozrywkę. Większość utworów to mniej lub bardziej wierne tłumaczenia, parafrazy i zaczerpnięcia motywów z twórczości poetów francuskich, włoskich, neoklasycznych czy rzymskich. Mimo to autor, zgodnie z założeniami nurtu marinistycznego, nadawał im indywidualny charakter, odświeżając je, nadając nowe znaczenia. Wskutek tego stały się one autonomicznymi dziełami literackimi. Morsztyn nie wydał za życia drukiem swoich utworów, chociaż starannie nad nimi pracował, niejednokrotnie redagując je po kilka razy. W historii literatury zaczęły one na szeroką skalę funkcjonować w XIX wieku. Natomiast pierwsze krytyczne wydanie większej części twórczości Morsztyna pochodzi dopiero z początku lat siedemdziesiątych XX wieku (opracowane literaturoznawcy Leszka Kukulskiego). Obecnie Morsztyn uważany jest za jednego z najważniejszych przedstawicieli barokowej poezji dworskiej w Polsce. Największa część jego twórczości zawarta jest w zbiorach Lutnia i Kanikuła. Najważniejszymi przekładami są: Amintas – sielanka Torquato Tassa, Adone – fragment poematu Giambattista Marina oraz Cyd – tragedia Pierre’a Corneille’a.

Znane wiersze to między innymi:

Do trupa – utwór mający swój odpowiednik w utworze Giambattista Marina. Jest skonstruowany na zasadzie klasycznego sonetu włoskiego. Zawiera porównanie stanu osoby zakochanej z nieboszczykiem. Okazuje się nawet, że zakochany jest w o wiele gorszej sytuacji, ponieważ on wciąż cierpi z miłości, a umarłemu jest już wszystko jedno.

Niestatek – w wierszu spiętrzone są obrazy, przedstawiające sytuacje niemożliwe do zaistnienia. Służą one uwypukleniu pointy, która niesie przekaz, że niemożliwym jest, aby kobieta była stałą w swoich uczuciach (prędzej staną się wszystkie niemożliwe, wymienione wcześniej zdarzenia).

Cuda miłości – wiersz w formie sonetu włoskiego. Przedstawia stan człowieka zakochanego. Miłość jest siłą potężniejszą od rozumu. Nie można jej nim przezwyciężyć.

Jeden z najważniejszych przekładów:

Cyd – przekład z francuskiego dzieła o tym samym tytule Pierre’a Corneille’a. Odznacza się bardzo wysoką wartością literacką. Do czasów obecnych jest uważany za najdoskonalsze tłumaczenie tego utworu. Opowiada o dziejach Cyda, hiszpańskiego rycerza.

Morsztyn zmarł 8 stycznia 1693 roku w Paryżu.

Siedem pytań

2011-12-05T02:16:00.001-08:00

SIEDEM PYTAŃ, KTÓRE MOGĄ ZMIENIĆ TWOJE ŻYCIE!
Sarah Bierman

Siedem pytań zostało stworzone po to, byś mógł uwolnić się od ograniczeń 3-wymiarowej rzeczywistości, byś mógł stworzyć swój świat zgodnie z własnym wyborem.

Fizyka kwantowa mówi nam o tym, że we wszechświecie przyszłość istnieje jako niezliczona liczba możliwości, zanim jeszcze zostaną one zaobserwowane. Te możliwości są następstwem działania fali. Tak jakby każda z nich była reprezentowana w formie wybrzuszenia się energii. Kiedy wybór zostanie dokonany, fala załamuje się. Pytanie wytwarza falę możliwości. A kiedy możliwość już zaistnieje, jedyne, co musisz zrobić, to po prostu wybrać.

Poniższe pytania mają szczególnie rozległy zasięg oraz dużą moc kreacji. Kiedy zadasz pytanie, nie spodziewaj się natychmiastowej odpowiedzi, co oczywiście również może się zdarzyć. Czasami sam fakt zadania pytania już wywołuje zmiany. Zwróć uwagę na swoje sny i zauważ, co nagle pojawia się w twoim życiu. Mogą to być słowa książki, zdjęcie, wspomnienia itp., zadając bowiem pytanie już przesuwamy energię. Zadawaj więc pytania aż do tego momentu, kiedy nie będą ci one dłużej służyły.

Horacy

2011-12-01T22:28:00.000-08:00

Horacy urodził się 8 grudnia 65 r. p.n.e. Dzięki staraniom ojca zdobył gruntowne wykształcenie. Uznany za największego antycznego poetę lirycznego. Jeden z trzech wielkich twórców „złotego wieku poezji rzymskiej”, obok Wergiliusza i Owidiusza. Jego twórczość wywarła ogromny wpływ na rozwój literatury późniejszych epok. Stała się również inspiracją dla innych poetów. Napisał przede wszystkim Pieśni (Carmina), Satyry oraz Listy. W swoich utworach Horacy podejmuje temat nieśmiertelności poety i poezji, czystości gatunku literackiego, propaguje epikureizm oraz ideę „złotego środka”.

Najsłynniejsze wiersze Horacego to m.in.:

Exegi monumentum aere perennius… (Pieśń 30 z cyklu Pieśni III) – pierwsze słowa tej pieśni oznaczają: „stawiam sobie pomnik” i podejmują temat nieśmiertelności dzieła poety. Twórca pozostawia po sobie dzieło, które daje mu sławę i zapewnia pamięć następnych pokoleń. Pomnikiem jest jego własna twórczość, a stworzony za życia utwór przedłuża poecie życie. „Non omnis moriar” powie poeta
„Nie wszystek umrę”,
bo pozostawię po sobie ślad, swoje dzieło, a w nim cząstkę siebie.

Tu ne quaesieris (scire nefas)… (Pieśń 11 z cyklu Pieśni I) – kończy się znanym stwierdzeniem „carpe diem quam minimum credula postero” czyli

„weseląc się dziś nie dowierzaj przyszłości”

w tłumaczeniu Adama Ważyka. To jedna z bardziej znanych pieśni z Horacjańskim „carpe diem” – „chwytaj dzień”, „chwytaj chwilę”, „ciesz się z tego, co daje ci życie w tym momencie”. Myśl ta przepojona jest głębokim humanizmem i ideą epikurejską. Przyjemność należy czerpać ze spokoju płynącego z naturalnej radości życia, kiedy nie mąci go żadna troska i kłopoty, a tym bardziej zaprzątanie myśli tym, co dopiero ma nadejść.

Vides ut alta… (Pieśń 9 z cyklu Pieśni I) – pieśń w polskim tłumaczeniu tytułu „Do Taliarcha”. Sędziwy starzec – mentor wystawia młodemu Taliarchowi swoją receptę na życie. To kolejny przykład realizacji myśli epikurejskiej: należy pogodzić się ze swoim życiem i ze spokojem przyjmować to, co przynosi los. Każdy następny dzień jest darem, wnosi w ludzkie życie nowe treści. Szczególnie ważnym etapem jest młodość, bo wtedy jesteśmy silni, odważni i zdrowi oraz podatni na wrażenia zmysłowe. Winniśmy cieszyć się i korzystać z uroków życia wśród natury

De arte poetica (List do Pizonów) – jeden z utworów z cyklu Listy. To wiersze filozoficzne i refleksyjne, z zachowaniem formuły listu do prawdziwego lub fikcyjnego adresata. W De arte poetica Horacy prowadzi wykład na temat poezji. Jest to obok Poetyki Arystotelesa najważniejszy traktat o poezji, w którym poeta prosi m.in. o zachowanie czystości gatunku i jasności w wyrażaniu poetyckich przeżyć. Bez względu na temat poezja powinna być, zdaniem Horacego, prosta i łatwa w zrozumieniu i przejrzysta w budowie.

Odi profanum vulgus et arceo (Pieśń 1 z cyklu Pieśni I) – „gardzę bezbożnym pospólstwem i unikam go”. Cytat ten wykorzystał m.in. Julian Tuwim w wierszu …Et arceo:
„Odi profanum vulgus. Kościół czy kawiarnia, / Republika czy kino, wiec szewców czy armia”.

Aequam memento rebus (Pieśń 3 z cyklu Pieśni II ) – pieśń znana pod tytułem Do Deliusza:
„Dlaczego sosna ogromna i biała topola gałęzie splatają?”.

To wiersz adresowany do przyjaciela Horacego, Deliusza. Poeta przypomina, że śmierć jest nieuchronna, więc należy bawić się i ze smakiem pić stare dobre wino.

Horacy zmarł 27 listopada 8 r. p.n.e.

Afirmacjom już dziękujemy

2011-11-30T23:32:00.000-08:00

Afirmacjom już dziękujemy. Nadchodzi epoka Aformacji!

Nauka szczęścia

Aformacja / Aformacje to rewolucja (chociaż mam awersję do tego słowa) w dotychczasowym podejściu do klasycznych metod przełamywania własnych ograniczeń.

Jedną z najczęściej zalecanych i praktykowanych dotychczas metod pokonywania własnych ograniczeń, jest stosowanie afirmacji. Jeśli czytaliście książkę Josepha Murphy'ego "Potęga podświadomości", to może zapamiętaliście, że zwrócił on uwagę na jedną niezwykle istotną kwestię, która może znacząco ograniczyć efektywność afirmacji, lub nawet całkowicie zniweczyć nasze wysiłki.

Chodzi tu oczywiście o działanie naszego umysłu świadomego. Filtruje on uzyskane informacje, odrzucając te, które mogłyby mieć zgubny wpływ na naszą podświadomość. To bardzo cenny mechanizm obronny! Jak już wiecie "podświadomość nie zna się na żartach" i przyjmuje do realizacji każde złożone "zamówienie". Nasz umysł logiczny (będę używał tego określenia zamiennie dla "umysłu świadomego") pełni więc rolę strażnika. Gdyby nie jego wysiłki, każdy mógłby nam łatwo zaszkodzić, np. mówiąc, że jutro zachorujemy lub będziemy mieli wypadek (niektórzy wróżbici potrafią wykorzystać tą właściwość umysłów, świadomego i podświadomego, dla udowodnienia skuteczności swoich przepowiedni). Co więcej takie sugestie, nie odrzucone na wstępie przez umysł logiczny, miałyby olbrzymie szanse urzeczywistnienia. Podświadomość reagowałaby wówczas mniej więcej tak jak w stanie hipnozy.

Mimo, iż stare przysłowie mówi, że "kłamstwo powtórzone tysiące razy staje się prawdą", nasz strażnik jest na tyle skuteczny, że w sytuacjach, w których występuje oczywista sprzeczność pomiędzy tym, co twierdzimy na swój temat, a tym, co sami o sobie wiemy (czego jesteśmy świadomi), nie przepuści on do podświadomości twierdzenia, które uzna za zdecydowanie niezgodne ze stanem faktyczny. Murphy zalecał w takich sytuacjach, aby zamiast używać afirmacji o treści "Jestem bogaty!", powtarzać raczej samo słowo "BOGACTWO", niejako delektując się jego brzmieniem i znaczeniem. Wówczas, jak twierdzi autor, sprzeczność nie zachodzi i obrazy (wyobrażenia) bogactwa mogą bez przeszkód generować się w naszym mózgu i trafiać tym samym do podświadomości. Należy tu wyjaśnić, tym, którzy dopiero zaczynają zgłębiać tajniki..., że obrazy to główna i bodaj najważniejsza (obok emocji) metoda komunikacji pomiędzy mózgiem (umysłem świadomym) a podświadomością.

Obecnie ocenia się, że afirmacje są skuteczne dla kilku procent przypadków. Moje obserwacje wskazują, że zarówno afirmacje jak i inne techniki i metody (np. dziękczynienia, czy metoda "Sekretu") skutkują znakomicie, jeśli trafią na podatny grunt. Innymi słowy działają, jeżeli użyje ich człowiek, który jest szczęśliwy, zadowolony z życia, pewny siebie, ufny wobec Boga, będący w dobrym nastroju i pozytywnym nastawieniu do ludzi i otaczającego go świata. Człowiek zaś, którego życie przyparło do muru, któremu świat wali się na głowę, który jest nieprzerwanie pod presją czasu, kumulujących się problemów i zadań do wykonania, który czuje się bezradny, raczej nie uzyska pozytywnych skutków posiłkując się tymi metodami. Umysł świadomy odrzuci jego afirmacje, jako zdecydowanie nieprawdziwe!

I tutaj, ze swoją odkrywczą ideą, przychodzi nam z pomocą Pan Noah St. John, wynalazca Aformacji (ang. Afformations), autor "The Secret Code of Success" (tł. GK: Sekretny kod sukcesu) i założyciel "Noah St. John Success Clinic".

Osoby znające język angielski zachęcam do wizyty na stronie firmowej Success Clinic (link poniżej w stopce artykułu).

Mogę Wam powiedzieć tylko tyle ile znalazłem w ogólnodostępnych materiałach, np. na YouTube (przykładowy link znajduje się w stopce), chociaż sam wiem już odrobinę więcej, bo otrzymałem bonusowy dostęp do małego cyklu materiałów wideo Noah'a, z tytułu zakupu pewnej ciekawej e-książki innego amerykańskiego autora, ale ten temat, równie pasjonujący, muszę odłożyć na nieco później.

Noah St. John, poszukiwał skutecznych technik wpływania na swoją podświadomość i wypróbował wiele dostępnych metod. Wciąż jednak nie był zadowolony z rezultatów. Niemal w każdym wykładzie podkreśla, jak bezskuteczne jest mówienie sobie "Jestem bogaty!", kiedy w tym samym czasie nasz świadomy umył myśli sobie "Phi, akurat!".

Idea aformacji, jak wiele innych najlepszych pomysłów w dziejach, jest bardzo prosta. Pomysłodawca, wynalazca, czy też odkrywca (moim zdaniem wszystkie określenia pasują tu równie dobrze) aformacji, mówi mniej więcej tak:

Przypuśćmy, że zadaję Wam następujące pytanie: "Dlaczego niebo jest niebieskie?"

Chcesz być orłem czy kurą?

2011-11-30T00:55:00.000-08:00

W jaki sposób motywacja pomoże Ci osiągnąć wymarzone cele?

Wywieranie wpływu na siebie

Chcesz być orłem czy kurą?

Obojętnie czy znacie odpowiedź czy też nie, zwróćcie uwagę, co się dzieje z Waszymi myślami. Umysł (w sensie mózg) natychmiast zaczyna szukać odpowiedzi. Noah St. John, będąc pod prysznicem (znacie to?), wpadł na pomysł wykorzystania tego zjawiska, i zmiany bezpodstawnych twierdzeń afirmacyjnych na całkiem inaczej traktowane przez nasz umysł (a w zasadzie oba umysły świadomy i podświadomy) pytania formujące (to moje własne określenie). Wymyślił dla tych pytań nazwę Afformation / Afformations, od włoskiego słowa formare (stąd wnoszę, że po części jest z pochodzenia Włochem), które oznacza zarówno formować jak i kształtować (i ma jeszcze kilka innych podobnych znaczeń). Przez analogię do polskiego Afirmacja / Afirmacje, najodpowiedniejszym polskim słowem będzie niewątpliwie Aformacja / Aformacje. Taki termin zaczął się już zresztą nieśmiało pojawiać na polskich forach.

Sam zacząłem już eksperymentować z aformacjami i pierwsze wrażenia i odczucia są bardzo pozytywne. Trzeba Wam wiedzieć, że podświadomość nie zaprzestaje poszukiwania rozwiązania problemu lub odpowiedzi na pytanie, nawet, kiedy my zajmujemy się już czymś zupełnie innym lub smacznie śpimy. Ta właściwość naszego umysłu była i jest powszechnie wykorzystywana przez naukowców, badaczy i wynalazców. My też często, choć nieświadomie, z niej korzystamy. Jeśli nie możemy sobie przypomnieć gdzie położyliśmy klucze czy parasol, wystarczy przez chwilę odwrócić swoją uwagę od tematu a odpowiedź pojawia się samoczynnie, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki - to nasza niezmordowana podświadomość, nie ustaje w działaniu aż nie znajdzie odpowiedzi! Zauważcie, że bardzo często, w takich właśnie sytuacjach, wysiłek racjonalnego rozumu nie daje rezultatów! Denerwujemy się, miotamy się bezradnie i nic! Dlatego właśnie niektórzy twierdzą, że ciążka praca to prosta droga na cmentarz, a nie do dobrobytu czy bogactwa. Nawet bracia Golcowie napisali o tym całkiem udaną piosenkę - "Kto się ceni".

Noah St. John ma oczywiście swoją dość rozbudowaną metodologię prowadzenia seminariów i tej jeszcze nie poznałem do końca. Zresztą, amerykanie nie znają żartów, jeśli chodzi o prawa autorskie i ochronę patentową ...

Na razie, mogę z całym przekonaniem doradzić Wam jedno:

Nie mówcie "Jestem bogaty!", tylko pytajcie: "Dlaczego jestem taki bogaty?"

Nie mówcie "Odnoszę sukcesy w pracy!", tylko pytajcie: "Dlaczego odnoszę aż tak wielkie sukcesy w pracy?"

No i jeszcze odradzałbym konstrukcje typu: "Dlaczego jest tak, że odnoszę wielkie sukcesy w pracy?", czy coś w tym rodzaju (to przeczytałem w dyskusji na jakimś forum). Do podświadomości i tak dotrze tylko (mniej więcej): "Dlaczego, wielkie sukcesy, praca". Zatem im prościej tym lepiej.

Będę się starał systematycznie kontynuować ten temat i, w miarę możliwości, dostarczać Wam więcej pożytecznych informacji. Na firmowej stronie, którą Wam podałem poniżej, możecie otrzymać bezpłatnie pierwsze trzy rozdziały książki "The Secret Code of Success". Niestety, książki Noaha nie są jeszcze dostępne w języku polskim. Mam nadzieje, że to się szybko zmieni, i mam zamiar przyłożyć do tego rękę.

-----------------------------------
Powodzenia! Namaste
Greg Ka

Homer

2011-11-28T22:29:00.000-08:00

Homer – legendarny, pierwszy znany z imienia, poeta grecki czasów starożytnych. Żył prawdopodobnie w VIII w. p.n.e. na skolonizowanych przez Grecję obszarach Azji Mniejszej. Uchodzi za twórcę całej literatury Zachodu, za sprawą dwóch swych wielkich eposów Iliady i Odysei. Imię Homer, według greckiego źródłosłowu znaczy tyle, co zakładnik. Bardziej przyjęła się jednak inna możliwa jego wykładnia. Homer może bowiem oznaczać „nie widzący”, co sugerowałoby, że ów wielki aojda (śpiewak) starożytności był ślepy. Już w antyku postać Homera budziła żywe zainteresowanie. Siedem miast przypisuje sobie to, że właśnie w nich miał się narodzić autor Iliady i Odysei. Dokładniejszych wiadomości o pochodzeniu poety, jego rodzinie i życiu niestety brak. Brak wiarygodnych informacji odnośnie biografii Homera doprowadził nawet do tego, że francuscy uczeni poddali w wątpienie fakt, że w ogóle poeta taki w ogóle istniał (tzw. kwestia homerycka). Iliada i Odyseja mogły być bowiem dojrzałym już dziełem tradycji ustnej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie, a więc ich autor byłby zbiorowy. Dziś jednak przyjmuje się, że ów niewidomy śpiewak, który zapoczątkował dzieje literatury europejskiej faktycznie kiedyś żył i tworzył.

Homer i jego czasy, Patzek Barbara

Homer i jego czasy

Najważniejsze epopeje:

Iliada – epos homerycki opowiadający o wojnie trojańskiej. Przedstawione zostały w nim epizody z końcowej fazy tego militarnego starcia Greków i Trojan (Homer przedstawia jedynie ostatnie 51 dni walki), a zwłaszcza uwypuklony został w dziele spór Agamemnona i Achillesa. Głównym tematem eposu, zasygnalizowanym w jego tytule, jest „gniew Achillesa” z powodu odebrania mu branki Bryzeidy. Wycofuje się on przez to z walki, co powoduje znaczne straty u jego pobratymców. Sięga ponownie po miecz dopiero wówczas, gdy ginie jego przyjaciel Patrokles. Zwycięża w pojedynku Hektora i bezcześci jego ciało. Ostatnie opisane wydarzenia w eposie to wykupienie zwłok syna przez króla Priama i uroczystości pogrzebowe. Równolegle z wojną ludzi w wydarzeniach uczestniczą bogowie, również sympatyzujący z przeciwnymi obozami. Epos uchodzi za najstarsze (spośród zachowanych) dzieło literatury Zachodu. Jego spisanie, jak dowodzą uczeni, mogło mieć miejsce ok. 730 r. p.n.e. Stanowi on wzorzec późniejszej wielkiej epiki, zwłaszcza rycerskiej. Liczne opisy bitew, szeregów wojsk, wystąpień wodzów, patetyczny nastrój oraz początkowa inwokacja na wieki ustaliły formę gatunkową epopei. Typowe są dla Homera także pewne zabiegi językowe i stylistyczne – np. tzw. porównanie homeryckie czy stałe epitety.

Iliada, Homer

Iliada

Odyseja – drugi obok Iliady przypisywany Homerowi epos. Spisany został w VIII w. p.n.e. i należy do najstarszych i najbardziej inspirujących dzieł literatury Zachodu. Na jego treść składają się przygody króla Odyseusza, który wraca z wojny trojańskiej do swojej rodzinnej, ukochanej Itaki. Podobnie jak Iliada, przedstawia jedynie wycinek z wieloletniej tułaczki Odyseusza. Dzieło jest znacznie bardziej niż wcześniejszy epos Homera wypełnione wątkami fantastycznymi (np. pobyt Odysa w królestwie umarłych, w jaskini Cyklopa itp.). Niekiedy traktuje się Odyseję jako pierwowzór romansu, w istocie opisuje ona bowiem rozdzielenie dwójki ludzi, ich tęsknotą, a wreszcie radość z ponownego spotkania. Bogactwo jego wątków i dynamicznie prowadzona akcja sprawiają, że wielu twórców, nie tylko literackich, inspirowało się Odyseją. Najsłynniejsze nawiązanie do jej treści dał chyba pisarz James Joyce, pisząc swojego Ulissesa (łacińska wersja imienia Odyseusza).

Odyseja, Homer

Odyseja

Zrób to teraz

2011-11-27T23:28:00.000-08:00

Zrób to teraz! - jedna z najważniejszych tajemnic sukcesu
JA - Tadeusz Niwiński

Jedną z ważniejszych tajemnic sukcesu jest " zrób to t e r a z ". Nie czekaj na "któregoś dnia", zacznij od razu. Poświęć wszystkie siły i wytrwałość, aby cel osiągnąć. Jeśli wydaje Ci się to za trudne, może powinieneś wrócić do "co ja z tego będę miał" i dobrze to zdefiniować.

Shakti Gawain w Powrocie do ogrodu opisuje, jak bardzo wolno posuwało się pisanie Twórczej wizualizacji, jej pierwszej książki. Chętni powpłacali pieniądze, czas mijał, a książki nie było. Wreszcie przyjaciel przekonał ją, żeby przestała się martwić perfekcyjnością książki, ale po prostu ją napisała. Użył przy tym zwrotu: "Cut the shit and do the thing!", co w wolnym tłumaczeniu brzmi: "Nie pieprz, tylko zrób!". Rada okazała się skuteczna, a powiedzenie stało się nieformalnym mottem ich wydawnictwa.

Bob Greene wspomina rozmowy przy maszynie do parzenia kawy, kiedy jeszcze pracował w firmie Hewlett Packard. Wszyscy narzekali na edytor, program, który rzeczywiście pozostawiał wiele do życzenia i powodował frustracje użytkowników. Zamiast egzekwować swoje "prawo do gniewu" (z rozdziału 6), zabrał się do zrobienia lepszego edytora. Wkrótce potem założył w Vancouver własną firmę Robelle Consulting, która osiągnęła błyskawiczny sukces. Jego QEDIT znany jest na całym świecie. Bob Greene lubi słuchać, co planują inni i mówi im: "Po prostu zrób to".

Zacząć jest pierwszym krokiem do sukcesu. Potem bądź wytrwały i zdeterminowany. Jeśli brak Ci wytrwałości, może powinieneś popracować nad poczuciem własnej wartości, któremu poświęcony jest rozdział 7, albo poszukać lepszych celów, ale zacznij dzisiaj i nie poddawaj się przeciwnościom. Winston Churchill powiedział:

Nigdy się nie poddawaj.
Nigdy. Nigdy. Nigdy. Nigdy.

Hneryk Sienkiewicz - nowele

2011-11-25T00:09:00.000-08:00

Znane nowele to między innymi:

Szkice węglem – Szkice węglem

Janko Muzykant –

Janko Muzykant

Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela –

Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela

Latarnik – Latarnik

Bartek Zwycięzca – Bartek Zwycięzca z opracowaniem

Sachem - Sachem

Orso – Orso

Nowele Sienkiewicza wpisują się w szereg utworów realizujących literacki program pozytywistyczny. Przepełnione są ideami pracy organicznej i pracy u podstaw. Krytykują postawy ziemiaństwa wykorzystującego chłopstwo. Poruszają problemy biednych dzieci. Ponadto zawierają treści patriotyczne.

Nowele – Nowele

Inne istotne utwory:

Bez tytułu, Chwila obecna (cykle felietonów);

Listy z podróży do Ameryki;

Listy z Afryki.

Organista z Ponikuły.

Sienkiewicz zmarł 15 listopada 1916 roku w Vavey w Szwajcarii. Pochowany został w kościele katolickim w tej miejscowości. Natomiast w 1924 roku jego zwłoki sprowadzono do Polski i 27 października, podczas uroczystego pogrzebu, złożono w podziemiach Katedry Świętego Jana w Warszawie.

Czy jesteś asertywny?

2011-11-23T22:33:00.000-08:00

Czy jesteś asertywny?
Autorem artykułu jest Aneta Styńska
Niemal każdy z nas doświadczał takiej sytuacji, w której z trudem wyrażał swoje myśli, poglądy, emocje. Ale prawdopodobnie każdy zna choćby jedną osobę, która z łatwością nawiązuje kontakty, swobodnie podejmuje rozmowę, polemikę, broni własnego stanowiska. Można by przyjąć, że jest to wynik różnic indywidualnych.

Niewątpliwie tak. Nie oznacza to jednak, że osoby, które mają trudności z wyrażaniem uczuć, próśb, poglądów czy konstruktywnym reagowaniem na odmienne poglądy innych muszą bezradnie trwać w tym stanie.

Pojęcie asertywności

Zachowanie asertywne to umiejętność, dzięki której ludzie otwarcie wyrażają swoje myśli, preferencje, uczucia, przekonania, poglądy, wartości, bez odczuwania wewnętrznego dyskomfortu i nie lekceważąc rozmówców. W sytuacjach konfliktowych, umiejętności asertywne pozwalają osiągnąć kompromis, bez poświęcania własnej godności i rezygnacji z uznanych wartości. Ludzie asertywni potrafią powiedzieć "nie", bez wyrzutów sumienia, złości czy lęku....

Być asertywnym znaczy domagać się swoich lub czyichś praw lub występować w ich obronie, w granicach nie naruszających praw i psychicznego terytorium innych osób oraz własnych.

Osoba asertywna ma jasno określony cel i potrafi kontrolować własne emocje, nie poddaje się zbyt łatwo manipulacjom i naciskom emocjonalnym innych osób.

W rzeczywistości na postawę asertywną składają się bardzo różne zachowania, za pomocą których człowiek może wyrażać uczucia, życzenia, opinie oraz dbać o swoje interesy bezpośrednio, stanowczo i uczciwie, a jednocześnie szanować inne osoby.

Bycie asertywnym przynosi dużo korzyści. Dzięki takiej postawie kontakty z innymi ludźmi stają się łatwiejsze i bardziej satysfakcjonujące.

Rozpowszechnienie się szacunku i jasnych relacji między ludźmi prowadzi do zmniejszenia się ich stresu i polepszenia atmosfery. Wzrasta też skuteczność działania, bo osoby asertywne sprawniej komunikują się w zespole.

Jak zatem stać się asertywnym?

Czy można się stać asertywną osobą po przeczytaniu jednej a nawet kilku mądrych książek, albo po odbyciu treningu szkoleniowego, a nawet kilku szkoleń? A może asertywnym trzeba się urodzić i mieć odpowiednie geny?

Uczenie się stosowania metod asertywności jest procesem,który trwa przez całe życie i jest ściśle związany z rozwojem osobistym człowieka. Oczywistym staje się więc fakt, że treningu asertywności nie da się tylko "zaliczyć", ani też spowodować, by ktoś stosował tę metodę rozwiązywania problemów bez bardzo osobistego przekonania o jej słuszności.

Niemniej jednak bez żadnej wiedzy na ten temat nie jesteśmy w stanie "nagle" stać się asertywni. Pomocne w nauce asertywności mogą być różne książki szeroko opisujące ten temat.

I jeszcze kilka porad...
Jeśli chcesz zachowywać się asertywnie spróbuj już dziś:

* Używać otwarcie słów TAK i NIE.
* Nie przepraszaj jeśli nie zawiniłeś.
* Nie usprawiedliwiaj się, ani nie tłumacz nadmiernie, natomiast wyjaśniaj powody swojego postępowania jeżeli chcesz być dobrze zrozumiany.
* Nie napadaj na rozmówcę, nie strasz go, nie poddawaj w wątpliwość jego charakteru lub myślenia.
* Używaj komunikatów typu JA, a nie komunikatów typu TY, dla przykładu - jeżeli ktoś się spóźnia na spotkanie z Tobą, nie napadaj go słowami "jesteś nieodpowiedzialny, lekceważysz mój czas" tylko powiedz "czuję złość/jest mi przykro kiedy się spóźniasz".
* Gdy jesteś atakowany - broń się. Nie pozwalaj na naruszanie Twojej godności osobistej. Nie zgadzaj się na to, aby ktoś Cię traktował w sposób raniący Twoje uczucia. Pomocą mogą być takie zdania: "Nie podoba mi się sposób, w jaki do mnie mówisz", "Nie życzę sobie być tak traktowana", "Nie chcę, żebyś zwracał się do mnie w ten sposób", itp.
* Staraj się nie kłamać - masz prawo być sobą, nie wstydź się siebie, nawet jeśli popełniasz błędy.
* Mów jasno i wprost, o co Ci chodzi.
* Pytaj otwarcie, gdy czegoś nie rozumiesz.
* Mów, że nie wiesz, gdy czegoś nie wiesz; mów, że nie chcesz o czymś mówić, jeśli nie chcesz o tym mówić.
* Zwróć uwagę by realizować swoje zamiary nie krzywdząc innych.
* Przyznaj innym dokładnie takie same prawa do asertywnego zachowania, jakie przyznajesz sobie.
* Wyrażaj otwarcie swoje oczekiwania, jeżeli ktoś narusza Twoje terytorium powiedz mu o tym oraz wskaż jak chcesz być na przyszłość traktowany np. Czuję złość kiedy zwracasz się do mnie w ten sposób wolę/oczekuję abyś konstruktywnie mnie oceniał.

Powodzenia!

Henryk Sienkiewicz - powieści

2011-11-22T22:56:00.000-08:00

Najważniejsze powieści Sienkiewicza to:

Trylogia (czyli: Ogniem i mieczem, Potop, Pan Wołodyjowski) – to cykl powieści historycznych, dzięki którym Sienkiewicz stał się sławny i zdobył rzesze wiernych czytelników. Utwory były pisane „ku pokrzepieniu serc” rodaków, będących pod zaborami. Przedstawiają Polskę w czasach, kiedy była niepodległa, a jej obywatele za nią walczyli. Dotyczy czasów XVII wieku.

Ogniem i mieczem – Ogniem i mieczem

Pan Wołodyjowski – Pan Wołodyjowski

Potop – Potop

Quo vadis – najdoskonalsza powieść historyczna Sienkiewicza. Metaforycznie odnosi się do Polski i Polaków. Jej akcja dzieje się w starożytnym Rzymie, za czasów panowania cesarza Nerona. Opowiada o prześladowaniu chrześcijan i zepsuciu rzymskich warstw arystokratycznych. Głównymi bohaterami są zakochani w sobie, patrycjusz rzymski Marek Winicjusz i księżniczka Ligia, którzy, aby móc być ze sobą, zmagają się z przeciwnościami losu.

Quo vadis

Krzyżacy – powieść historyczna, której akcja toczy się w średniowieczu. Przedstawia czasy świetności oręża polskiego. Opowiada o przygodach rycerza, Zbyszka z Bogdańca. Mają one miejsce na tle istotnych dla polski zdarzeń historycznych. Opisane zostało panowanie w Rzeczpospolitej Jagiellonów i bitwa pod Grunwaldem.

Krzyżacy

W pustyni i w puszczy – powieść dla młodzieży. Powstała po pobycie Sienkiewicza w Afryce. Opowiada o przygodach dwojga młodych ludzi, Stasia i Nel, którzy przebywali wraz z rodzicami na Czarnym Lądzie. Wpierw bohaterowie zostali porwani dla okupu, a następnie uciekli swoim prześladowcom i podróżowali, przeżywając barwne przygody.

W pustyni i w puszczy

Rodzina Połanieckich – Rodzina Połanieckich to jedna z nielicznych w dorobku Sienkiewicza powieści o tematyce współczesnej. Początkowo ostro krytykowana za zachowawczość i "filisterstwo", z czasem zyskała zwolenników i obrońców. Szczególnie żywy pozostał do dziś sposób przedstawienia miłości, daleki od utrwalonego w dziewiętnastowiecznej literaturze polskiej. Przede wszystkim główny bohater, Stanisław Połaniecki, jest uwikłany w relacje uczuciowe z kilkoma kobietami, co nie nosi jednak znamion tragicznego rozdarcia. Miłość nie jest czymś stałym, na zawsze określonym. Pisarz przedstawia w swej powieści całe spektrum uczuć miłosnych - od cielęcego zauroczenia Litki po cynizm kokietek czy czysto fizyczny pociąg bohatera do zamężnej kobiety.

Rodzina Połanieckich

Bez dogmatu – „(...) Pomysł dzieła zrodził się wkrótce po wygłoszonym 9 kwietnia 1889 roku w Warszawie odczycie o powieści historycznej i był próbą odejścia od tej odmiany gatunku i podjęcia nowej psychologicznej formy, która była dotąd rzadkością na gruncie polskiego powieściopisarstwa. Koncepcję swojej powieści psychologicznej ukształtuje Sienkiewicz już w trakcie pisania utworu, zmieniając wprowadzoną w początkowej wersji narrację trzecioosobową na narrację w pierwszej osobie - "pamiętnikarską'. Być może impulsem było pojawienie się w polskiej literaturze pierwszych powieści modernistycznych: W wieku nerwowym Lea Belmonta i Hrabia August Aleksandra Mańkowskiego. Tym sposobem powtarzał pisarz znamienną dla schyłku epoki tendencję rozwojową, ograniczającą wyraźnie kompetencje narratora..." - Tadeusz Bujnicki.

Bez dogmatu

Pochwała błędu 2

2011-11-21T22:46:00.000-08:00

Stefan Garczyński pisze w swojej książce Skąd te błędy:
"Bojąc się sztywnienia myśli, gorliwie ćwiczę. Na przykład odpowiadam sobie na takie pytania, jak: Co bym powiedział, gdybym bronił koncepcji przeciwnej do tej, która wyznaję?
Jak podszedłbym do tej sprawy najbystrzejszy z moich znajomych? Jakie są najnowsze pomysły w dziedzinie, w której pracuję? Jakie dzisiejsze "pewniki" mogą zachwiać się w przyszłości?

Powtarzam sobie też parę starych przestróg i prawd:
Wiedza uświadamia niewiedzę.
Dogmatyzm lubi chodzić w parze z ignorancją.
Dogmatyzm świadczy o tym, że siła przekonań przewyższa siłę inteligencji.
"Gdy jakaś nauka nie pozwala krytycznie i sceptycznie odnosić się do siebie, degeneruje się, staje się chora roślina cieplarnianą" (Carl Gustaw Jung).
Z rzetelnej wiedzy - wątpliwości, z wątpliwości - innowacje i rewolucje.
W pychę dogmatu uderza powątpiewanie geniusza".

Tyle w skrócie wypunktowanych myśli o roli błędu, a teraz przytoczę obszerne fragmenty z rozdziału "Korzystanie z własnych błędów" wspominanej świetnej książki Stefana Garczyńskiego(www.StefanGarczynski.pl). Chociaż w ten sposób powtórzę niejedno, co już napisałem, to chyba warto utrwalić sobie te ciekawe i pożyteczne życiowo spostrzeżenia.

"Przez noc droga do Świtania
- Przez wątpienie do poznania
- Przez błądzenie do mądrości (...)
Roman Zmorski

Działam, więc błądzę
"Mylę się, więc jestem"- pisał św. Augustyn. "Dopóki dąży, błądzi człowiek" - wtórował mu Goethe. Nie błądzi tylko ten, kto nic nie robi. Nie poślizgnie się, kto leży, nie palnie głupstwa, kto milczy. Ale przeleżenie całego życia byłoby niemożliwe, a przemilczenie - nieprzyjemne.

Droga przez błąd

Błąd to zjawisko naturalne i nieuchronne. Niekiedy nawet korzystne.. Bywają błędy, których ścieżka prowadzi do odkrycia, do wynalazku, do prawdy. ... "Są umysły, które drogą każdej prawdy zmierzają do błędu, i są inne, szczęśliwsze, które drogą każdego błędu zmierzają do prawdy" (Joseph Joubert). Karl Popper sądzi nawet, iż ,"nasza wiedza rośnie tylko w trakcie korygowania naszych błędów". Rzeczywiście, niejeden skok naprzód w nauce zawdzięczamy "dzikiej" hipotezie, która wywołała ruch i okazała się równie fałszywa jak płodna. Nawet absurdalne pomysły bywają pobudzeniem we właściwym kierunku. ... Niestety, na ogół całą energię zużywamy na wykazywanie wad cudzej koncepcji. Zdarza się nawet, że atakujemy ją całą, choć zawiera tylko jedną skazę; w czambuł potępiamy czyjś artykuł, bo jest w nim jedna myśl, którą się nam nie podoba, jedna informacja, którą uważamy za fałszywą.

Wartość fałszywych hipotez
Pomysłowość nie skrępowana obawą błędu jest tak samo ważnym czynnikiem postępu, jak skrupulatny krytycyzm. Bez roboczego wyobrażenia - choćby ryzykownego - trudno ruszyć z martwego punktu, trudno podjąć jakąkolwiek działalność, choćby tylko eksperyment. Wiele odkryć dokonano, sprawdzając fałszywe hipotezy, a nawet usiłując je udowodnić. Astrologia i alchemia wyszły z fałszywych założeń, zmierzały do błędnie postawionych celów, ale "po drodze" odkryły pierwsze prawdy astronomii i chemii. Kopernik dokonał swego największego odkrycia dążąc do wykazania fałszu słusznego przypuszczenia.
...Czysto posługujemy się fałszem dla uproszczenia obrazu rzeczywistości, co ułatwia nam dostrzeganie istotnych związków. Takie założenia, świadomie błędne, upraszczają badania, są wprowadzane do rozumowania pod nazwą fikcji naukowych. Fikcjami są założenia fizyki, w których mowa o wahadle matematycznym, o ciałach doskonale sprężystych, o gazach idealnych, o próżni; fikcjami operuje ekonomista, gdy rozważa, jak zachowuje się homo economicus, prawnik, gdy konstruuje domniemania prawnicze, .... Dla ścisłości można zakwestionować, czy tego rodzaju fikcja podpada pod definicję błędu, ale na pewno jest błędem, gdy - jak to się nierzadko zdarza - zapominamy, że jest fikcją.

Lęk przed błędem
Lęk przed błędem utrudnia podejmowanie decyzji. Niektórym - uniemożliwia. Albo częściej prowadzi do podejmowania decyzji pozornych, które nie wnoszą nic nowego, nie rozstrzygają problemu.
Szerzenie lęku przed błędem - paraliżującego lęku - jest tym bardziej szkodliwe, iż nieraz największym błędem jest bezczynność. Zdarza się, że w sytuacjach niespodziewanych i krytycznych człowiek musi działać prawie na oślep, albo musi podejmować prace, ryzykować czas, energię i środki w przedsięwzięciach z wieloma niewiadomymi. Pewnie, że najmniej naraża się na popełnienie błędów ten, kto po ubitej drodze kroczy w jasny dzień, lecz nie on będzie odkrywcą nowych światów. Odkryje je jeden z tych krnąbrnych, którzy chodzą własnymi drogami i nieraz zagłębiają się w mrok....

Ujawnienie
Na błędach uczymy się. Są one przestrogą na przyszłość, dzięki nim dowiadujemy się, jak nie powinniśmy rozumować i postępować (stąd -metoda prób i błędów); ale to wszystko pod warunkiem, że dobitnie uświadamiamy sobie to "nie tak", a błędy przetwarzamy na doświadczenie.
Doświadczenie - to błędy, które mamy za sobą. Nie znaczy to jednak, że ten, kto ich najwięcej popełnił, jest najbardziej doświadczony. Cięgi mogły go niczego nie nauczyć. Choć nie ma postępu bez błędów, nie ma go też bez pamięci, inteligencji, woli. Pamięci - która we właściwej chwili przypomina, jak to było, gdy...; inteligencji, która wyciąga wnioski i dostrzega analogię; woli, która wprowadza świeżo nabytą wiedzę w praktykę życia. Innymi słowy, błąd stanowi wartość pod warunkiem, że został ujawniony i że czegoś nauczył.
"Prawdziwym błędem jest błąd popełnić i nie naprawić go" (Konfucjusz). "Nie ma wymówki, kto w jednym dwa razy błądzi" (Andrzej Maksymilian Fredro). Mocniej: każdy popełnia błędy, ale tylko głupiec powtarza te same. Nie, to za mocno. Trzeba pamiętać o sztywności myśli i postępowania.
A gdyby twierdzenie: "tylko głupiec powtarza te same błędy" odnieść do zbiorowości? Jedną z przyczyn powtarzania błędów przez społeczeństwo może być słabość jego świadomości dziejowej, niewyrobienie historyczne, zwłaszcza przywódców. Stąd postulat ujawniania i poznawania błędów naszych poprzedników na tym samym stanowisku. A także poznawania błędów przodków. Poznawania i przeżywania. Stąd rola historii, historycznych powieści i sztuk.

Szkodliwość zatajania błędów
.... Zwierzając się ze swych błędów, jeszcze raz je przeżywam, pogłębiam ich rozumienie, a tym samym zmniejszam prawdopodobieństwo powtórzenia. Rozmawiając o zamierzeniach, sam mogę je lepiej przemyśleć i z rady przyjacielskiej skorzystać. Przekazywanie wiedzy o tym, co jest błędem, stanowi konieczny warunek postępu. Przecież nie żyjemy dostatecznie długo, by popełnić wszystkie błędy, dlatego musimy korzystać z cudzych. "Niebezpieczne są tylko te błędy i trudności, które pozostały w ukryciu i dla ucznia, i dla nauczyciela, trwając w stanie utajonym lub nie uświadomionym, umacniają błędne nawyki pracy i mogą zaciążyć nieraz na całym życiu intelektualnym człowieka, a skoro raz ujawnione, przestają być niebezpieczne, gdyż musi się znaleźć i na nie jakiś środek zaradczy" (K. Sośnicki). Z powyższego zdania ująłbym trochę optymizmu; w moim odczuciu ujawnienie błędu jest tylko pierwszym aktem w walce z nim. Pierwszym, ale najważniejszym: póki błędu nie odkryję, albo póki mi go ktoś nie wytknie, póty się nie poprawię. Dobrze mówią stare porzekadła:
Błąd uznać- krok do cnoty. Błąd rozpoznany staje się z wroga -przyjacielem.

Błąd - wina!?
By mniej błądzić i aby innych przed błędami ustrzec, powinniśmy nasze błędy nazywać po imieniu i nie ukrywać ich. "Śmiałość błędu jest niejako zrównoważona i poskromiona śmiałością wyznania go" (Montaigne).
A co przeszkadza w uświadomieniu sobie błędów i przyznaniu się do nich? Miłość do tego, co moje, miłość własna, pycha, traktowanie błędu jako świadectwa głupoty, jako winy, która hańbi i za którą grozi kara. Tu dylemat. Z jednej strony lęk przed błędem zaostrza czujność, zwiększa dokładność i ostrożność, a z drugiej utrudnia jego demaskowanie. O, gdybyśmy potrafili postępować według Wolterowskiej zasady: "Kochać prawdę, lecz wybaczać błędom".
Zatem wyciągnijmy z błędu maksimum korzyści, rozpoznajmy go, dokładnie określmy, ustalmy przyczynę powstania, obmyślmy postępowanie zapobiegawcze.
...Zatajając błąd przed sobą, nic nie robię, by zapobiec powtórzeniu go, zatajając przed innymi, nie pomagam im w uniknięciu podobnego.
...
Zamiast błędy potępiać, powinniśmy je tępić. Nie pozwalajmy, by lęk przed nimi paraliżował nas, a wstyd nakazywał ukrywanie. Dokładne zrozumienie charakteru i przyczyn błędów jest warunkiem skutecznego zapobiegania im."

Na zakończenie jeszcze parę maksym, które dobrze ilustrują nasz temat.

Łatwiej prawdę wyłonić z błędu, niż z pomieszania pojęć.
Franciszek Bacon

Ten, kto nie oczekuje rzeczy nieoczekiwanych, nie odkryje ich - pozostaną one dla niego niedostępne i nieosiągalne.
Heraklit

Wielka jest potęga uporu, który każe trwać w błędzie.
Karol Darwin

Właściwością człowieka jest błądzić, głupiego - w błędzie trwać.
Cyceron

Błąd łatwiej dostrzec niż prawdę, bo błąd leży na wierzchu, a prawda w głębi.
Johann Wolfgang Goethe

Błędy człowieka czynią go sympatycznym.
Johann Wolfgang Goethe

Zawsze ma racje ten, kto podejrzewa, że błądzi - przysłowie hiszpańskie.

Literatura
Jean Pierre Lentin
Myślę, więc się mylę
Państwowy Instytut Wydawniczy, 1996.

Stefan Garczyński
Skąd te błędy
Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa, 1981

Stefan Garczyński
Błąd - źródła - unikanie, Warszawa 1973 (fragmenty w postaci e-booka prezentacyjnego na www.StefanGarczynski.pl )

Leszek Korolkiewicz

Henryk Sienkiewicz

2011-11-21T00:56:00.000-08:00

Henryk Sienkiewicz

Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku w Woli Okrzejskiej (wieś na Podlasiu). Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej (herbu Oszyk), która po utracie majątku na stałe zamieszkała w Warszawie. Jego ojciec miał na imię Stanisław, matka Stefania (z domu Cieciszowska). Sienkiewicz uczył się w warszawskim gimnazjum, a następnie studiował prawo, medycynę oraz polonistykę (w Szkole Głównej i na Uniwersytecie Warszawskim, znajdującym się wówczas pod jurysdykcją rosyjską). Po opuszczeniu studiów pracował jako dziennikarz, reporter i felietonista w prasie warszawskiej. Współpracował między innymi z takimi gazetami, jak: „Tygodnik Ilustrowany”, „Przegląd Tygodniowy”, „Niwa”, „Słowo”, „Gazeta Polska”. W 1876 roku wyjechał jako korespondent na dwa lata do Ameryki Północnej. Później Sienkiewicz również wiele podróżował – zwiedził Europę Zachodnią (Francja, Włochy, Hiszpania), ale i też na przykład Afrykę i Europę Południową (Rumunia, Bułgaria, Grecja) i Azję (Turcja). Po powrocie z Ameryki pisarz ożenił się z wielkiej miłości z Marią Szetkiewiczówną. Małżeństwo było szczęśliwe i urodziło się z niego dwoje dzieci (Henryk i Jadwiga). Maria była jednak chora na gruźlicę i zmarła w 1885 roku. Pisarz ożenił się jeszcze w 1893 roku z Marią Romanowską-Wołodkowiczówną. Stanowili oni jednak nieudane małżeństwo i zakończyło się ono po dwóch latach rozwodem. Po raz kolejny ożenił się dopiero w 1904 roku. Tym razem jego wybranką była daleka krewna, Maria Babska. W 1900 roku z okazji trzydziestolecia pracy twórczej Sienkiewicz otrzymał w darze od narodu majątek ziemski w Oblęgorku (koło Kielc). Przebywał w nim okazyjnie, wciąż podróżując i utrzymując na stałe mieszkanie w Warszawie. Po wybuchu pierwszej wojny światowej Sienkiewicz wyjechał do Szwajcarii. Wraz z wybitnym kompozytorem i politykiem, Ignacym Paderewskim założył tam Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom w Polsce. Zgodnie z ówcześnie panującym zwyczajem Sienkiewicz swoją twórczość publikowaną w prasie podpisywał pseudonimem (Litwos). Debiutował na ramach „Przeglądu Tygodniowego” recenzją teatralną w 1869 roku. Natomiast debiutem literackim była powieść Na marne drukowana trzy lata później. Jego twórczość wpisywała się początkowo w nurt epoki pozytywizmu. Gloryfikował w niej idee pracy organicznej czy pracy u podstaw. Z czasem jednak oddalił się od problematyki pozytywistycznej, czego najlepszym dowodem są liczne powieści historyczne (pisane wedle maksymy „ku pokrzepieniu serc”), a także powieści współczesne. Sienkiewicz zrobił niesłychaną karierę na swojej twórczości. Poza tym był między innymi od 1887 roku był honorowym prezesem Międzynarodowego Towarzystwa Literackiego, a Uniwersytet Jagielloński przyznał mu tytuł doktora honoris causa. W 1905 roku dostał Literacką Nagrodę Nobla za całokształt pracy twórczej (nie wiadomo dlaczego w potocznej opinii przyjęło się błędne przekonanie, że nagroda została przyznana za powieść Quo vadis). Jego utwory tłumaczone były na wiele języków (nie tylko europejskich; na przykład Quo vadis doczekało się tłumaczeń na ponad czterdzieści języków, w tym na przykład na japoński). Ponadto wiele utworów Sienkiewicza zekranizowano (jako pierwsze Szkice węglem w 1912 roku; jako ostatnie do tej pory Quo Vadis w 2001 roku).

Pochwała błędu 1

2011-11-18T00:04:00.000-08:00

Pochwała błędu
Autorem artykułu jest Leszek Korolkiewicz

O pozytywach błądzenia - po ludzku i ... naukowo Errare humanum est
(niniejszy artykuł jest skrótem mego opracowania opublikowanego kiedyś na www.L-earn.net )

Na końcu artykułu Podstawowe błędy w myśleniu napisałem tak: " ... Chciałby zwrócić uwagę na jeszcze jeden błąd myślenia - fetyszyzowanie logiki. Pełna poprawność logiczna nie jest ani łatwa ani zawsze nieodzowna ("wszystko ma swoje miejsce i czas"). Nawet w dowodach twierdzeń matematycznych, które uznawano za ścisłe, zdarzają się rewizje po latach. Logiczne myślenie jest tylko małym wycinkiem możliwości naszego mózgu. Logika wręcz ogranicza ten etap myślenia i działania, który nazywamy kreatywnością. Popełnianie błędów odgrywa ważną rolę w naszym doświadczeniu i uczeniu się, a błąd jest elementem 'mechanizmu' wprowadzania korekt w działaniu.".
....
W większości książek Edwarda de Bono znajdziecie odniesienia do roli błędu i prób w przełamywaniu schematów myślowych.

Teraz chcę pokazać bliżej, co miałem na myśli, przynajmniej częściowo, bo omawiając elementy pozalogiczne powinienem wspomnieć o uczuciach, o inteligencji emocjonalnej, ruchowej i wielu innych, ale tu skupimy się tylko na roli błędu.
O samych błędach można by napisać obszerną książkę.
I faktycznie, napisano - nie jedną. Na końcu zamieszczam wykaz paru z nich, ale tu wspomnę jedną z nowszych, którą przeczytałem już po napisaniu tego artykułu i wymyśleniu jego tytułu.
Zadziwiło mnie to, że jest on zgodny z tytułem jednego z rozdziałów owej książki. Jest to "Myślę, więc się mylę" autorstwa Jean Pierre Lentina. Chociaż ów rozdział jest raczej o czym innym, to czuje się usprawiedliwiony z tytułu tego artykułu.
Kogo dziwi chwalenie błędu, tego zachęcam oczywiście nie tylko do niniejszego krótkiego omówienia, ale przede wszystkim do wspomnianych książek.

Otóż:
Błąd nie jest niczym dziwnym. To pierwszy etap wszelkiego poznania. - E.A.Ch. Alain
Błędy w życiu mamy prawo popełniać, ale i doceniać - XIV Dalajlama.
Masz prawo się mylić, co jest jednym z praw człowieka - Iwona Opiełka-Majewska.

Powiedziałbym po ludzku: Może nawet lepiej błądzić niż być perfekcjonistą, który nie tylko może być nudny, ale i nie potrafi często wyjść poza swoją utartą koleinę.

...
Przede wszystkim, my ludzie, popełniamy błędy wynikające z naszej ułomności, zwłaszcza w zakresie możliwości postrzegania świata oraz z faktu psychologicznych uwarunkowań (choćby subiektywizm).
Nasze zmysły są niedoskonałe, widzimy, słyszymy itd. tylko fragment rzeczywistości - to oczywiste.

Błędy są nieodzownym etapem tworzenia pomysłów. Coś się nie uda, coś zawiedzie, gdzieś popełniłeś błąd. Szukasz przyczyn i jednocześnie tworzysz rozwiązania - czyli masz pomysł na to, jak unikać tych samych błędów w przyszłości. Jest stare dobre przysłowie "człowiek uczy się na błędach". Błędy wynikają także z dozy losowości naszych poczynań. Ale właśnie ta losowość odkrywa przed nami obszary i pomysły, do których czysta logika by nas nie doprowadziła.

Zacytuję własne doświadczenie: "Gdybym nie zabłądził, nigdy bym nie trafił do tego miejsca."

Porażka pozwala na refleksje i wyciągnięcie wniosków. Błąd powoduje protest lub krytykę, a ta sprzyja udoskonaleniu. To nowe doświadczenie-nauczka, błąd staje się nauczycielem.
Gdy mówimy, że historia uczy, to mamy właśnie na myśli głównie ludzkie błędy.
Nieomylność niweczy powątpiewanie. A wątpienie jest przymiotem mądrości. Zbytnie poleganie na aktualnym stanie nauki - jak dowodzi cała jej historia - jest właśnie błędem.
Zresztą, to co uchodzi za błąd w obliczu nauki może być twórczym odrzuceniem dogmatu, stereotypu lub skostnienia, ujawnieniem fałszu, którego nie dostrzegano lub nie chciano dostrzec.

Istnieje zależność między pojęciami błędu i prawdy. Prawdy absolutnej zapewne nigdy nie poznamy, może nawet jest to pojęcie abstrakcyjne.
Istnieją prawdy osobiste. Do prawdy się zbliżamy. "Zbliżyć się do prawdy nie jest jednak łatwo. Jest tylko jedna droga ku niej, droga przez nasze błędy. Tylko na własnych błędach możemy się uczyć; i tylko ten się nauczy, kto jest gotów oceniać błędy innych jako kroki ku prawdzie; oraz ten, kto poszukuje własnych błędów, aby się od nich uwolnić". (Z eseju "Tolerancja i intelektualna odpowiedzialność").
Błąd, zwłaszcza ewidentny, uczy i często zaoszczędza nam dalszych błędów i straty czasu.
Leczy także z niebezpiecznego poczucia nieomylności i "lepszości" lub wyjątkowości.

Szczególnie w Polsce boimy się błędów, utraty autorytetu. Trudno nam przyznać się do pomyłki, przyjąć konstruktywną krytykę dającą podstawy do zmiany. Niestety, jesteśmy sztywni, z niską kulturą humoru na co dzień. Politycy gotowi są się wzajemnie pozabijać, aby tylko ich własne racje były na wierzchu. Albo odwrotnie: tuszowanie błędów w towarzystwach wzajemnej adoracji.
Porażka jest inwestycją w przyszłość (przy okazji polecam e-booka "Upadłość nie jest klęską").
Zrobiłeś błąd, to przyjmij jego konsekwencje i idź dalej! Jakże to wychowawcze. Przyjęcie odpowiedzialności, to podstawa wolności i połowa sukcesu.
Ponadto, jak powtarzają nauczyciele duchowi - wszystko, co nas spotyka, nawet porażka - jest szansą. Jeśli nic nie dzieje się bez powodu, to i ona czemuś służy.

Oprócz tego aspektu humanistycznego, zauważmy, że zjawisko błędu jest wbudowane także zarówno w cały świat ożywiony a nawet w nieożywiony.
Jeśli teoria ewolucji jest słuszna, to błędy (mutacje) są jednym z jej filarów.
Procesy regulacyjne w przyrodzie (i w maszynach) wykorzystują odchyłkę od stanu równowagi (lub aktualnego pożądanego stanu) jako kluczowy czynnik, który informuje o błędzie i rozpoczyna proces jego niwelowania.
Odchyłka w systemie sterowania uruchamia sprzężenie zwrotne. Na tym prostym mechanizmie opierają się systemy uczące się - na podobieństwo wspomnianej nauki na błędach człowieka.

W powszechnej świadomości funkcjonuje pojęcie a nawet metoda "prób i błędów".
W wydaniu naukowo-technicznym ma to wyraz w tzw. metodach stochastycznych, np. w modelowaniu procesów, w algorytmach optymalizacji, w metodach generacji pomysłów, itd. itd.

Odległość od prawdy jest rodzajem błędu, z którym żyjemy i będziemy żyli na co dzień, pomimo że błąd ten, bywało, był tak duży, że dziś nie możemy się nadziwić - jak to było możliwe. Wspomniana książka Myślę, więc się mylę pokazuje dobitnie jak dalece mylili się dawni uczeni (astronomowie, medycy, filozofowie), ale i dziś wciąż odkrywa się i demaskuje błędy nauki współczesnej.
Chwała tym, którzy wykazują wyobraźnię i ostrożność:
"Może z czasem zobaczymy rzeczy, których jak dotąd, nie możemy sobie wyobrazić" (Galileusz).
Przestańcie nazywać błędem to, co jest przeciwieństwem waszej prawdy, a prawdą to, co jest przeciwieństwem błędu.
(Antoine de Saint-Exupéry).
Gdyby była tylko jedna prawda, nie można by było namalować stu obrazów na ten sam temat.
(Pablo Picasso).

Błędy mogą mieć istotną wartość psychologiczną.

Wiara w abrakadabry bywa lepsza od poczucia zupełnej bezsiły.
Komplement, nawet fałszywy, podnosi nas na duchu.
Niektóre złudzenia zmniejszają (okresowe) męki istnienia i gorycz prawdy. Nie można tu ukryć, że pewne elementy religii są właśnie takim opium, choć daleki jestem od tego by w ogóle nazywać religie "opium dla ludu".
Niektóre błędy czy błędne wierzenia mają dużo czaru, zwłaszcza gdy współgrają z naszymi oczekiwaniami.
Podobny urok miewa pure nonsens - w humorze czy jako figura literacka, ale także w "burzy mózgów".
Bywają twierdzenia wątpliwe lub wręcz fałszywe, ale użyteczne. Np. pewne plemiona afrykańskie uznają, że wojowanie w "święte dni" obraża bóstwa. Ponieważ tych świąt jest dużo, to i wojen jest mniej.
Czyż nie przydałyby się i nam takie przesądy?
Często powodem błądzenia jest przewaga uczuć nad rozsądkiem. Ale czy to zawsze jest złe? Uczucia są mową duszy, a serce bywa mądrzejsze od głowy....
Montaigne:
"Słabości mojej, tak często poznawanej, winien jestem swe umiłowanie skromności (...), jak również, umiarkowanie i powściągliwość w poglądach, nienawiść zaś do owego natarczywego i kłótliwego zarozumialstwa, które tylko sobie zawierza i sobie ufa, i głównym jest nieprzyjacielem wiedzy i prawdy".

Pożądany w wielu sytuacjach samokrytycyzm paraliżowany jest przekonaniem, że błąd jest zawsze winą, za którą należy się kara.
Wpojono nam lęk przed błędem, przed powtarzaniem klasy, przed lekceważeniem, przed ośmieszeniem się.

Mądry mówi: "sądzę,
lecz się mylić mogę".
Półgłówek za wszystko
daje zawsze głowę.

Ziemowit Kuniński

Powyższa fraszka dobrze pokazuje, że błąd nie pomniejsza naszej wartości. Błąd może nawet świadczyć o tym, że mamy dużo myśli, z których oczywiście tylko część może być słuszna.

Henryk Rzewuski

2011-11-16T20:46:00.000-08:00

Henryk Rzewuski

Henryk Rzewuski urodził się 3 maja 1791 w miejscowości Sławuta na Wołyniu w rodzinie magnackiej, zmarł 28 lutego 1866 w Cudnowie na Wołyniu. Jego ojciec, Adam Wawrzyniec był pisarzem politycznym i posłem, a pradziadek, Wacław Rzewuski – hetmanem wielkim koronnym. Nauki pobierał u karmelitów w Berdyczowie, w instytucie wychowawczym księdza Nicole w Petersburgu i w Krakowie. Służył w wojsku nowo utworzonego Księstwa Warszawskiego. Podróżował między innymi do Niemiec, Francji, Włoch, Anglii. Przez kilka lat mieszkał w Petersburgu. Odbył podróż na Krym z Mickiewiczem, a jego opowieści o życiu szlacheckim zainspirowały autora sonetów do napisania Pana Tadeusza. Mickiewicz zaś przyczynił się do faktu spisania wspomnień Rzewuskiego i powstania książki Pamiątki Soplicy. Współpracował z „Tygodnikiem Petersburskim”, „Dziennikiem Warszawskim”. W Petersburgu organizował tzw. koterię petersburską (głosiła lojalność Rosji oraz religii katolickiej). W latach 1850-1856 był urzędnikiem do specjalnych poruszeń namiestnika carskiego Paskiewicza. Jego działalność polityczna budziła sprzeciw, nazywano go kolaborantem, a Krasiński określił go mianem „ducha z błota lepionego”.

Jest autorem następujących dzieł:

Cywilizacja i Religia – Cywilizacja i religia

Nie bajki – Nie bajki

Pamiątki Soplicy - Pamiątki Soplicy

Wędrówki umysłowe. Mieszaniny obyczajowe (pseudonim Jarosz Bejła) –

Wędrówki umysłowe. Mieszaniny obyczajowe

Monika Moryń

Twój największy wróg

2011-11-16T00:28:00.000-08:00

Twój największy wróg...

Autorem artykułu jest Łukasz Paluch

... to TY! Zgadza się, właśnie TY! Tylko Ty sam powstrzymujesz siebie od tego, o czym marzysz i czego jeszcze nie masz. Gdy spoglądasz w lustro, kogo widzisz – swojego najlepszego przyjaciela, czy największego wroga?

Dlaczego nie zrobisz tego, na co masz ochotę, lub o czym od dawna marzyłeś? Co, lub kto Cię powstrzymuje? Czego, lub kogo się lękasz?

Lęk... nieodłączny i wierny "towarzysz" każdego człowieka. Zapytam raz jeszcze – czego się lękasz?

Według Napoleona Hilla najczęściej lękamy się: ubóstwa, krytyki, choroby, zawodu miłosnego, starości oraz śmierci. Na każdy z tych lęków można by napisać oddzielny artykuł, jednak na chwilę obecną zajmijmy się dwoma pierwszymi, które jak wierzę najczęściej stają na drodze do realizacji celów i marzeń. Przyjrzyjmy się bliżej tym paraliżującym siłom...

1. LĘK PRZED UBÓSTWEM

Niszczy wyobraźnię, zabija wiarę człowieka w siebie, rozmywa entuzjazm, osłabia inicjatywę, prowadzi do zwątpienia w obrany cel życiowy, podsyca niezdecydowanie, pozbawia człowieka władzy na sprawowaniem kontroli nad sobą, niszczy zdolność prawidłowego myślenia człowieka, dławi ambicję.

Objawy lęku przed ubóstwem, na które powinieneś zwrócić uwagę:

NIEZDECYDOWANIE,

czyli pozwalanie innym, by myśleli za nas.

ZWĄTPIENIE,

Wyraża się zazwyczaj wykrętami i usprawiedliwieniami. Czasami przybiera formę zazdrości wobec tych, którym się powiodło i krytykowanie ich.

PRZYGNĘBIENIE

Objawia się wyszukiwaniem winy u innych, zaniedbywaniem własnego wyglądu, a czasami także nadużywaniem alkoholu (niekiedy narkotyków) oraz nerwowością, niezrównoważeniem i brakiem samoświadomości.

NADWRAŻLIWOŚĆ

Zwyczaj skupiania uwagi na wszelkich szczegółach prowadzących do niepowodzenia zamiast kierowania uwagi na środki zapewniające powodzenie i opracowanie planów zabezpieczających przed porażką. Wyczekiwanie na "odpowiedni moment", dostrzeganie dziury w obważanku, pesymizm.

GNUŚNOŚĆ

Zwyczaj odkładania w nieskończoność tego, co powinno było zostać zrobione jeszcze w zeszłym roku. Tracenie czasu na wyszukiwanie wykrętów i usprawiedliwień, unikanie przyjęcia odpowiedzialności i obrony swojego stanowiska, uginanie się pod przeciwnościami losu zamiast pokonywanie ich i przetwarzanie tych zwycięstw w dalsze kroki prowadzące do sukcesu.

2. LĘK PRZED KRYTYKĄ

Lęk przed krytykowaniem pozbawia człowieka inicjatywy, unicestwia siłę jego wyobraźni oraz pozbawia go wiary we własne siły. Bardzo często krytyka zwłaszcza ze strony osób najbliższych służy rozwijaniu kompleksu niższości u osób podatnych na krytykę.

Osoby inteligetne emocjonalnie rozumieją, że więcej uzyskuje się od człwieka poprzez pozytywną sugestię i radę niż przez krytykę. Krytyka sprawia, że w ludzkim sercu rodzi się lęk lub niechęć i nie wzbudza ani miłości, ani życzliwości.

Pamiętaj – krytykowanie jest tą usługą, którą każdy świadczy z ochotą!

Najczęstsze objawy lęku przed krytyką to:

SAMOŚWIADOMOŚĆ LĘKU, Wyraża się nerwowością i skrępowaniem podczas rozmowy i w kontaktach z obcymi ludźmi.

BRAK OPANOWANIA

SŁABA OSOBOWOŚĆ, Objawia się m.in. brakiem pewności przy podejmowaniu decyzji oraz zdolności do zdecydowanego wyrażania opinii.

KOMPLEKS NIŻSZOŚCI, Próba naśladowania innych, ich sposobu ubierania się, wyrażania, zachowania i manier.

EKSTRAWAGANCJA, czyli "życie ponad stan".

BRAK INICJATYWY, Objawia się m.in. brakiem wiary we własne pomysły, zaniedbywaniem okazji do samorozwoju, czy lękiem przed wyrażaniem opinii.

BRAK AMBICJI, to jest lenistwo umysłowe i fizyczne. Brak pewności siebie, poddawanie się wpływom innych przy podejmowaniu decyzji, zwyczaj krytykowania innych za ich plecami.

To wszystko. Znasz już swojego największego wroga i jakie formy potrafi przybrać. Pytanie, co zamierzasz dalej z tym zrobić – pokonać go, czy dać się pokonać?

Od dzisiaj spoglądając w lustro staraj się dostrzec swojego najlepszego przyjaciela, nie wroga. Uwierz w siebie i we własne siły, które drzemią wewnątrz Ciebie i czekają, byś je obudził. Jeżeli nie uwierzysz w siebie, dlaczego inni mieli by to uczynić? Jestem pewien, że potrafisz więcej, niż Ci się wydaje. Uwolnij swój nieograniczony potencjał. George Eliot wypowiedział niegdyś następujące słowa: "Nigdy nie jest za późno, by stać się tym, kim mogliśmy się stać." Pamiętaj o tym.

Hanna Malewska

2011-11-14T22:38:00.000-08:00

Hanna Malewska

Hanna Malewska urodziła się 21 czerwca 1911 roku w Jordanowicach (dziś część Grodziska Mazowieckiego) koło Warszawy. Była córką lekarza, Bronisława Malewskiego i Jadwigi (z domu Ciświcka). Miała brata. Skończyła żeńskie Gimnazjum im. Unii lubelskiej w Lublinie, a następnie w 1933 roku historię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Później pracowała jako nauczycielka w Niepołomicach (koło Krakowa), Krakowie i Warszawie. Na rok przed wybuchem II wojny światowej wyjechała do Francji na stypendium naukowe. Podczas wojny przebywała w Warszawie. Prowadziła wówczas lekcje na tajnych kompletach oraz należała do Armii Krajowej. Miała stopień kapitana i była dowódcą Biura Szyfrów Zagranicznych. Wzięła także czynny udział w powstaniu warszawskim. Po klęsce powstania Malewska zamieszkała na stałe w Krakowie. Kiedy zakończyła się wojna, pracowała między innymi jako archiwistka w Bibliotece Państwowej Akademii Nauk w Kórniku oraz jako dziennikarka (o czym poniżej). Do końca życia nie wstąpiła w związek małżeński. Przyjaźniła się z tak wybitnymi postaciami związanymi z literaturą i kulturą współczesną, jak między innymi Antoni Gołubiew czy Jerzy Turowicz.

Debiut literacki Malewskiej miał miejsce w 1931 roku. Opublikowała wówczas w czasopiśmie „Żołnierz Polski” nowelę Cabrera. Na dorobek twórczy Malewskiej składają się głównie powieści (czy w ogóle proza) historyczne. Stanowiły one dla autorki tło do ukazywania prawd moralnych i etycznych powiązanych z religią chrześcijańską. Poza działalnością czysto pisarską Malewska zajmowała się dziennikarstwem. Od 1945 roku publikowała w „Tygodniku Powszechnym”, a od 1946 roku redagowała czasopismo „Znak”. Następnie została jego redaktorem naczelnym. Współpracowała również z „Meandrem”, „Twórczością” i „Tygodnikiem Warszawskim”. Malewska otrzymała liczne nagrody literackie, a także Krzyż Walecznych za udział w powstaniu.

Twórczość:

Wiosna grecka – debiutancka powieść Malewskiej, napisana w roku ukończenia przez autorkę studiów. Opowiada o młodzieńczych czasach znanego greckiego filozofa – Platona. Zajmował się on wówczas sportem.

Sir Tomasz More odmawia – zbiór pięciu opowiadań o tematyce filozoficzno-religijnej, osadzonych w realiach historycznych. Dwa pierwsze łączą się ze sobą czasami, o których opowiadają. Ich akcja osadzona została w XVI wieku w Anglii. Pierwsze opowiada o losach i śmierci Tomasza More’a, drugie – Tomasza Cranmera. Pozostałe opowiadania dotyczą: żyjącego w czasach prześladowania chrześcijan przez Rzymian mnicha Almacha; romansu pomiędzy Barbarą Radziwiłłówną i przyszłym królem Rzeczpospolitej, Zygmuntem; Jana Kazimierza, który zrzekł się polskiej korony.

Malewska zmarła marca 1983 roku w Krakowie. Przyczyną zgonu była niezdiagnozowana wcześniej i w związku z tym nieleczona gruźlica. Pisarka pochowana została na cmentarzu w Tyńcu (dzielnica Krakowa).

Bartosz Charachajczuk

Pewność siebie

2011-11-14T04:43:00.000-08:00

Jak nabrać pewności siebie?

Autorem artykułu jest Rafał Kołodziej
Pewność siebie jest jedną z nielicznych rzeczy, której każdy chce mieć więcej. Zabawną rzeczą dotyczącą pewności jest to, że w pewnych sytuacjach już ją masz (np. jazda samochodem, gotowanie, obsługa komputera czy inne).Czy komuś może brakować pewności siebie, gdy nikogo nie ma wokół? Brak pewności dotyczy zawsze sytuacji, gdy wchodzisz w interakcje z innymi ludźmi i tutaj zaczyna się cała zabawa...

Każde ćwiczenie zajmuje tylko 5 minut jednak jest rozłożone w czasie na podzadania, tak by można je było wykonywać z łatwością, bez narażania się na zbyt duże nerwy. Dzisiaj dowiesz się jak budować pewność siebie krok po kroku.

Etap 1 – Kontakt wzrokowy

Aby uczynić zadanie łatwym i przyjemnym dzielimy je na 10 dni. By pozbyć się problemu pewności siebie przejdź każdy etap. Oto cała receptura: Każdego dnia wybierz się w miejsce publiczne np. do centrum handlowego, na spacer po rynku lub po najbliższym sąsiedztwie. Ćwiczenie możesz wykonywać także podczas przerwy w pracy lub gdziekolwiek tylko znajdują się nieznajomi ludzie.

Twoim zadaniem jest nawiązanie przyjemnego, naturalnego, ciepłego kontaktu wzrokowego z inną osobą. Nie musisz się gapić przez długi czas, ale też nie rzucaj szybkiego spojrzenia, po czym odwrócisz wzrok. Krótki, przyjemny i przyjazny kontakt wzrokowy jest tym, do czego dążymy...

Pierwszego dnia nawiąż kontakt wzrokowy z jedną osobą. Drugiego dnia zrób to samo z 2 osobami. Trzeciego dnia z 3 i tak dalej aż do dnia 10, gdy kontakt wzrokowy nawiążesz z 10 osobami. Nie koncentruj się na jednej płci (powiedzmy tylko kobiety), ani na specyficznym typie ludzi (starsi bądź dzieci). Nie wybrzydzaj.;)

Ważne jest byś nie brał reakcji innych ludzi zbyt osobiście podczas wykonywania ćwiczenia. Wiele osób, gdy będziesz próbował nawiązać kontakt wzrokowy spuści głowę lub zacznie się rozglądać. To typowa reakcja wynikająca z programowania społecznego. Nie przejmuj się tym. To nie jest zależne od Ciebie. Jeśli będziesz patrzył krótko, w sposób ciepły i nie zagrażający reakcje ludzi będą łagodne i często będą odzwierciedlać twoje spojrzenie.

Etap 2 – Powiedz Cześć

Krok drugi jest trochę trudniejszy, ale ma ogromny wpływ na budowanie pewności siebie. Początek etapu drugiego jest identyczny do pierwszego. Znów nawiąż ciepły i przyjemny kontakt wzrokowy z jedną osobą tyle tylko, że z jedną małą różnicą. Po nawiązaniu kontaktu wzrokowego przywitaj ją czystym, przyjacielskim głosem.

Możesz powiedzieć „Dzień Dobry” lub po prostu „Cześć” w zależności od sytuacji. Musi być to tak naturalne jak to tylko możliwe. Nie poświęcaj zbyt dużej ilości czasu na wybór odpowiedniej osoby. Możesz to zrobić nawet, gdy będziesz mijał kogoś na ulicy.

Wykonuj to ćwiczenie zgodnie ze wzorem przedstawionym w etapie 1. Z każdym dniem dokładaj kolejną osobą tak, aż dojdziesz do 10 w dniu 10 (jedna pierwszy dzień, dwie drugi dzień, trzy w trzeci dzień itd.). Nie przejmuj się, jeśli ktoś nie odpowie lub nie zwróci uwagi. To się po prostu zdarza i nawet gdyby prezydent Stanów Zjednoczonych mówił każdemu „Dzień dobry” to nie każdy by zareagował, chociaż pewnie pożałowałby tego później.;)

Pamiętaj by być miłym i przyjemnym bez względu na wszystko.

Etap 3 – Przelotna Konwersacja

Etap trzecie to kolejny wielki krok w dążeniu do nieskończonych pokładów pewności siebie. Jest to duży krok, ale w pewnym stopniu także prostszy od poprzedniego, ponieważ teraz będziesz wchodził w reakcje tylko z jedną osobą każdego dnia.

Oto szczegółowy plan:

Zadaniem jest wykonanie krótkiej konwersacji z przypadkową obcą osobą. Tradycyjnie już nie wybieraj określonego rodzaju ludzi i nie przejmuj się różnymi reakcjami. To nie Twoja wina, że ktoś może mieć zły dzień. Ty masz po prostu zadać dwa miłe, spokojne pytania a następnie podziękować i naturalnie odejść.

Kilka pomocnych wskazówek:

*Na przystanku autobusowym możesz zapytać nieznajomą osobę czy taki a taki autobus już odjechał itp. Potem możesz zapytać, która już jest godzina. Następnie powiedz „Dziękuję” i to wszystko.

*W sklepie spożywczym, zapytaj przypadkową osobę (oprócz sprzedawcy) czy produkt, który oglądasz będzie dobry do zupy lub cokolwiek innego. To ma być jakieś naturalne, proste pytanie. Później zapytaj o coś więcej, co dotyczy danego produktu. Powiedz „Dziękuję” i odejdź z radością wykonania zadania.:)

*(DLA ZAAWANSOWANYCH). W pracy, nawiąż kontakt z atrakcyjną osobą płci przeciwnej, z którą rozmowa zawsze Cię przerażała. Zapytaj ją jak minął weekend (nie pytaj o to w piątek ani w środku tygodnia;). Po tym zapytaj czy dobrze się bawił/a. Dodatkowe punkty dostaniesz, gdy wykonasz zadanie z przyjacielskim, ciepłym kontaktem wzrokowym i uśmiechem. Po tych dwóch pytaniach powiedz, „Miło było porozmawiać” lub coś w tym stylu i odejdź.

Po kilku dniach krótkich konwersacji z etapu 3 (jedna osoba – jeden dzień) zauważysz, że rozmowa z przypadkowymi ludźmi staje się coraz bardziej naturalna. Po miesiącu bądź dwóch tego ćwiczenia poczujesz, że masz pewność siebie niemal w każdej sytuacji dotyczącej innych ludzi. Poczujesz się wspaniale. Staniesz się pewny, spokojny i zrelaksowany. Z każdym dniem będziesz czuć się lepiej w swoim ciele bo zrozumiesz, że z pewnością siebie możesz osiągnąć niemalże wszystko!

Hanna Krall

2011-11-09T23:36:00.000-08:00

Hanna Krall

Hanna Krall urodziła się 20 maja 1935 roku w Warszawie w żydowskiej rodzinie. Jej ojcem był Salomon Krall, matką Felicja z Reicholdów. Najbliżsi Hanny Krall zostali zamordowani przez hitlerowców podczas II wojny światowej. Ją samą zaś, wówczas kilkuletnie dziecko, uratowano z transportu jadącego do obozu zagłady i później ukrywano do końca wojny. Następnie ukończyła liceum ogólnokształcące w Otwocku, a po nim, już jako dorosła kobieta, dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała jako dziennikarka i reporterka. Pisała między innymi do „Życia Warszawy” i „Polityki”. Jako korespondentka drugiego z wymienionych pism w 1966 roku wyjechała na trzy lata do Związku Radzieckiego. Współpracowała także z „Gazetą Wyborczą”. Wyszła za mąż za dziennikarza, Jerzego Szperkowicza. Ponadto jest pisarką. W twórczości literackiej często wykorzystuje umiejętności dziennikarskie i posługuje się techniką reportażu. Tematycznie jej utwory skupione są zazwyczaj na problematyce żydowskiej. Porusza problemy prześladowań Żydów zarówno podczas II wojny światowej, jak i po niej, w Polsce Ludowej. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, a jej twórczość była wielokrotnie honorowana nagrodami literackimi. Utwory Krall zostały przetłumaczone na wiele języków europejskich (angielski, francuski, niemiecki, niemiecki, hiszpański, włoski, szwedzki, holenderski, fiński, węgierski), a nawet na hebrajski (Zdążyć przed Panem Bogiem i Sublokatorka).

Najważniejsze utwory Hanny Krall to:

Zdążyć przed Panem Bogiem – to literacki reportaż, dotyczący powstania w getcie warszawskim w 1943 roku. Autorka-narratorka przeprowadza wywiad z jedynym z przywódców powstania, który przeżył, Markiem Edelmanem. Jego wypowiedzi uzupełnia faktami z relacji innych ludzi i źródeł historycznych oraz własnymi komentarzami. Utwór napisany został pod koniec lat siedemdziesiątych, aby nie zatarła się pamięć o tragedii Żydów w czasie II wojny światowej.

Zdążyć przed panem Bogiem

Ponadto pisarka jest autorką powieści i zbiorów reportaży:

Żal – Żal

Różowe strusie pióra – Różowe strusie pióra

Co się stało z naszą bajką – Co się stało z naszą bajką

Biała Maria – Biała Maria

Król kier znów na wylocie – Król kier znów na wylocie

Sublokatorka. Okna –

Sublokatorka. Okna

Wyjątkowo długa linia. Spokojne niedzielne popołudnie – Wyjątkowo długa linia. Spokojne niedzielne popoludnie

Optymizm życiowy

2011-11-08T22:38:00.000-08:00

Jak podnieść poziom optymizmu życiowego?
Autorem artykułu jest Magdalena Wałęka

Wielu z nas jest przekonanych że optymizm i pogoda ducha to cechy charakteru z którymi rodzimy się lub nie. Co jednak, jeśli uważamy się za pesymistów i trudno nam dostrzec jasne strony życia? Poznaj dwie fundamentalne zasady, dzięki którym stopniowo opanujesz umiejętność pozytywnego myślenia.

Czy wy też często macie wrażenie że my Polacy jesteśmy smutasami i nerwusami? Wystarczy wyjść na ulicę i przyjrzeć się przechodzącym obok nas ludziom. Ilu z nich uśmiecha się, chociażby do swoich myśli? Czy naprawdę jest nam tak źle? Dlaczego tak mało w nas radości na codzień i czy można coś na to poradzić?

Bardzo powszechną postawą życiową jest bierność i oczekiwanie że "może coś się stanie, zdarzy, i wtedy będę szczęśliwy". Wygram w totolotka. Spotkam miłość mojego życia. Pomyślę o sobie gdy dzieci podrosną, pójdą do szkoły, skończą szkołę, usamodzielnią się... Tak możemy czekać w nieskończoność. A co by się stało jeśli byśmy naprawdę mocno się postarali i znaleźli powody do radości już teraz? Może warto?

Otóż drogi czytelniku, oznajmiam ci że jest to w 100% wykonalne. Dla każdego. Nie musisz być "w czepku urodzony" by czerpać siłę optymizmu tylko i wyłącznie ze swojego wnętrza. Trzeba po prostu stosować się do pewnych zasad i zamieniać je w nawyki. Moc nawyku jest nieoceniona. Pomyśl - gdybyś postanowił sobie 5 lat temu że codziennie nauczysz się 5 słówek języka obcego (co to jest 5 słówek!) i gdybyś to postanowienie wdrożył w życie aż stałoby się twoim nawykiem przez te 5 lat. Jak myślisz, w jakim stopniu znał byś teraz ten język? Jakie to zasady? Przedstawię ci dwie podstawowe:

ZASADA 1

Nie walcz z tym na co nie masz wpływu.

Zbyt wiele energii poświęcamy na to, na co nie mamy wpływu. Są to przeważnie sprawy, które nas irytują, obniżają nasz nastrój. Najczęściej jest to sytuacja w kraju (polityka, sytuacja gospodarcza itp.) oraz pogoda. Pogoda potrafi zepsuć nam humor bardzo skutecznie. Nie mówiąc już o niżu atmosferycznym, który powoduje psychosomatyczne objawy chorobowe u znacznej części społeczeństwa. A gdyby tak przestać narzekać na warunki atmosferyczne, na które nie dość że nie mamy wpływu, to jeszcze są one po prostu charakterystyczne dla naszego położenia geograficznego ? Przyjmijmy to za fakt. Z faktami się nie walczay. Nie denerwujesz się na fakt, że Londyn jest stolicą Wielkiej Brytanii, prawda? Tak jest i już. Koniec kropka.

Zasada numer jeden dotyczy też kontaktów międzyludzkich. Łączy się ona z pojęciem tolerancji. Uważamy że jesteśmy tolerancyjni bo nie mamy nic przeciwko obcokrajowcom, innym kulturom itp. Problem jednak tkwi tuż pod nosem. Kto inny potrafi tak doskonale wyprowadzić z równowagi jak ludzie z którymi obcujemy na codzień? Warto sobie czasem przypomnieć że każdy ma prawo do swojego sposobu życia i nic nam do tego. Mam wpływ na siebie, więc nad tym mogę pracować. Na innych wpływu nie mam. Nie oszukujmy się. Na pewno próbowałeś kiedyś komuś pomóc wbrew jego woli. I co? Pewnie zauważyłeś, że nawet pomóc da się tylko ludziom, którzy zdecydują się otworzyć na tę pomoc, przyjąć ją od nas. Jest to ich decyzja, nie nasza. Ty nie masz na nich wpływu więc dlaczego oni mają mieć wpływ na ciebie. Jeśli pozwalasz ludziom sterować swoim nastrojem, dajesz im władzę nad sobą. Przekieruj swoją uwagę na siebie i to co dla ciebie najlepsze a wróci ci dobry humor.

Tak więc od dziś koniec z trwonieniem emocji na to czego nie możesz zmienić. Zacznij je wykorzystywać inaczej, lepiej. W tym pomoże Ci :

ZASADA 2

Zwiększ obszar tego na co masz wpływ.

Pomyśl najpierw na co w swoim życiu masz faktyczny wpływ. Przede wszystkim będą to rzeczy dotyczące ciebie osobiście, tego jak postępujesz, jak reagujesz na to co cię spotyka na codzień. Również to jak wykorzystujesz swoje sukcesy, szanse, porażki. Musisz przyznać że możesz na to wpłyawać. Ale czy korzystasz z tej mocy? A może po prostu się na tym nie skupiasz i działasz automatycznie? Często nie zastanawiamy się nad naszymi reakcjami, nie zdajemy sobie z nich sprawy. W ten sposób kontrolę nad swoim życiem oddajemy nieświadomym mechanizmom które się w nas gnieżdżą. Nie brzmi to dla ciebie trochę przerażająco? Tracąc kontrolę gubimy się, otoczenie staje się nam obce i mało przyjazne bo szukamy w nim winy za nasze niepowodzenia. Jak w takiej sytuacji być optymistą ? Trudna sprawa.

Zasada numer dwa mówi ci że możesz rozszerzać obszar swojego świadomego działania. Już teraz zacznij aktywnie decydować o sobie. Rób to poprzez zadawanie sobie pytań typu: Jak mogę to wykorzystać? Co pozytywnego niesie ze sobą ta sytuacja? Czego mogę się z tego nauczyć? Jakie dziłanie będzie najkorzystniejsze w tej sytuacji? Jak mogę to usprawnić, udoskonalić? Co mogę jeszcze zrobić aby osiągnąć mój cel? W ten sposób przejmujesz ster i zaczynasz czuć się pewnie. Jest to pewność człowieka na swoim miejscu, kogoś kto wie co robi. Taka postawa rodzi szczery i niezachwiany optymizm. Optymizm człowieka który nie ma czym się martwić bo sam decyduje o tym jak będzie wyglądała jego przyszłość.

Na zakończenie zdradzę ci że jest wiele różnych metod na podwyższenie poziomu optymizmu w życiu każdego z nas. Zasady które ci przedstawiłam to początek, fundament. Wprowadzone w życie, stworzą solidne podstawy, na których możesz zacząć stopniowo budować nowy, pogodny i aktywny stosunek do świata.

Gustaw Herling - Grudziński

2011-11-07T22:21:00.000-08:00

Gustaw Herling-Grudziński

Gustaw Herling-Grudziński urodził się 20 maja 1919 roku w Kielcach. Będąc uczniem VI klasy gimnazjum zadebiutował reportażem Świętokrzyszczyzna, wydrukowanym na łamach warszawskiego pisma młodzieży szkolnej Kuźnia Młodych. Po zdaniu matury w 1937 roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W okresie studenckim pisywał do Ateneum, Pionu, Naszego Wyrazu. Był kierownikiem literackim tygodnika Orka na ugorze. 15 października 1939 roku, wraz z kolegami, założył w Warszawie, jedną z pierwszych w okupowanej Polsce, organizację konspiracyjną pod nazwą „Polska Ludowa Akcja Niepodległościowa”. W grudniu 1939 roku postanowił uciec na Zachód. Przekroczył linię demarkacyjną rozgraniczającą tereny zajęte przez niemieckie i radzieckie wojska. Dotarł do Białegostoku, potem do Lwowa, tu został przyjęty do założonego jeszcze przed wojną Związku Literatów. Z Lwowa przeniósł się do Grodna, gdzie krótko pracował w teatrze lalkowym. W marcu 1940 roku chciał przedostać się na Litwę, jednak wynajęci przez niego przewodnicy okazali się współpracownikami NKWD. Aresztowano go i skazano na 5 lat więzienia. Przyczyną aresztowania było też z niemiecka brzmiące nazwisko i wojskowe długie buty, co wpłynęło na posądzenie pisarza, iż jest agentem niemieckim szkodzącym Związkowi Radzieckiemu. Przebywał w łagrach sowieckich, najpierw w Witebsku, a potem w Leningradzie, Wołogdzie i Jercewie. Po dwóch latach łagrowego koszmaru, w obozie jercewskim podjął głodówkę, która była wyrazem protestu przeciw aresztowaniu. W 1942 roku został zwolniony i wcielił się do 10 Pułku Artylerii Armii Polskiej gen. Andersa i jego dalsze losy są związane z dziejami 2 Korpusu, w którego szeregach uczestniczył m. in. w bitwie pod Monte Cassino. Za udział w tej walce otrzymał order Virtuti Militari. W 1943 roku wznowił działalność literacką. Pisał do czasopism polskich w Bagdadzie („Kurier Polski”) i w Jerozolimie („W drodze”). W l. 1945-46 kierował działem literackim tygodnika Orzeł Biały. W Rzymie wziął udział w pracach przy zakładaniu miesięcznika literackiego Kultura. Pierwszy numer Kultury (rok 1947) redagował razem z Jerzym Giedroyciem. Pod koniec 1947 roku przeniósł się do Londynu, gdzie na łamach „Wiadomości”, w odcinkach, przed wydaniem książkowym, ukazał się Inny świat. W l. 1952-55 przebywał w Monachium i pracował w rozgłośni polskiej Radia Wolna Europa. Po śmierci żony (1952 r.) osiedlił się w Neapolu, gdzie w 1955 roku poślubił córkę włoskiego lekarza, Lidię Croce. Podjął ścisłą współpracę z „Kulturą”, publikował też w prasie włoskiej, m. in. w „Tempo Presente”, „Corriere della Sera”, „Il Giornale”. Debiutem literackim Grudzińskiego był tom szkiców literackich Żywi i martwi. Pierwszą książką, jaka po latach ukazała się w Polsce, był tom Wieża i inne opowiadania, wydany w Poznaniu w 1988 roku. W 1990 roku otrzymał literacką nagrodę polskiego PEN Clubu im. Jana Parandowskiego. W roku 2000 w Krakowie na Uniwersytecie Jagiellońskim wręczono mu doktorat honoris causa.

Do najbardziej znanych dzieł pisarza należą:

Inny świat – opis codziennego życia więźniów w sowieckich łagrach.

Inny świat

Wędrowiec cmentarny – opowiadanie dotyczące masakry w Srebrenicy w 1998 roku. Wydarzenia te wspomina ukrywający się po cmentarzach europejskich przed Trybunałem Sprawiedliwości w Hadze serbski porucznik.

Wędrowiec cmentarny

Najkrótszy przewodnik po sobie samym – książka autobiograficzna dotycząca dzieciństwa, młodości, emigracji, zawierająca rozważania na temat m. in. istoty mądrości, wiary, przyjaźni.

Najkrótszy przewodnik po sobie samym

Inne utwory: Drugie Przyjście; Biała noc miłości; Podzwonne dla dzwonnika; Godzina cieni; Podróż do Burmy; Skrzydła ołtarza; Don Ildebrando;

Rozmowy w Neapolu – książka o charakterze analitycznym; efekt rozmów z Włodzimierzem Boleckim; szczegółowe interpretacje i komentarze autora do jego dzieł powstałych w l. 1994-1999.

Dziennik pisany nocą – eseje pisane w różnych latach, począwszy od 1971 roku po rok 1999, dotyczące różnorakich zagadnień, jak: filozofia, sztuka, polityka, emigracja polska i europejska, choć nie brak też esejów czysto fikcyjnych.

Gorący oddech pustyni – zbiór opowiadań ukazujących pesymistyczną wizję losu ludzkiego.

Gustaw Herling-Grudziński zmarł 4 czerwca 2000 roku w Neapolu.

Krystyna Beńko

Twój cenny czas a efektywność

2011-11-07T04:13:00.001-08:00

Twój cenny czas a efektywność - Autorem artykułu jest Patrycja Zak

Sekrety produktywności

W XXI wieku, właściciel biznesu musi sprostać wielu wyzwaniom. Świat tak szybko idzie do przodu, że musimy się naprawdę poważnie sprężyc aby nadążyć za tym wszystkim!

W dzisiejszym świecie potrzebujemy nieustannie kształcic samego siebie, odnajdując coraz to nowsze narzędzia i środki pomagąjace nam budować naszą marke i nasz biznes. Musimy być coraz bardziej elastyczni, dostosowując się do trendów na rynku na którym działamy.

Jednym z największych dla mnie wyzwań, jeśli chodzi o pracę na własny rachunek, było jak stać się produktywną osoba! Czyli jak efektywnie wyorzystać mój każdy dzień! Jak nie marnować tak cennego czasu!

Każdego dnia przez nasze życie przewija się tysiące spraw, wątkow i problemów. Jak sprawić aby nas to nie rozpraszało?

Przede wszystkim musisz znaleść dla siebie miejsce gdzie bedziesz pracować. Obojętnie czy bedzie to biuro, czy kącik stworzony u Ciebie w domu, czy też cicha kawiarnia albo pobliski park. Jedno jest pewne, musisz czuć się tam swobodnie. Nikt nie może zakłucać Twojego porządku!

George Orwell

2011-11-03T23:35:00.000-07:00

George Orwell

George Orwell, właśc. Eric Arthur Blair urodził się w 1903 r. w Motihari w Indiach, zmarł w 1950 r. w Londynie. Angielski pisarz, eseista i dziennikarz. Głównie ze sprawą swoich dwóch powieści – Folwarku zwierzęcego i Roku 1984 zyskał światową sławę. Zaliczany jest dziś do najwybitniejszych prozaików literatury angielskojęzycznej XX wieku. Wprawdzie urodził się w Indiach, ale już mając rok, został przewieziony przez matkę do Anglii, gdzie spędził dzieciństwo i młodość. Pobierał nauki w Eton, po czym przez pewien czas służył w Birmie. Pragnął rozpocząć karierę pisarską, ale brakowało mu siły przebicia i funduszy. W roku 1936 ożenił się, z Eilen O’Shaughnessy. Rok później brał udział w hiszpańskiej wojnie domowej po stronie republikanów. Prześladowany przez komunistów musiał uciekać do Anglii. Po rozpoczęciu działań II wojny światowej pracował głównie jako krytyk literacki. Ze względu na fakt, że ciężko chorował (na gruźlicę płuc), nie został wcielony do wojska. Dostał wówczas pracę w radiu BBC. Tuż po wojnie odniósł pierwszy wielki międzynarodowy sukces powieścią Folwark zwierzęcy. Jego sławę ugruntowała kolejna znakomita powieść, antyutopia Rok 1984. W roku 1950, mając ledwie 46 lat, wskutek powikłań wywołanych gruźlicą George Orwell zmarł.

Do najważniejszych jego utworów należą:

Folwark zwierzęcy

Powieść satyryczna będącą krytyką systemów totalitarnych. Orwell wykorzystał tutaj formułę bajki zwierzęcej. Bohaterowie dzieła reprezentują określone ludzkie postawy i zachowania. Opowieść przedstawia bunt zwierząt na farmie niesprawiedliwego gospodarza pana Jonesa. Wyzwolenie się spod tyranii człowieka prowadzi jednak w powieści do wytworzenia kolejnej dyktatury. Pisarz odsłania mechanizmy rodzenia się w państwie ustroju totalitarnego. Szczytne rewolucyjne ideały i hasła są stopniowo rewidowane i zmieniane, w zależności od potrzeb władzy. Zamiast równości i sprawiedliwości w folwarku zwierzęcym pojawia się rozwarstwienie i powiększają się podziały społeczne. Przywódca zwierząt, świnia o imieniu Napoleon, prowadzi rządy silnej ręki, otaczając się policją i aparatem śledczym (psy) oraz realizując propagandę i zaostrzając cenzurę (odpowiada za nie Squealer). Ostatecznie świnie upodabniają się w powieści do ludzi, chodzą na dwóch nogach oraz śpią w łóżkach. Folwark zwierzęcy to przerażająca, ale trafna diagnoza władzy totalitarnej.

Folwark zwierzęcy

Rok 1984

Powieść realizująca model antyutopii. Orwell przedstawia tu świat przyszłości podzielony na trzy wielkie mocarstwa. Znajdują się one w stanie ciągłej wojny, przez co panuje atmosfera strachu, niepewności, zagrożenia. Akcja powieści rozgrywa się w Oceanii (USA łącznie z Imperium Brytyjskim), w której władzę sprawuje Wielki Brat. W państwie tym prowadzone są rządy silnej ręki, za które odpowiadają poszczególne komórki władzy. Jest ona zresztą wypaczona – Ministerstwo Prawdy odpowiada za szerzenie propagandy, a Ministerstwo Miłości zajmuję się represjami i uciskiem etc. Bohater dzieła, Winston Smith jest szeregowym pracownikiem agencji rządowej. Jest on przeciwnikiem ustroju, ale swoje nastawienie umiejętnie maskuje. Poznaje Julię i zakochuje się w niej, ale oboje zostają schwytani i rozdzieleni. Poddany „praniu mózgu” Winston wyrzeka się nastrojów antypaństwowych oraz miłości i staje się wiernym obywatelem państwa Wielkiego Brata. Powieść o wydźwięku antytotalitarnym, zwracająca uwagę m.in. na siłę języka jako narzędzia propagandy. Z Roku 1984 Orwella pochodzi wiele sformułowań, jakie weszły do języka potocznego – np. „Wielki Brat patrzy” czy „nowomowa”.

1984

Na dnie w Paryżu i w Londynie

Znakomita książka, uchodząca za jedną z najlepszych w dorobku Orwella, tłumaczona na wiele języków świata, zaliczana do najlepszych utworów obyczajowych osadzonych w realiach Europy, w której za kilka lat wybuchnie wojna...

Sam pracował na czarno jako pomywacz w restauracji jednego z eleganckich hoteli paryskich. Rozdziały, w których barwnie relacjonuje on swoje przeżycia i przygody należą do najwspanialszych w literaturze światowej opisów świata ukazanego z perspektywy kuchni, od zaplecza. Jeden z polskich krytyków literacko-filmowych napisał kiedyś, że w uznanej literaturze istnieją tylko trzy książki, podejmujące tę tematykę "Zaklęte rewiry" Worcella, "Kuchnia" Weskera oraz właśnie "Na dnie w Paryżu i w Londynie".

Orwell pokazuje jednak nie tylko świat jedzenia, hotelowej kuchni restauracji, kucharzy, pomywaczy, pokojówek, boyów hotelowych i tak dalej. Podczas pobytu w Paryżu przebywał on wśród lumpenartystów, złodziejaszków, emigrantów słowiańskich, prostytutek, ich alfonsów, próżniaków oraz autentycznych nędzarzy. To właśnie ich barwny świat penetruje i wnikliwie, często z ciepłym, ironicznym humorem - opisuje, pochylając się nad ludzkimi tragediami, zastanawiając się nad przyczynami biedy i upadku. Niektóre motywy i postacie (np. szalejący w knajpie murarz Fureux) znajdą się potem, po wielu latach, w "Roku 1984".

Na dnie w Paryżu i w Londynie

Gall Anonim

2011-11-03T11:37:00.001-07:00

Gall Anonim

Nie zachowały się żadne dokładniejsze dane o autorze najstarszego dzieła polskiego, jakim jest Kronika polska. Nazwano go Gallem Anonimem (Gall, bo najprawdopodobniej pochodził z Francji, a Anonim, ponieważ nie ustalono nigdy jego prawdziwego nazwiska) i jest to nazewnictwo konwencjonalne. Wybitny dziejopis doby odrodzenia, Marcin Kromer, na rękopisie kroniki zapisał:

„Niniejszą historię napisał Gall, mnich jakiś zapewne, który żył za czasów Bolesława III”.

O tym, że autor kroniki nie był Polakiem dowiadujemy się od niego samego z przedmowy do ks. III, gdzie mówi o sobie, że jest „cudzoziemskim pielgrzymem” oraz że nie chce jeść polskiego chleba za darmo. Krytycy literatury po licznych i długotrwałych badaniach stwierdzili, że „bez obawy pomyłki” można uznać, iż Gall był Francuzem, zakonnikiem benedyktyńskim, który przybył do Polski z Węgier, o czym świadczy dobra znajomość przez Galla południowo-zachodnich Węgier. Wywnioskowali to też ze wspomnień Galla Anonima dotyczących klasztoru benedyktynów pw. św. Idziego w Somogywar na Węgrzech. Najpierw nawet sądzono, że jest rodowitym Węgrem, ale później tę tezę obalono, bo wydała się wątpliwa z tego względu, że Gall świetnie operował łaciną, a kultura łacińska zarówno w Polsce, jak i na Węgrzech była dopiero wprowadzana. Na podstawie czasu powstania kroniki określa się też, kiedy Gall Anonim przybył do Polski. Znowu oparto się na przedmowie do ks. I, w której kronikarz wymienia arcybiskupów i biskupów piastujących swoje godności w latach 1112-1118. Ostatecznie ustalono, że Kronika polska powstała w latach 1112-1116. Jednak samo przybycie Galla Anonima do Polski mogło mieć miejsce, jak twierdzili niektórzy badacze, już po roku 1091, ale jednak większość badaczy sądzi, że przybył do nas na początku wieku XII, a niektórzy skłonni są do poparcia hipotezy, że przybył tuż przed napisaniem dzieła. Najbardziej prawdopodobne jest, że kiedy Bolesław Krzywousty w roku 1113 był na pielgrzymce w Somogywar, to Gall przybył wraz z królem i jego dworem do Polski. Najwyraźniej związał się z kancelarią książęcą, o czym świadczy dedykacja ks. III, w której zwracając się do kapelanów, kronikarz miał na myśli członków kancelarii książęcej, bo ci sami ludzie sprawowali jednocześnie funkcję kapelanów i sekretarzy. I chociaż Gall nie należał do grona stałych pracowników kancelarii królewskiej, to miał dostęp do dokumentów. Początkowo sądzono, że kronika powstała w klasztorze benedyktynów w Lubiniu, w Wielkopolsce, ale później, w miarę rozwoju badań nad tym dziełem, teoretycy literatury doszli do wniosku, że jednak powstawała „głównie w Krakowie”. Anonim opisał w niej dzieje państwa polskiego od czasów Piasta po rok 1113. Zamieścił informacje z czasów panowania trzech Bolesławów: Chrobrego, Śmiałego i Krzywoustego. Temu ostatniemu poświęcił w kronice najwięcej uwagi, zgodnie ze słowami zamieszczonymi w Skrócie do księgi I:

„Spisać dzieje tego księcia, to cel mego przedsięwzięcia”.

Dorobek pisarski Galla Anonima

Marian Plezia we „Wstępie” do Kroniki polskiej napisał, że prawdopodobnie nie była ona pierwszym utworem Galla, bo miał on już doświadczenia kronikarskie po napisaniu Gesta Ungarorum, które napisał, będąc na Węgrzech, a bohaterem dziejów węgierskich uczynił św. Stefana. Niestety, dzieło to zaginęło. W latach 80. XX stulecia zasygnalizowano, że istnieją zbieżności pomiędzy Kroniką polską a Transakcją św. Mikołaja, dzieła powstałego podobno w Wenecji. Te przykłady świadczą, że Gall Anonim oferował swoje usługi różnym mocodawcom i w ten sposób zarabiał na chleb.

Gall Anonim żył na przełomie XI i XII wieku.

Krystyna Beńko

Twój cenny czas a efektywność

2011-11-02T00:52:00.001-07:00

Twój cenny czas a efektywność - Autorem artykułu jest Patrycja Zak

Sekrety produktywności

Krok do asertywności

2011-10-26T00:03:00.000-07:00

KROK PO KROKU DO ASERTYWNOŚCI!

v Walczmy o siebie stanowczo, ale kulturalnie; nikt nie potraktuje nas poważnie, jeśli zrobimy awanturę, zamiast spokojnie wyjaśnić motywy swojego postępowania.

v Postarajmy się nie tyle zmienić szefa/kolegów, co własne nastawienie: nie żyjemy po to, żeby pracować!

v Bądźmy gotowi do pójścia na kompromis, nie odpowiadajmy „nie” na wszystko.

v Skupiajmy się na rozwiązaniu, nie na problemie.

v Bierzmy na siebie odpowiedzialność za swoje postępowanie, zamiast obwiniać innych.

v Zastanówmy się, co możemy zrobić w danej sytuacji, zamiast narzekać.

v Wyrażajmy swoje zdanie spokojnie i stanowczo, ale bez usprawiedliwiania się.

v Akceptujmy swoje ograniczenia, zamiast się na nich koncentrować

v Skupmy się na swoich zaletach, zamiast rozpamiętywać niepowodzeniach

v Pamiętajmy, że mamy prawo zadbać o siebie, a nie tylko spełniać oczekiwania innych.

v Dajmy sobie prawo do popełnia błędów, nie starajmy się być zawsze i za wszelką cenę perfekcyjni.

Jak błyskawicznie wzbudzić w sobie motywację?

2011-10-24T22:49:00.000-07:00

Motywacja – Jak Błyskawicznie Wzbudzić Motywację?

Czy można szybko wyzwolić w sobie motywację do działania? A co, jeśli „nie mam motywacji”? A co mam zrobić, jeśli mam „słomiany zapał”?

Tak naprawdę, każdy z nas ma w sobie choć odrobinę motywacji. Tylko nie zawsze jesteśmy w stanie ją wyzwolić w odpowiednim momencie. Jeśli uważasz, że nie masz motywacji, to:

v Gdybyś wygrał „milion w totka”, czy odkładał byś na później odebranie wygranej?

v Gdyby ktoś Tobie bliski był w sytuacji zagrożenia życia (pożar, powódź, etc.) czy odłożył byś na później akcję ratunkową?

v Gdyby w Twoim kierunku zbliżała się banda zbirów lub atakował groźny pies, czy chciało by Ci się uciekać?

W każdym z tych przykładów, nieświadomie włączamy „guzik motywacji”. A gdybyś tak umiał włączyć ten guzik na własne żądanie? Tylko pomyśl, że możesz w każdej chwili odpalić ogromne pokłady motywacji do osiągnięcia wszystkiego, czego pragniesz!

Oto jak w łatwy sposób stworzyć taki zapalnik motywacji:

v Zastanów się, do czego chcesz się zmotywować. W jakiej dziedzinie lub do jakiego działania brakowało Ci motywacji.

v Teraz przypomnij sobie sytuację, w której odczuwałeś silną motywację. Np. w chwili gdy zajmowałeś się swoją pasją lub uprawiałeś gorący seks. Jeśli nie potrafisz sobie przypomnieć takiej sytuacji, wymyśl ją. Po prostu wyobraź sobie, że robisz coś z ogromną motywacją. (umysł nie odróżnia fikcji od prawdy, jeśli dobrze ją sobie wyobrazisz). Poczuj ten stan, usłysz otaczające Cię głosy, poczuj zapach, dotyk a nawet smak. Im więcej użyjesz zmysłów do przywołania tego stanu, tym lepiej.

v Wspominając tą sytuację wyobraź sobie, że masz przed sobą panel sterujący. Zwiększ wszystkie parametry: pogłośnij dźwięki, wzmocnij kolory, zwiększ ostrość i kontrast; przybliż go do siebie i stań się w niej aktorem (asocjacja).

v Przeżywając ten stan ściśnij kciuk z palcem wskazującym (lub wybierz inny zestaw palców, który Ci pasuje). Powiedz w myślach: Za każdym razem, gdy ściskam te palce, to uczucie do mnie wróci.

v Pomyśl o czymś zupełnie innym, np. o numerze butów kogoś z Twojej rodziny

v Kilka razy powtórz powyższe kroki aby zapisać nową ścieżkę neurologiczną - skojarzenie (w NLP zwaną kotwicą).

v Teraz ściskając palce pomyśl o sytuacji, w której chcesz się zmotywować. Wyobraź sobie, jak potężnie zmotywowany ruszasz do boju, wykonując działanie! Następnie zobacz w wyobraźni, jakie korzyści przyniosło Ci wykonanie tego zadania. Co zmieniło się na lepsze? Poczuj ogromną satysfakcję i radość z osiągniętego celu!

Jeśli starannie wykonasz powyższe ćwiczenie, będziesz dysponować swoim osobistym włącznikiem motywacji. Dzięki niemu możesz zapomnieć o „słomianej motywacji” czy jej braku!

Marcin Kijak

Literatura:

1. Emocje i motywacja, Andrew M. Colman, Brian Parkinson – Emocje i motywacja

2. Mistrzologia, Arkadiusz JaPodlaski – Mistrzologia

3. Słomiana motywacja, Rafał Kraśniki – Słomiana motywacja

4. Tworzenie zespołów i motywacja według Johna Adaira, Neil Thomas – Tworzenie zespołów i motywacja

5. Zarządzanie motywacją pracowników, Waldemar Kozłowski – Zarządzanie motywacją pracowników

Pamięć doskonała

2011-10-23T15:03:00.000-07:00

Pamięć doskonała - Barbara Szula
Poznaj skuteczne metody na poprawę pamięci bez względu na wiek i na ilość czasu. Bądź lepiej przygotowany do sprawdzianów, egzaminów, pracy i miej więcej czasu dla siebie!

Pamięć doskonała

Czy tego chcemy, czy nie, życie wymaga od nas ciągłego poszerzania wiedzy. Zapamiętywanie, bez względu na wiek, może być łatwiejsze i skuteczniejsze. Książka „Pamięć doskonała” i zawarte w niej 22 wartościowe lekcje sprawią, że nie będziesz mógł uwierzyć w osiągnięte rezultaty. Wyjątkowo praktyczne i motywujące podejście autorki do ćwiczenia pamięci oraz zawarte w publikacji rozgrzewki umysłowe i testy pomogą Ci maksymalnie wykorzystać pamięć w szkole, na studiach czy w pracy.
Koniec z wymówkami na temat słabej pamięci!

Panują dwa błędne przekonania dotyczące pamięci:

Fałsz 1: Pamięć pogarsza się z wiekiem
Pogarszająca się pamięć jest wynikiem tylko tego, że w pewnym momencie przestajemy ją ćwiczyć! Pamięć nie pogarsza się od starości (czy przeżytych lat), pamięć pogarsza się z braku treningu. Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy z tego, jaką ogromną pracę codziennie wykonuje ich pamięć. Przeciętny człowiek pamięta około kilku milionów różnych informacji. I trzeba przyznać, że to całkiem niezwykły wynik. Jak to możliwe? Każde wypowiedziane lub usłyszane słowo najpierw wydobywane jest z pokładów naszej pamięci, następnie zostaje rozpoznane i użyte (zrozumiane) we właściwym kontekście.

Cały ten proces odbywa się w ułamkach sekundy, praktycznie jest niezauważalny. Pamięć w błyskawiczny, natychmiastowy i efektywny sposób wyjaśnia Ci znaczenie wszystkiego, co do tej pory poznałeś. Każdą czynność, jak czesanie włosów, mycie zębów, jedzenie sztućcami, jeżdżenie na rowerze oraz każdą myśl wydobywasz najpierw z pamięci — nie musisz uczyć się na nowo pojęć czy czynności.

Fałsz 2: Nie wszyscy mamy jednakowe możliwości zapamiętywania

Rodzimy się jako myślące istoty, otwarte na radosne i skuteczne uczenie się, niezależnie od pochodzenia, miejsca urodzenia, rodziny czy przyjaciół. Później możemy zostać zablokowani przez szkołę, rodzinę lub kolegów — nie pozwólmy, aby takie przeszkody stanęły nam na drodze do doskonałej pamięci. Trzeba położyć kres tej bezczynności i po prostu rozruszać tę pamięć. Zaczynamy!

Pamięć doskonała

Komu przyda się ta publikacja?

uczniom i studentom, którzy muszą zapamiętywać ogromne ilości wiedzy,
osobom pracującym, którzy chcą sprostać wyzwaniom dzisiejszych realiów,
osobom starszym, którym wydaje się, że nie mogą już niczego zapamiętać.

Pamięć doskonała

Jak zmotywować uczniów? 2

2011-10-20T22:01:00.000-07:00

RECEPTA DLA NAUCZYCIELA NA SUKCES UCZNIA

1. Przekonaj ucznia, że naprawdę lubisz go uczyć.
2. Mów jasno, głośno, wyraźnie, z zapałem.
3. Dbaj o właściwe tempo mówienia.
4. Bądź swobodny i baw się razem z uczniem podczas nauki.
5. Okazuj mu zaufanie.
6. Wyraźnie określ cele.
7. Bądź przygotowany do lekcji.
8. Przygotowuj ciekawe pomoce naukowe.
9. Ogranicz do minimum czynniki rozpraszające uwagę.
10. Dbaj o dobry nastrój ucznia.
11. Przypominaj informację, kiedy uczeń zaczyna ją zapominać.
12. Polegaj na nim, stawiaj na niego, wierz w jego możliwości.
13. Bądź dla niego oparciem, bądź po jego stronie.
14. Nie oszukuj go, dotrzymuj przyrzeczeń.
15. Udzielaj odpowiedzi na najtrudniejsze pytania.
16. Jeśli coś mu się nie uda, zrozum go i zachęć do dalszej pracy.
17. Chwal za wszystko, co da się pochwalić.
18. Doceniaj go.
19. Nigdy nie przerywaj, kiedy on mówi.
20. Pozwól mu kontynuować Twoją myśl na jego sposób.
21. Słuchaj uważnie upewniając się, że dobrze rozumiesz.
22. Rozwijaj jego samodzielność.
23. Zachęcaj do krytycznego myślenia.
24. Okazuj mu swoje pozytywne uczucia.
25. Pokaż mu, że jesteś człowiekiem omylnym i popełniającym błędy.
26. Stosuj różne metody nauczania - bądź nieszablonowy i ekscytujący.
27. Odnoś do rzeczywistości to, czego go uczysz - niech praktyka uzupełnia teorię.
28. Kończ lekcję w takim momencie, żeby miał poczucie niedosytu (jak w dobrym serialu)

Jak zmotywować uczniów? 1

2011-10-19T23:17:00.000-07:00

Praktyka szkolna pokazuje, iż uczniowie uczą się mechanicznie wówczas, gdy nie znają celu i przeznaczenia wiedzy, gdy powątpiewają w jej wartość oraz zastosowanie w życiu. Dziecko, które nie otrzymało odpowiedzi na nurtujące je pytania typu: "Po co ja się tego uczę?", "Gdzie będę mógł wykorzystać zdobyte wiadomości? " zapoznaje się z nimi tylko powierzchownie, pamięta je krótko, i nie jest w stanie ich zastosować, a nawet odtworzyć.
     Co zatem powinien robić nauczyciel, by nie dopuścić do takiej sytuacji? Należy działać w dwóch płaszczyznach:

1. Uświadamiać uczniom cele uczenia się oraz kształtować właściwą motywację. Wnikliwie obserwować dzieci, poznać ich zainteresowania, oraz mieć wyczucie tego, czego oczekuje każde z nich.
2. Prawidłowo sterować procesem uczenia się, kształtowania umiejętności i przyzwyczajeń. Prawidłowe motywowanie uczniów jest sztuką, którą nauczyciel powinien rozwijać i doskonalić.

     Przez motywację rozumie się najczęściej ogół bodźców zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych, powodujących gotowość ucznia do uczenia się. Bodźce te mogą wywoływać u ucznia dwa typy zachowań: pierwsze z nich to dążenie, drugi zaś to unikanie.
     Procesy motywacyjne mają trzy cechy: kierunek (dążenie do osiągnięcia przedmiotu pragnień lub unikanie źródła obaw), natężenie (przyrost lub spadek sił) oraz dodatnie lub ujemne stany emocjonalne. Wpływ motywów na działanie wiąże się głównie z kierunkiem i natężeniem.
     Przyjęcie postawy pozytywnej i skupienie się na mocnych stronach osobowości uwypukla dobre cechy uczniów, a ich postępowanie zmienia się na lepsze. Dzieci trzymane przez rodziców czy nauczycieli w ryzach najczęściej wyrastają na osoby z poczuciem bezpieczeństwa. Czasami buntują się i narzekają na stosowane zasady, ale rosną szczęśliwsze, bardziej ambitne i lepiej przystosowane do życia. Nigdy też nie uda się nam właściwie motywować uczniów, jeśli będziemy się obawiać zwracać im uwagę.
     Najważniejszym zadaniem nauczyciela jest uczyć dzieci, jak ponosić porażkę w sposób inteligentny. Dom powinien być schronieniem, gdzie można "leczyć rany" i gdzie jest się akceptowanym bez względu na to, jaki popełniłeś błąd. W przypadku niepowodzeń rodzice nie powinni obwiniać nauczyciela.
     Kiedy uczniowie uważają, że są słabi z matematyki, być może chcą tylko powiedzieć, że źle im poszło na ostatniej klasówce. Naszym zadaniem jest przekonanie ich, że są bardziej zdolni niż im się zdaje. Uczniowie powinni publicznie ogłaszać swoje cele i marzenia, precyzyjnie mówić o tym, czego chcą.
     Umiejętność okazywania, określonego we współczesnej psychologii mianem wzmocnienia pozytywnego, powinien posiadać każdy nauczyciel. Nauczyciele mają zwyczaj wzywać do szkoły rodziców tych dzieci, które się źle uczą, ale byłoby lepiej, gdyby część tego czasu poświęcili na rozmowę z rodzicami dzieci, które uczą się lepiej niż inne lub zrobiły duże postępy w nauce. O tak oczywistym akcie uznania błyskawicznie dowiaduje się cała klasa i klimat w klasie natychmiast się polepsza.
     W skutecznym nauczaniu należy stosować mieszankę wzmacniania pozytywnego i negatywnego. Pochwała powinna górować nad łajaniem, a poczucie winy powinno raczej rodzić przywiązanie do wartości pozytywnych niż wywoływać strach przed naszym niezadowoleniem.
     Gdy nauczycielowi zależy, aby uczniowie osiągnęli lepsze wyniki, powinien rozbudzić współzawodnictwo. Rywalizacja szkolna to naprawdę wspaniały bodziec, trzeba go wykorzystywać, ale w sposób umiarkowany. Lepsze efekty wychowawcze osiąga się, gdy klasa jest "zgrana", wówczas wszyscy się w niej dobrze czują. W przypadku kłopotliwego ucznia nauczyciel powinien zawsze odwoływać się do tego, co w nim najlepsze, oceniać sprawiedliwie jego zasługi dla klasy, prosić uczniów o pomoc, bo wpływ rówieśników na takiego ucznia często bywa skuteczniejszy niż nauczyciela.
     Aby być dobrym wychowawcą, potrzeba:

1) wnikliwej znajomości tego, co popycha uczniów do działania,
2) ducha, który innych zaraża podnieceniem i energią.

     Wychowawca powinien starać się utrzymywać własną motywację na wysokim poziomie.
Spróbujmy spojrzeć na motywowanie jeszcze inaczej - przez zestawienie wszystkich działań nauczyciela, które można nazwać pomocą i wsparciem ucznia, oraz przez zestawienie stawianych uczniowi wyzwań.
Jedną z technik aktywizujących, silnie motywujących do samodzielnego myślenia jest dyskusja. Motywującą funkcję może też pełnić skala ocen szkolnych. Ocena powinna informować ucznia: "gdzie jest", dokąd zmierza i jak może osiągnąć swój cel.

MOTYWOWANIE UCZNIÓW

W nauczaniu dobór odpowiednio atrakcyjnych zadań (pod względem treści, formy i stopnia trudności) ma ogromny wpływ motywujący na ich rozwiązywanie. Ze względu na postawy motywacyjne wobec zadań można wyodrębnić pewne typy uczniów:

1. Uczeń "odtwórca".

Jest to uczeń, który osiąga na ogół oceny dobre lub bardzo dobre. Rozwiązuje zadania nie tylko obowiązkowe i "dla chętnych", ale również te, które wybierze sam. Samo rozwiązanie nie daje mu satysfakcji; musi się pochwalić swoją pracą przed nauczycielem, rodzicami, kolegami.

2. Uczeń "zdobywca nagród".

Taki uczeń otrzymuje oceny dobre i bardzo dobre. Wydaje się, iż głównym motywem działania tej grupy uczniów jest chęć otrzymania nagrody. W przypadku zadań obowiązkowych (np. pracy domowej), nagrodą jest ocena bardzo dobra, zaś "nieobowiązkowych" - satysfakcja z rozwiązania zadania uznanego jako "trudne".

3. Uczeń "ciekawy intelektualnie".

To uczniowie, którzy z wielkim zaangażowaniem rozwiązują zadania nietypowe zarówno obowiązkowe jak i "dla chętnych". Ocena nie jest dla nich rzeczą pierwszoplanową. Uczniowie ci uważają, że tylko zadania ciekawe, nietypowe przyciągają ich uwagę, wyzwalają energię i dają satysfakcję z osiągniętego wyniku.

4. Uczeń "niezależny".

Uczniowie ci nie lubią zadań rachunkowych, stawiają nauczycielowi kłopotliwe pytania. Zadania obowiązkowe rozwiązują pod przymusem, bez zaangażowania. Satysfakcję daje im tylko zajmowanie się własnym problemem.

5. Uczeń "praktyczny".

Osiąga dobre wyniki w nauce. Rozwiązuje chętnie zadania mające związek z rzeczywistością.

6. Uczeń "lubiący się bawić".

Uczniów tych najbardziej interesują krzyżówki, zagadki, rysowanie, malowanie.

7. Uczeń "o słabej motywacji".

Do tej grupy należy duża liczba uczniów. Rozwiązują jedynie zadania łatwe, krótkie. Bojąc się "kary" przestają dostrzegać sens tkwiący w matematyce i widzą w niej tylko źródło swego strachu.

8. Uczeń "nie zainteresowany".

Uczniowie ci nie odrabiają zadań domowych, jedynie odpisują i to wielokrotnie bez zrozumienia. Uczeń tej grupy często uważa się za osobę niezdolną. Jeżeli dodatkowo odczuwa lęk przed rodzicami, nauczycielem lub oceną negatywną, będzie matematykę traktował jako źródło swego strachu.

     Kiedy nauczyciel rozpozna motywy uczenia się każdego ucznia, powinien optymalnie na nie odpowiedzieć. Może na przykład utworzyć w klasie grupę osób o jednakowych postawach i dla każdej z nich przygotować inne, najlepsze dla niej zestawy zadań. Osobom "o słabej motywacji" i "nie zainteresowanym" należy dobrać takie zadania, które będą na miarę ich możliwości i będą zawierać elementy zaciekawiające ucznia (np. ciekawa fabuła, forma zadania). Ponadto za każde dobrze rozwiązane zadanie lub choćby postęp w nauce należy pochwalić ucznia po to, aby uwierzył on w swoje możliwości, a następnie dostrzegł sens i piękno matematyki. Idealistycznemu nauczycielowi, czy dbającemu o dzieci rodzicowi nie zawsze łatwo okazywać tolerancję dla tych, którymi kieruje. Dzieci są czasem mniej ambitne niż my sami, bywają mniej pewne siebie, a nawet mniej uzdolnione. Ale jeśli potrafimy wyciągnąć rękę i wydobyć to co w nich najlepsze, jeśli zmobilizujemy ich, to postarają się o to bardziej dla nas niż dla kogokolwiek innego na świecie i osiągną nadzwyczajne wyniki. Te dodatkowe 10% może zdecydować o zwycięstwie.

Agata Kurcz - dyrektor Publicznej SzkoŁy Nr 12 im. Jana PawŁa II w Stalowej Woli

Słomiana motywacja

2011-10-18T23:20:00.000-07:00

Słomiana motywacja - Rafał Kraśnicki

Poznaj sposób na to, jak mieć asa w rękawie, gdy dopada Cię zniechęcenie i w połowie rezygnujesz z wyznaczonego przez siebie, lub przez Twoją pracę, zadania.

Zbuduj swoją Osobistą Bazę Motywacji i zacznij działać! Będzie to Twój legalny dopalacz :)
Słomiana motywacja

Czy zdarza Ci się wyznaczyć sobie jakiś mniejszy lub większy cel i go... nie osiągnąć? Być może słyszysz w swojej głowie przy pierwszej porażce głos, mówiący: „To nie dla mnie”, „Nie dam rady”, „Mam tego dosyć”, „Innym razem”? A może obecnie jesteś w trakcie realizacji ważnego dla Ciebie zadania i masz wrażenie, że pracujesz tylko na pół gwizdka? Dziś dowiesz się, jak swoje cele zacząć finalizować znacznie szybciej i nie odkładać niczego na później.

Ta publikacja powie Ci, jak znaleźć siły, odwagę i energię do tego, aby pomimo napotkanych trudności nie poddać się i kontynuować batalię z żywiołem, jakim jest głos w naszej głowie, mówiący „Nie chcę mi się”, „Nie nadaję się do tego” czy „Co powiedzą ludzie?”. Publikacja ta da Ci możliwość poznania i zastosowania skutecznego narzędzia, które sprawi, że słomiana motywacja stanie się nieprzyjemnym wspomnieniem. Poznasz system, który nakierowuje na osiągnięcie celu za pomocą codziennego działania.

Słomiana motywacja

Co da Ci publikacja „Słomiana motywacja”?

wreszcie będziesz kończyć to, co zaczynasz - od zadań każdego dnia w pracy czy w domu, po większe cele i marzenia,
znajdziesz sposób na swoje lenistwo,
nabędziesz umiejętność znajdowania stałej motywacji,
będziesz potrafił wytłumaczyć sobie i nakręcić się tak, aby pomimo zniechęcenia i niepowodzenia dążyć do zakończenia danego zadania czy osiągnięcia celu,
zwiększy się Twoje poczucie własnej wartości.

Na ostatnich stronach autor zamieścił wzór arkusza Osobistej Bazy Motywacji, ułatwiający samodzielną pracę. Najważniejsze cele w życiu potrzebują stałej motywacji, silnej jak taran. Jesteś gotowy, aby ją zbudować?

Dla kogo jest ta publikacja?

dla osób, które działają na pół gwizdka, nie bardzo wiedząc dlaczego,
dla osób, które chętnie odkładają coś na później,
dla osób, które szybko się męczą, tracąc energię i zapał,
dla osób, które czują, że stać je w życiu na więcej, tylko nie wiedzą, jak się do tego zabrać,
dla osób, które porzuciły, a chciałyby odświeżyć swoje marzenia i zacząć je wreszcie realizować,
dla osób, które chcą się ROZWIJAĆ tak, aby osiągać coraz częściej mniejsze i większe sukcesy.

Słomiana motywacja